Οχι, δεν μας έπιασε καμιά νοσταλγία για την κωμωδία που έκανε διάσημη τη Βουγιουκλάκη, αλλά είδαμε με πόση… αυτοσυγκράτηση αντιμετώπισε ο αστικός πολιτικός κόσμος και ο αστικός Τύπος το ξυλοκόπημα του δεξιού τέως περιφερειάρχη Θεσσαλίας, Αγοραστού, από γονείς θυμάτων των Τεμπών, που θεώρησαν πρόκληση το γεγονός ότι ο Αγοραστός τόλμησε να εμφανιστεί μπροστά τους. Και μιλάμε για ξύλο, όχι λούσιμο με φρέντο και άλλα τέτοια ήπια. Ολοι αντιλαμβανόμαστε για ποιο λόγο έκαναν γαργάρα τον ξυλοδαρμό του Αγοραστού, όταν σε άλλες περιπτώσεις αφρίζουν από το κακό τους άμα φύγει κάνα γιαούρτι (όπως είχε γίνει παλιά με τον Πάγκαλο που μασαμπούκωνε σε ταβέρνα στα Μεσόγεια) ή καναδυό αυγά (όπως έγινε πρόσφατα με τον Μπελέρι στα Τίρανα). Μαζεύτηκαν και δεν τόλμησαν να πουν και να γράψουν το παραμικρό (είδατε με πόσο… τακτ κατέθεσαν απλά τη διαφωνία τους), γιατί οι δράστες ήταν άνθρωποι που έχασαν τα παιδιά τους στο έγκλημα των Τεμπών, οι οποίοι έχουν την υποστήριξη της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.
Αυτή η φοβική στάση των αστών πολιτικών και δημοσιογράφων απέναντι στους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών, στους οποίους σιωπηρά αναγνωρίζουν το δικαίωμα να δέρνουν κάποιον από τους ενόχους της εξαφάνισης των ιχνών του εγκλήματος, μας εισάγει σε ένα άλλο πεδίο, που πρέπει να μην το ξεχνάμε: το ξύλο (και όχι μόνο) δεν είναι εξ ορισμού κακό. Πάντα υπάρχει το πρόσημο: ποιος δέρνει (και όχι μόνο) ποιον.
Σαν γύφτικο σκεπάρνι
Τον είδατε τον Ανδρουλάκη στις Βρυξέλλες, όπου έτρεξε για να συμμετάσχει στην ευρωσύνοδο των σοσιαλδημοκρατών; Φόρεσε το σκούρο κοστούμι που έρραψε για να εμφανιστεί στη συζήτηση του προϋπολογισμού στη Βουλή και έσπευσε να μπει πρώτος στην αίθουσα της συνόδου. Κοιτάζει γύρω, δεν βλέπει κανέναν. Κάθεται στο τραπέζει, σταυρώνει αμήχανα τα χέρια σαν καλός μαθητής σε σχολικό θρανίο, ξανακοιτάζει γύρω του, κανένας! Σε λίγο άρχισαν να καταφτάνουν οι υπόλοιποι. Οι πρώτοι πήγαν και τον χαιρέτισαν, γιατί ήταν άδεια η αίθουσα, οπότε θα φαινόταν αγένεια να αγνοήσουν αυτόν που καθόταν μόνος στο τραπέζι. Οι υπόλοιποι έπιαναν κουβέντα με όποιον έβρισκαν μπροστά τους, αγνοώντας τον καλό μαθητή που εξακολουθούσε να κάθεται με σταυρωμένα τα χέρια στο τραπέζι, πεεριμένοντας πότε θ’ αρχίσει το μάθημα.
Η πιλάλα της Ούρσουλας
Δεν πρόλαβαν να πάρουν την εξουσία στη Δαμασκό οι αντικαθεστωτικοί (καθεστωτικοί πλέον) αντάρτες και η Ούρσουλα έτρεξε στην Τουρκία, για να είναι η πρώτη ευρωπαία που θα συναντηθεί με τον αναβαθμισμένο Ταγίπ εφέντη. Εβαλε και μια επιταγή 1 δισ. ευρώ στην τσάντα, για να μην πάει με άδεια χέρια στο Ακ-σαράι. Εκείνα τα παλιά, με το δήθεν sofa gate και τη δήθεν αγένεια του Ερντογάν, περασμένα ξεχασμένα.
Προτού τρέξει στην Αγκυρα, η Ούρσουλα έστειλε και μια επιστολή στους ηγέτες των «27., ενόψει της συνόδου κορυφής. Τι έλεγε η επιστολή; Οτι πρέπει να εξετάσουν σοβαρά τη λύση της κατασκευής φυλακών σε τρίτες χώρες, στις οποίες θα εγκλείονται οι προς απέλαση πρόσφυγες. Ο,τι έκανε η Μελόνι στην Αλβανία, δηλαδή (άλλο αν τη σταμάτησαν τα ιταλικά δικαστήρια, υποχρεώνοντάς την να επιστρέψει στην Ιταλία τους πρώτους πρόσφυγες που είχε στείλει στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Αλβανία). Η φασιστικής έμπνευσης πρόταση της Ούρσουλα αναμενόταν να συζητηθεί σε κάποιον από τους κύκλους της συνόδου κορυφής. Ο Μητσοτάκης είναι φανατικά υπέρ. Ο Σάντσεθ εκφράζει κάθετη αντίθεση. Ο γερμανογαλλικός άξονας ακόμα δεν έχει αποφασίσει.
Μπρασελέ
Το ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο της Γαλλίας επικύρωσε τη δικαστική απόφαση που υποχρεώνει τον Σαρκοζί να φορά ηλεκτρονικό βραχιολάκι για ένα χρόνο, επειδή προσπάθησε να εξασφαλίσει χάρες από δικαστή. Ετσι, ο σύζυγος της Κάρλας και πρώην πρόεδρος της Γαλλίας θα κυκλοφορεί πλέον με βραχιολάκι κατασκευασμένο στα μέτρα του. Σαν κάτι κλεφτρόνια δηλαδή. Ο δικηγόρος του Σαρκοζί, Πατρίς Σπινοζί, δήλωσε πως ο πελάτης του θα σεβαστεί τους όρους της καταδικαστικής απόφασης αλλά θα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η προσφυγή δεν αναστέλλει την εκτέλεση της ποινής. Και μέχρι να εξεταστεί η υπόθεση από το ΕΔΔΑ ο Σαρκοζί θα έχει εκτίσει τον ένα χρόνο με βραχιολάκι. Αυτό, πάντως, δεν ενοχλεί την ιμπεριαλιστική πολιτική κάστα της Γαλλίας, όπως είδαμε και στα θυρανοίξια της Νοτρ Νταμ, όπου ο Σαρκοζί έβγαζε φωτογραφίες με τον Μακρόν και τον Ολάντ.
Ζει ένα δράμα
«Βρισκόμαστε μ’ ένα μεγάλο τραύμα όσοι πιστέψαμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα γινόταν μια μεγάλη κεντροαριστερή δύναμη. Δυστυχώς αυτό δεν έγινε. Και τον Τσίπρα και τον Κασσελάκη τον ρούφηξε η γραφειοκρατία του κόμματος. Αυτό που έχει σημασία είναι να οικοδομηθεί μια εναλλακτική πρόταση, σε κρίσιμα θέματα όπως στη στέγη ή στις τράπεζες, στα οποία η ΝΔ “σέρνεται”». Μετά και απ’ αυτή τη δήλωση, δεν καταλείπεται η παραμικρή αμφιβολία ότι ο Πετράν ο Παππάς περνάει ένα δράμα. Κι επειδή πρόκειται για μεγάλο θαυμαστή και βαθύ γνώστη του σεξπιρικού έργου, το δράμα του δεν συμπυκνώνεται στο χυδαίο λαϊκό δίλημμα «απ’ την Κική και την Κοκό ποια να διαλέξω», αλλά έχει ανυψωθεί σε υπαρξιακή αγωνία αντίστοιχη αυτής που κατέτρωγε τα σωθικά του πρίγκιπα της Δανιμαρκίας: To be or not to be? Οπως αντιλαμβάνεστε, δεν έχουν κανένα δίκιο οι κακόβουλοι που υποστηρίζουν ότι ο Πετράν «βλέπει» ΠΑΣΟΚ και μόνο ΠΑΣΟΚ. Ο άνθρωπος ψάχνει εναγωνίως μια εναλλακτική πρόταση και οι κακόβουλοι νομίζουν πως είναι σαν τα μούτρα τους.
Είτε στέλεχος είτε η Φρόξι, ένα και το αυτό
Τα πήρε στο κρανίο με τον ανεκδιήγητο ΣτέΚας ο στιχουργός Νίκος Μωραΐτης, ένας από τους πιο πιστούς οπαδούς του: «Δείτε τώρα το 3,5% της MRB και το 3,8% της GPO για να καταλάβετε τι σήμα δίνεις όταν φτιάχνεις κόμμα και αμέσως το παρατάς και φεύγεις για δύο εβδομάδες. Κρατήστε κάτι: Αυτός ο άνθρωπος έχει φως και θα μπορούσε να πετύχει. Χύνει μόνος του την καρδάρα. Το έκανε με πόθεν έσχες κ.ά., το έκανε τώρα με το ταξίδι, θα το κάνει και με το βιβλίο». Ο ΣτέΚας του απάντησε (στα σόσιαλ μίντια γίνονται αυτοί οι διάλογοι): «Γεια σου, Νίκο. Γίνεται πολύ ση- μαντική δουλειά από πολλούς ανθρώπους σε όλα τα επίπεδα και γίνεται σωστά. Λίγο υπομονή». Κοντολογίς, τον «έγραψε» κανονικά, χαϊδεύοντάς τον στο κεφάλι σαν να ‘τανε η Φρόξι (αυτή τη γνώμη έχει για τα στελέχη).
Τι άλλο θ’ ακούσουμε;
«Ας συστρατευτούμε στον αγώνα κατά του παραλόγου. Ας είναι αιχμή της συμπόρευσής μας η προσευχή μας και η εν Πνεύματι ζωή. Η όντως ειρήνη πηγάζει από το Σπήλαιο της Βηθλεέμ». Ετσι καταλήγει ο αρχιδεσπότης Τζερόνυμο στο χριστουγεννιάτικο μήνυμά του. Και ξύνεται στη γκλίτσα του τσοπάνη. Δε θα πούμε τίποτα για την προσευχή και την εν πνεύματι ζωή. Ούτε για την προκλητική αναφορά στο σπήλαιο της Βηθλεέμ που φέρνει την ειρήνη, όταν είναι γνωστό πως η Βηθλεέμ στενάζει κάτω από τη μπότα του σιωνιστή κατακτητή και ποτίζεται από το αίμα των Παλαιστίνιων της κατεχόμενης Δυτικής Οχθης. Θα μιλήσουμε μόνο για τον «αγώνα κατά του παραλόγου», στον οποίο καλεί ένας από τους εκπρόσωπους του απόλυτου παραλογισμού. Γιατί αυτό είναι οι θρησκείες. Η δραπέτευση από την πραγματικότητα και η κατασκευή ενός φανταστικού κόσμου, κόντρα στην επιστημονική αλήθεια.
Πόσο ωραία τα έγραφε με την ασύγκριτη πένα του ο Καρλ Μαρξ:
«Βέβαια, η θρησκεία είναι η αυτοσυνείδηση και η αυτοσυναίσθηση του ανθρώπου, που ακόμη δεν έχει βρει τον εαυτό του, ή που τον έχει ξαναχάσει. Ο άνθρωπος όμως δεν είναι μια αφηρημένη ουσία κουρνιασμένη κάπου έξω από τον κόσμο. O άνθρωπος είναι ο κόσμος του ανθρώπου, το Κράτος, η κοινωνία. Το Κράτος αυτό, η κοινωνία αυτή, παράγουν τη θρησκεία, μια ανεστραμμένη συνείδηση του κόσμου, γιατί αυτά τα ίδια είναι ένας κόσμος ανεστραμμένος. Η θρησκεία είναι η καθολική θεωρία του κόσμου τούτου, η εγκυκλοπαιδική του συνόψιση, η εκλαϊκευμένη λογική του, το σπιριτουαλιστικό του point d’ honneur, ο ενθουσιασμός του, η ηθική του κύρωση, το μεγαλόπρεπο συμπλήρωμά του, το καθολικό θεμέλιο της παραμυθίας του και της δικαίωσής του. Είναι η φαντασμαγορική πραγμάτωση της ανθρώπινης ουσίας, γιατί η ανθρώπινη ουσία δεν έχει πραγματωθεί αληθινά. Πάλη λοιπόν ενάντια στη θρησκεία σημαίνει πάλη ενάντια στον κόσμο, που πνευματικό του άρωμα είναι η θρησκεία.
Η θρησκευτική καχεξία είναι, κατά ένα μέρος, η έκφραση της πραγματικής καχεξίας και, κατά ένα άλλο, η διαμαρτυρία ενάντια στην πραγματική καχεξία. Η θρησκεία είναι ο στεναγμός του καταπιεζόμενου πλάσματος, η θαλπωρή ενός άκαρδου κόσμου, είναι το πνεύμα ενός κόσμου απ’ όπου το πνεύμα έχει λείψει. Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού.
Ξεπέρασμα της θρησκείας σαν απατηλής ευτυχίας του λαού σημαίνει την απαίτηση της πραγματικής του ευτυχίας. Η απαίτηση να αρνηθεί τις αυταπάτες σχετικά με την κατάστασή του σημαίνει απαίτηση να αρνηθεί μια κατάσταση που έχει ανάγκη από αυταπάτες. Η κριτική της θρησκείας είναι λοιπόν εν σπέρματι η κριτική της κοιλάδας αυτής των δακρύων, που η θρησκεία αποτελεί το φωτοστέφανό της».
Καρλ Μαρξ
Κριτική της φιλοσοφίας του Κράτους και του Δικαίου του Χέγκελ
