«Οπως όλοι γνωρίζετε, ο καιρός δεν θα είναι σύμμαχός μας τις επόμενες μέρες καθώς η κακοκαιρία “Μήδεια’’, όπως ονομάστηκε, θα μας δυσκολέψει και θα μας κλείσει μέσα στα σπίτια μας. Ετσι αναμένεται μια περαιτέρω αύξηση των κρουσμάτων τις ημέρες που αναγκαστικά θα χρειαστεί να παραμείνουμε στο σπίτι».
Ωστε έτσι, κυρία Παπαευαγγέλου; Θα έχουμε οπωσδήποτε αύξηση των κρουσμάτων, επειδή η κακοκαιρία θα μας κλείσει στα σπίτια; Δηλαδή, άμα μας κλείνει η κακοκαιρία κολλάει, ενώ άμα μας κλείνει η κυβέρνηση (με τον Χρυσοχοΐδη να μας κουνάει και το δάχτυλο απειλητικά) δεν κολλάει;
Η συγκεκριμένη δήλωση της εκπροσώπου των κυβερνητικών λοιμωξιολόγων έγινε στο σόου της «ενημέρωσης» στις 12 Φλεβάρη. Την κρατήσαμε στο αρχείο μας, γιατί αποτελεί τυπικό δείγμα του τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζουν τον ελληνικό λαό. Λες και είναι ένα τσούρμο από νήπια, τα οποία η στοργική δασκάλα κυρία Βάνα διδάσκει κανόνες καλής συμπεριφοράς. Αν ρωτήσετε όμως μία/έναν έμπειρη/ο νηπιαγωγό, θα σας πει ότι τα νήπια δεν πρέπει να τα αντιμετωπίζετε με ψέματα. Η παιδαγωγική περιλαμβάνει άλλες μεθόδους, αλλά σίγουρα όχι το ψέμα. Πόσω μάλλον όταν πρόκειται για ενήλικες, οι οποίοι μπορεί να μην έχουν πτυχία και διδακτορικά στην Ιατρική, μπορούν όμως να καταλάβουν πόσο χοντρή αντίφαση συνιστά, από τη μια το συμπέρασμα ότι το κλείσιμο στα σπίτια λόγω κακοκαιρίας θα προκαλέσει αύξηση κρουσμάτων και από την άλλη η αστυνομικού τύπου διαταγή «απαγορεύεται η κυκλοφορία από τις 6 το απόγευμα μέχρι τις 5 το πρωί».
Ξέρουμε την απάντηση: «θέλουμε να περιορίσουμε την κινητικότητα». Ναι, αλλά άμα είναι κλειστά τα μαγαζιά, κλειστά τα σχολεία, ποια κινητικότητα περιορίζεις με την απαγόρευση κυκλοφορίας; Τη βόλτα στη γειτονιά;
Οι εργαζόμενοι, όμως, δεν έχασαν τη δυνατότητα σκέψης. Σκέφτονται, λοιπόν: Το πρωί παίρνω το λεωφορείο, όπου είμαστε πατείς με πατώ σε, πάω στη δουλειά όπου είμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο, το απόγευμα παίρνω ξανά το λεωφορείο, όπου και πάλι είμαστε πατείς με πατώ σε. Ολη μέρα έχω συναναστραφεί αναγκαστικά δεκάδες ανθρώπους, γνωστούς και αγνώστους, αλλά μόλις φτάσω σπίτι, φάω και ξεκουραστώ λίγο, απαγορεύεται να κάνω μια βόλτα έστω και μόνος μου!
Ο παραλογισμός που έχουν κάποιες αποφάσεις είναι το λιγότερο. Το σημαντικό είναι η πλήρης απώλεια εμπιστοσύνης προς τους κυβερνητικούς λοιμωξιολόγους με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Κάποιοι θα αντιληφθούν ότι πίσω από τις αντιφάσεις και τους παραλογισμούς κρύβεται η προσπάθεια να θεμελιωθεί το ιδεολόγημα της «ατομικής ευθύνης» για την εξέλιξη της πανδημίας. Οι πιο πολλοί θα μείνουν στον παραλογισμό, θα ρίξουν μια μούντζα στην τηλεόραση όταν παίζει «οδηγίες προς ναυτιλομένους» και θα χαλαρώσουν την αμυντική συμπεριφορά τους έναντι της μετάδοσης του κοροναϊού.
Αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας υγειονομικής διαχείρισης που έβαλε στο κέντρο της τη διάσωση των κερδών του μεγάλου κεφαλαίου και όχι την προστασία του λαού. Η πλήρης απώλεια εμπιστοσύνης προς τους κυβερνητικούς επιστήμονες, η οποία μετατρέπεται σε απώλεια εμπιστοσύνης προς την επιστήμη γενικά.
Γιατί ο κόσμος δεν ακούει κάποιον διαφορετικό επιστημονικό λόγο, συγκροτημένο, πειστικό, διεκδικητικό. Τους βλέπει και τους ακούει να παρελαύνουν ολημερίς από τα ραδιοκάναλα, κάποιοι να παριστάνουν τους διαφωνούντες και μετά όλοι μαζί να συναποφασίζουν στο πλαίσιο της περιβόητης Επιτροπής και να στηρίζουν την κυβερνητική πολιτική.
Εχουμε γράψει πολλές φορές ότι τα μεγάλα εκκολαπτήρια και υπερμεταδότες του ιού είναι οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις όλων των κλάδων, οι οποίες, εκτός από τις υγειονομικά απαράδεκτες συνθήκες υπό τις οποίες εξαναγκάζουν τους εργαζόμενους να δουλεύουν, τροφοδοτούν ταυτόχρονα και το συνωστισμό στα μέσα μαζικής μεταφοράς τις ώρες αιχμής. Το γεγονός αυτό, πέρα από την τεράστια σημασία που έχει αυτό καθαυτό για τη μετάδοση του ιού, συνεισφέρει και έμμεσα, καλλιεργώντας στον κόσμο μια λογική παραίτησης ή έστω μικρότερης άμυνας.
Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στην πορεία προς την κορύφωση του τρίτου κύματος της πανδημίας (ακόμα δεν έφτασε η κορύφωση). Πάντα υπάρχει χρόνος για ταξική αντίσταση. Η απώλεια εμπιστοσύνης στους κυβερνητικούς λοιμωξιολόγους δεν πρέπει να μετατρέπεται σε παραίτηση. Αντίθετα, πρέπει να αποκτήσει θετικό πρόσημο. Να μετατραπεί σε πολεμική προς όλους τους αρμούς ενός συστήματος που αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως αναλώσιμα υλικά και σε αγώνα για την προστασία της ζωής και της υγείας μας.
Αν δεν αναγκάσουμε τους καπιταλιστές και την κυβέρνησή τους να πληρώσουν μισθούς και ασφάλιση για ένα λοκντάουν στις μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις, καθώς και για ενίσχυση του ΕΣΥ με γιατρούς, νοσηλευτές και εξοπλισμό (συν την επίταξη του ιδιωτικού τομέα, για να δουλεύει ενιαία και υπό τη διοίκηση του ΕΣΥ), θα πληρώσουμε το τίμημα σε ανθρώπινες ζωές. ‘Η το ένα ή το άλλο.
Π.Γ.
