Η είδηση έτυχε εξαιρετικής προβολής από τα ΜΜΕ. Οι τίτλοι είχαν την ποικιλία που επιβάλλει το στιλ του κάθε Μέσου, αλλά η φράση «το γιγαντιαίο μπριάμ» ήταν κοινή σε όλους. Στην πλατεία Κοτζιά, στο πλαίσιο κάποιας διεθνούς καμπάνιας που έχει τίτλο «Feeding the 5.000», εθελοντές καθάρισαν ένα τόνο λαχανικά που υποτίθεται ότι δε θα μπορούσαν ποτέ να βγουν στην αγορά, λόγω κακού σχήματος, και κάποιοι σεφ έφτιαξαν ένα μπριάμ για 5.000 άτομα και ισάριθμες (;) μερίδες φρουτοσαλάτας.
Μαζεύτηκαν εκεί οι «κυρίες της καλής κοινωνίας» που στήριζαν το event, μαζεύτηκε και άφθονη φτωχολογιά, που εν ριπή οφθαλμού εξαφάνισε όλες τις μερίδες του σούπερ-μπριάμ.
Ποιο ήταν το μήνυμα; Θα μπορούσαμε να ταΐσουμε τους φτωχούς, αν δεν πετάγαμε τα προϊόντα με άσχημη όψη. Επομένως, η φτώχεια δεν είναι ένα σύμπτωμα της κρίσης του καπιταλισμού, αλλά ένα σύμπτωμα της… λαιμαργίας εκείνων που έχουν ακόμα να φάνε. Οπως η καμπάνια «Feeding the 5.000» κατάφερε σε μια μέρα να ταΐσει (σιγά το τάισμα, αλλά ας μην μείνουμε σ' αυτό) 5.000 νοματαίους, έτσι θα μπορούσαμε, χρησιμοποιώντας τα περισσεύματα που πετάμε, να εξαφανίσουμε την πείνα. Λίγη καλή θέληση χρειάζεται…
Από τη μικρή εμπειρία του σε επισκέψεις σε λαϊκές αγορές ο γράφων έχει διαπιστώσει ότι σε πολλούς πάγκους πωλούνται «κακομούτσουνα» ζαρζαβατικά, σε τιμές χαμηλότερες από τ' άλλα. Πιθανόν το μέγεθος της σπατάλης για το οποίο μιλούν οι «κυρίες της καλής κοινωνίας» να είναι σημαντικά μικρότερο. Ποιος όμως ευθύνεται για την όποια σπατάλη; Οχι βέβαια ο αγρότης παραγωγός, αλλά ο χοντρέμπορος. Ο αγρότης έχει χασούρα, καθώς ένα τμήμα της παραγωγής του δεν πουλιέται, ενώ ο χοντρέμπορος επιβάλλει τους όρους του αδάπανα (μάλλον με μικρότερη δαπάνη κατά τη διαλογή, τυποποίηση, συσκευασία και μεταφορά).
Πάει πολύ, αυτοί που συνεχώς οικτίρουν τους αγρότες επειδή -όπως λένε- δεν παράγουν ποιοτικά προϊόντα και δε χρησιμοποιούν ευρέως την τυποποίηση (στην οποία το σχήμα και το μέγεθος έχουν καθοριστική σημασία) τώρα να μιλούν για σπατάλη που θα μπορούσε δήθεν ν' αντιμετωπίσει το πρόβλημα της φτώχειας.
Από την άλλη, το δημόσιο σόου της «καλής κοινωνίας» προϋποθέτει τους φτωχούς ως κομπάρσους. Χωρίς την παρέλαση των πεινασμένων, που στριμώχνονται για ένα πιάτο μπριάμ κι ένα κυπελλάκι με ψιλοκομμένα φρούτα, πώς θα έκαναν επίδειξη ευαισθησίας; Οι εικόνες που μετέδωσαν τα κανάλια ήταν συγκλονιστικές. Από τη μια εξαθλιωμένοι άνθρωποι που έθαψαν την αξιοπρέπειά τους και έγιναν θέαμα για ένα πιάτο δεύτερης κατηγορίας φαγητό και από την άλλη κάτι κολοπετσωμένες «μαντάμες» που κράδαιναν στραβά καρότα για να δείξουν πως μ' αυτά έγινε το σούπερ-μπριάμ.
Το μπριάμ είναι ίδιο, είτε ίσια είναι τα καρότα, οι μελιτζάνες, οι πιπεριές, τα κολοκυθάκια και οι πατάτες είτε στραβά. Εκείνοι που δεν έχουν να φάνε ούτε μπριάμ, ούτε σταφύλι, ούτε πεπόνι δεν κοιτάζουν το σχήμα, κοιτάζουν την άδεια τσέπη τους. Για να μπορούν οι άνθρωποι να σιτίζονται θα πρέπει να μπορούν να πωλούν την εργατική τους δύναμη στο κεφάλαιο, ανταλλλάσσοντάς την με μέσα συντήρησης, δικά τους και της οικογένειάς τους. Ο καπιταλισμός, όμως, τους αρνείται ακόμη και αυτό το «δικαίωμα». Σε συνθήκες κρίσης, το μέγιστο κέρδος βγαίνει με πολύ λιγότερους μισθωτούς σκλάβους, οι οποίοι υφίστανται απείρως μεγαλύτερη εκμετάλλευση.
Πάνω σ' αυτή τη βάρβαρη πραγματικότητα έρχονται οι «φιλάνθρωποι» να σπάσουν την ανία τους, οργανώνοντας «events» σαν κι αυτό της πλατείας Κοτζιά. Σημάδι των καιρών κι αυτό. Δείγμα -αν το δούμε από μια άλλη σκοπιά- της αδυναμίας της εργατικής τάξης ν' αντισταθεί αποτελεσματικά και να βάλει αυτή τη σφραγίδα της στις εξελίξεις.
Π.Γ.
