Τι γίνεται όταν μπαίνει πλαφόν στη συνταγογράφηση των γιατρών; Μια μερίδα ασθενών αναγκάζεται να πληρώσει τα φάρμακα από την τσέπη της.
Τι θα γίνει με το πλαφόν στις εξετάσεις; Μια μερίδα ασθενών θα αναγκάζεται να πληρώνει τις εξετάσεις από την τσέπη της.
Τι στέκεται πρώτο στην ιεράρχηση των αξιών που καθορίζουν την πολιτική υγείας του ελληνικού κράτους; Μην βιαστείτε να απαντήσετε «η υγεία των πολιτών», γιατί πρώτο στην ιεραρχική κλίμακα είναι το σύνολο των δαπανών υγείας που συμφώνησε η κυβέρνηση με την τρόικα.
Πώς καθορίστηκε αυτό το επίπεδο; Διά της ανωτάτης μπακαλικής. Πρώτα αποφάσισαν ποια θα είναι η συνολική περικοπή κρατικών δαπανών. Μετά έβαλαν κάτω τις διάφορες κατηγορίες δαπανών και κατέληξαν ότι για την υγεία αυτές δεν πρέπει να ξεπεράσουν ένα ποσό κάτω από το μισό των προηγούμενων ετών.
Κι αν το νούμερο που καθορίστηκε διά της ανωτάτης μπακαλικής δεν φτάνει για να καλυφθούν οι πραγματικές ανάγκες των ασθενών; Τόσο το χειρότερο για τους ασθενείς. Ο,τι ξεφεύγει από το νούμερο που συμφωνήθηκε με την τρόικα θα πρέπει να το πληρώνουν από την τσέπη τους.
Για τις διαγνωστικές εξετάσεις κυβέρνηση και τρόικα όρισαν ότι η δαπάνη του ΕΟΠΥΥ για το 2014 δεν πρέπει να ξεπεράσει τα 300 εκατ. ευρώ. Φτάνουν; Αδιάφορο! Το 2009, ας πούμε, η δαπάνη ήταν γύρω στα 800 εκατ. ευρώ. Και τότε το ΙΚΑ έκανε την πλειοψηφία των εξετάσεων στα δικά του πολυϊατρεία, που ούτε είχαν κλείσει ούτε είχαν οδηγηθεί σκόπιμα σε κατάσταση διάλυσης. Το 2013, με τα πρώην πολυϊατρεία του ΙΚΑ σε κατάσταση διάλυσης, αλλά ακόμη σε λειτουργία, ο ΕΟΠΥΥ κλήθηκε να πληρώσει στον ιδιωτικό τομέα περίπου 650 εκατ. ευρώ. Πλήρωσε περίπου τα μισά και τα υπόλοιπα τα επέβαλε ως υποχρεωτική έκπτωση (τα περιβόητα clawback και rebate).
Φόρτωσε, δηλαδή, την υπέρβαση του κόστους στους ιδιώτες, που δεν είναι όλοι ίδιοι. Υπάρχουν οι μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις, υπάρχουν και τα ατομικά ιδιωτικά ιατρεία.
Γράφονται εξετάσεις-μαϊμού, γαβγίζει υστερικά ο τηλεπλασιέ. Και «σπρώχνει» στοιχεία στα παπαγαλάκια, για να τον δικαιώσουν με την αρθρογραφία τους. Δεν αμφιβάλλουμε ότι γράφονται εξετάσεις-μαϊμού και εξετάσεις αχρείαστες. Στο βασίλειο του καπιταλισμού βασιλεύει η κομπίνα και η ρεμούλα. Ποιοι είναι οι ύποπτοι για κομπίνες; Τα μεγάλα διαγνωστικά κέντρα των καπιταλιστών της Υγείας. Μ’ αυτούς τους καπιταλιστές, όμως, ο τηλεπλασιέ τα βρίσκει μια χαρά και από κοινού «θάβουν» τα ατομικά ιατρεία.
Επί μία βδομάδα ο τηλεπλασιέ παζάρευε με τους ιδιώτες της υγείας. Την Τρίτη κατέληξαν σε μια συμφωνία, το ακριβές περιεχόμενο της οποίας δεν το γνωρίζουμε. Προφανώς πρόκειται για ένα συμβιβασμό μεταξύ τους, ο οποίος όμως αφήνει έξω τους ασθενείς, την υγεία τους και την τσέπη τους.
Ο ΠΙΣ ζητούσε να καθοριστεί πλαφόν ανά πάροχο, σε μια προσπάθεια να εξασφαλίσει μια ελάχιστη πίτα για τους γιατρούς με τα προσωπικά εργαστήρια, που αποτελούν μέρος της εκλογικής πελατείας του. Οι εκπρόσωποι των μεγάλων «μαγαζιών» δεν ήθελαν να το ακούσουν. Το χαρακτήριζαν… σοβιετοποίηση, διότι εμποδίζει τον ανταγωνισμό και την πρόοδο των δυναμικών επιχειρήσεων του κλάδου. Τους εμποδίζει, δηλαδή, να εξαφανίσουν σιγά-σιγά τα ατομικά ιατρεία και να μαζέψουν όλο το «χαρτί».
Ολοι μαζί, ατομικά εργαστήρια και κέντρα, ζήτησαν να μην ισχύσει το clawback για την υπέρβαση του πλαφόν (να μην αναγκάζονται δηλαδή να επιστρέψουν στον πελάτη ΕΟΠΥΥ μέρος της υπέρβασης του πλαφόν), αλλά να γίνει ό,τι γίνεται με το πλαφόν στον αριθμό των εξετάσεων που κάνουν οι ιδιώτες γιατροί όλων των ειδικοτήτων. Δηλαδή, όταν το εργαστήριο ξεπερνά το πλαφόν, να πληρώνει ο ασθενής από την τσέπη του. Η κυβέρνηση δεν ήθελε ούτε ν’ ακούσει για κάτι τέτοιο, γιατί θα ξεσηκώνονταν οι ασθενείς. Την τελευταία βδομάδα ο τηλεπλασιέ, ο οποίος εμφανιζόταν αντίθετος σε κάτι τέτοιο, έλεγε πως δεν έχει αντίρρηση αν συμφωνήσουν όλοι.
Ακούστηκαν και άλλα τερατώδη από τον τηλεπλασιέ τις προηγούμενες μέρες. Ζητούσε από τους εργαστηριακούς γιατρούς (με ατομικά ιατρεία ή στα μεγάλα «μαγαζιά») να κρίνουν ποια παραπεμπτικά για εξετάσεις είναι σωστά και ποια όχι! Δηλαδή, να κρίνει ο εργαστηριακός γιατρός αν η εξέταση αίματος που ζήτησε ο παθολόγος ή η αξονική τομογραφία που ζήτησε ο ορθοπεδικός ή το τεστ κόπωσης που ζήτησε ο καρδιολόγος είναι σωστό να γίνει ή δεν πρέπει να γίνει!
Απ’ όσα ακούστηκαν μετά τη συμφωνία, συμφώνησαν σε πλαφόν ανά πάροχο και χρέωση του ασθενή που θα πάει για εξέταση όταν ο γιατρός ή το διαγνωστικό κέντρο έχει ξεπεράσει το πλαφόν. Συμφώνησαν, ακόμη, ότι ο ΠΙΣ θα ετοιμάσει κάποια πρωτόκολλα, η μη τήρηση των οποίων θα επιτρέπει στο εργαστήριο να μην εκτελέσει μια παραγγελία για διαγνωστική εξέταση. Το μόνο χειροπιαστό, δηλαδή, είναι ότι οι ασθενείς θα βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, όταν ένα εργαστήριο έχει πιάσει το πλαφόν του. Αν το πρόβλημα είναι οι εξετάσεις-μαϊμού και οι αχρείαστες εξετάσεις, όπως λέει ο τηλεπλασιέ, τότε το πρόβλημα δε λύθηκε. Οι (υποτιθέμενες ή πραγματικές) αχρείαστες εξετάσεις θα γίνονται, με τη διαφορά ότι το ποσό πάνω από το συμφωνημένο με την τρόικα πλαφόν θα το πληρώνουν οι ασθενείς από την τσέπη τους!
Γιατί γίνονται (αν γίνονται) αχρείαστες εξετάσεις; Γιατί υπάρχουν «μαγαζιά» που θέλουν να κονομήσουν και συνεργάζονται με γιατρούς για να γράφουν εξετάσεις. Πώς θα μπορούσε να εξαφανιστεί αυτό το πρόβλημα; Αν δεν υπήρχαν ιδιώτες που θέλουν να κονομήσουν. Αν όλες οι εργαστηριακές εξετάσεις των ασφαλιστικών ταμείων γίνονταν σε κρατικά εργαστήρια (των πολυϊατρείων και των νοσοκομείων). Η συγκυβέρνηση, όμως, όχι μόνο δεν φρόντισε να αναπτύξει τη δυνατότητα αυτή, αλλά αντίθετα μετέτρεψε τον ΕΟΠΥΥ σε ασφαλιστική εταιρία, απαγορεύοντάς του να παρέχει υπηρεσίες υγείας. Διέλυσε τα πολυϊατρεία και έστειλε όλη τη δουλειά στους ιδιώτες, οι οποίοι θα κονομάνε στις πλάτες του ΕΟΠΥΥ και ατομικά του κάθε ασφαλισμένου.
