Θα έπεφτε μια γερή βροχή στην Αττική, τη βιτρίνα του ελληνικού κράτους. Ανασκουμπώθηκαν οι ιθύνοντες, γιατί είναι άλλο να πλημμυρίζει η Θεσπρωτία ή η Πρέβεζα, που η συζήτηση κόβεται το πρώτο 24ωρο, και άλλο να πλημμυρίζει η πρωτεύουσα.
Ο Κεφαλογιάννης συγκάλεσε μια, δυο, τρεις φορές την επιτροπή εκτίμησης κινδύνου. Για να του πει τι; Οτι θα βρέξει γερά! Σπουδαίο νέο. Λες και θα έπεφτε μετεωρίτης πάνω στην Αττική. Μετά αυτή τη… μεγαλοφυή πρόβλεψη, κήρυξαν «κόκκινο συναγερμό»!
Η σκυτάλη πέρασε στον Χαρδαλιά που αποφάσισε να κλείσουν τα σχολεία! Μ’ αυτή τη λογική, στις χώρες της Βόρειας Ευρώπης που βρέχει αβέρτα δε θα έπρεπε να υπάρχουν σχολεία. Για την κυβέρνηση Μητσοτάκη, όμως, που ξέρει ότι (και) η Αττική δε διαθέτει ούτε στοιχειώδη αντιπλημμυρική θωράκιση, μοναδικό μέλημα ήταν μη γίνει καμιά στραβή σε κάνα σχολείο, όπως παλιότερα (ποιος ξεχνάει το σχολείο στη Νέα Φιλαδέλφεια, όπου δάσκαλοι και μαθητές είχαν φτιάξει… γέφυρα με τα θρανία για να διασχίσουν το πλημμυρισμένο προαύλιο), οπότε λειτούργησε με βάση το δόγμα: «κάλλιο γαϊδουρόδενε παρά γαϊδουρογύρευε».
Και οι γονείς που πρέπει να πάνε στη δουλειά; Φωνάξτε τους παππούδες και τις γιαγιάδες για να φυλάξουν τα παιδιά. Κι αν δεν υπάρχουν παππούδες και γιαγιάδες; Χάστε και κάνα μεροκάματο, δε χάθηκε ο κόσμος, τόσα λεφτά παίρνετε. Σταματήστε την… αριστερή μίρλα (και ο δεξιός, όταν γκρινιάζει, βαφτίζεται αριστερός). Για την κοροϊδία της τηλεκπαίδευσης έχουμε ήδη γράψει.
Ραδιόφωνα και τηλεοράσεις τρομοκρατούσαν τον κόσμο, το 112 έστελνε μηνύματα από τις 10 το πρωί, όταν απλά ψιχάλιζε, το μήνυμα ήταν ένα: κλειστείτε μέσα και μην το κουνάτε ρούπι. Ο πολύς κόσμος, όμως, έπρεπε να πάει στις δουλειές του. Και η «στραβή» έκατσε στα νότια προάστια, στην «Αθηναϊκή Ριβιέρα», όπου μια γυναίκα πήγε να περάσει το δρόμο για να επιστρέψει στο σπίτι της και παρασύρθηκε από αυτοκίνητο που έπλεε σαν ακυβέρνηση βάρκα πάνω στο χείμαρρο που είχαν σχηματίσει τα βροχόνερα, με αποτέλεσμα να σφηνωθεί κάτω από άλλο αυτοκίνητο και να βρει τραγικό θάνατο.
Ας βάλουμε κι εμείς μερικά πλάνα από τη Γλυφάδα, που σίγουρα τα έχετε ήδη δει. Τα παίζουν ακόμα και τα κρατικά κανάλια, σε μια προσπάθεια να εγκλωβίσουν τη σκέψη στο αποτέλεσμα και όχι στα αίτια.
Πού βρέθηκαν τόσο χώμα και τόσες πέτρες στη Γλυφάδα; Κατέβηκαν από το βουνό. Μετά τις δασικές πυρκαγιές των τελευταίων χρόνων δεν έκαναν κανένα έργο αντιδιαβρωτικής προστασίας (για αντιπλημμυρική προστασία δεν το συζητάμε). Κι όχι μόνο αυτό, αλλά άφησαν συσσωρευμένα τα μπάζα από τη διαπλάτυνση κάποιων δασικών δρόμων. Οπως ήταν αναμενόμενο, το νερό τα πήρε και τα κατέβασε στον αστικό ιστό.
Η προσοχή έπεσε στη Γλυφάδα, όπου το βουνό κατέβηκε στην πόλη, όμως πλημμύρισαν και άλλες περιοχές. Από αυτές που πλημμυρίζουν πάντα (Χαμοστέρνας) μέχρι τη Βάρη. Γιατί το πολύ νερό αυτή τη φορά έπεσε στα ανατολικά. Στα δυτικά (Μάνδρα – Θριάσιο) ο κόσμος έζησε ένα ακόμα μερόνυχτο αγωνίας μη τυχόν και ρίξει κι εκεί πολύ νερό και κατέβει πάλι το όρος Πατέρας στα πεδινά. Γιατί από αντιπλημμυρικά έργα, μετά τη φονική πλημμύρα, έχουν γίνει μόνο κάτι πασαλείμματα. Φράγματα βάρους στο βουνό δεν έχουν γίνει.
Φυσικά, μετά τις καταστροφές, έπιασαν δουλειά οι επισατήμονες της απάτης. Τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια έβαζαν το θάνατο του λιμενικού στο Αστρος Κυνουρίας με το θάνατο της γυναίκας στη Γλυφάδα, ενώ δεν είχαν καμιά σχέση. Ο λιμενικός βοηθούσε ιδιοκτήτες σκαφών να τα δέσουν καλύτερα. Πέντε έπεσαν στη θάλασσα από το μεγάλο κύμα, αυτός ήταν ο άτυχος. Ηταν πραγματικά δυστύχημα πάνω στη δουλειά και είναι προς τιμήν του λιμενικού ότι βοηθούσε τον κόσμο να προστατεύσει τα σκάφη του. Οι άνθρωποι της θάλασσας αντιμετωπίζουν συχνά τέτοιες καταστάσεις, ενώ η γυναίκα στη Γλυφάδα απλά επέστρεφε στο σπίτι της. Δεν πάλεψε με τα στοιχεία της φύσης, τη σκότωσε η εγκληματική πολιτική της έλλειψης αντιπλημμυρικής θωράκισης.
Δίπλα στα παπαγαλάκια, τα ψηλοτάκουνα της Μετεωρολογίας με τις αναλύσεις τους για τα «πρωτοφανή» χιλιοστά της βροχής που έπεσε, την «κλιματική αλλαγή» και όλο το σχετικό πακέτο του αποπροσανατολισμού. Μ’ άλλα λόγια, την έχουμε πατήσει. Βαδίζουμε προς εξαφάνιση ως ανθρώπινο είδος. Τι να σου κάνει και το κράτος μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση;
Κι όταν τους λες ότι το κράτος ξοδεύει τρισεκατομμύρια σε εξοπλισμούς και μειώνει συνεχώς τις κοινωνικές δαπάνες, σου απαντούν ότι… λαϊκίζεις.
Τέτοιες καταστάσεις θα επαναλαμβάνονται συνεχώς, πότε στη μια και πότε στην άλλη περιοχή της χώρας, πότε στη μια και πότε στην άλλη γειτονιά των μεγάλων πόλεων. Είναι αποτέλεσμα της εγκληματικής αδιαφορίας του αστικού κράτους για την αντιπλημμυρική θωράκιση της χώρας, που δεν είναι ζήτημα καθαρισμού των φρεατίων (εννοείται πως κι αυτός πρέπει να γίνεται κάθε χρόνο), αλλά κυρίως ζήτημα ενός ολοκληρωμένου σχεδιασμού, που ξεκινά από τα ορεινά, με την κατασκευή «αλυσίδων» φραγμάτων βάρους, και καταλήγει στα πεδινά.
Αν αυτό δεν γίνει οργισμένη λαϊκή απαίτηση, τίποτα δεν πρόκειται ν’ αλλάξει. Ας μην κοροϊδευόμαστε και ας μην επιτρέπουμε στο αστικό κράτος, τις κυβερνήσεις και τον μιντιακό μηχανισμό που ελέγχουν να μας κοροϊδεύουν.
