Δεν καταλαβαίνουμε τη γκρίνια του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Χρήστου Γιαννούλη. Ολο παράπονα για τον Τσίπρα που δεν λέει να ξεκαθαρίσει τη θέση του (δηλαδή να τους πάρει στο νέο κόμμα). Από ηθική άποψη μόνο τον καταλαβαίνουμε. Γιατί ο Γιαννούλης, προτού ακόμα ο Τσίπρας στήσει το καινούργιο μαγαζί, όταν ακόμα παρίστανε τον συγγραφές της «Ιθάκης», ήταν από εκείνους που είχαν σκαρφαλώσει στα κάγκελα και φώναζαν «γύρνα πίσω αρχηγέ». Φαίνεται πως έχει πάρει το μήνυμα ότι ο Τσίπρας δεν τον θέλει, οπότε δικαίως αισθάνεται σαν Ιουλιέτα που την απάτησε ο Ρωμαίος. Πολιτικά, όμως, ένας αρκετά έμπειρος δημοσιογράφος όπως ο Γιαννούλης, θα έπρεπε ήδη να έχει αντιληφτεί ότι το τσιπρόκομμα χτίζεται βάσει του «δόγματος του μπορντέλου». Το δόγμα αυτό λέει πως όταν το μαγαζί έχει κεσάτια, δεν αλλάζουμε σεντόνια και ντεκόρ, αλλάζουμε «κορίτσια». Μόνο η «τσατσά» μένει η ίδια. Τι να τους κάνει ο Τσίπρας τους «Γιαννούληδες»; Για να τον κατηγορούν ότι ανακυκλώνει τα μπάζα; Η εταιρία που έστησε το rebranding σχεδίασε να κυριαρχήσουν νέα πρόσωπα, ώστε να φαίνεται πως πρόκειται για νέο κόμμα. Οταν κατοχυρωθούν οι νέοι, μαζί με κάποιους χαμηλού προφίλ παλιούς, θα προστεθούν και κάποιοι «επώνυμοι» από τους παλιούς, αλλά σε χαμηλή δοσολογία. Και μην μας πει κανείς ότι οι παλιοί έχουν εμπειρία και άλλα τέτοια. Σιγά την εμπειρία. Οταν τους έκατσε η καλή και άνοιξαν οι δουλειές μεταξύ 2010 και 2012, δεν τους ήξερε κανένας. Οταν κλήθηκαν να κυβερνήσουν, ήταν σαν παιδική χαρά. Ε, το ίδιο μπορεί να γίνει και με τους νέους.
Πήρε ευλογία
Δυο μπόγια ψήλωσε η Κίμπερλι καθώς βλέπει έναν έναν τους αρχηγούς νέων κομμάτων να την επισκέπτονται και να ζητούν την ευλογία της. Μετά τον Σαμαρά ο Τσίπρας που πήγε ΣΤΗΝ Πρεσβεία με τον τομεάρχη Τζήμητρα, τον επικεφαλής του γραφείου Τύπου Μπούσιο και τον διπλωματικό σύμβουλό του Παπαγεωργίου. Δε χρειάζεται να παραθέσουμε την ανακοίνωση του τσιπροκόμματος για το τι συζήτησαν. Αυτές είναι τυποποιημένες ανακοινώσεις. Και ήταν η ανακοίνωση «όσο πατάει γάτα». Οχι καταγγελίες για την αμερικάνικη ιμπεριαλιστική πολιτική και άλλα τέτοια… παρωχημένα. Συζήτησαν, λέει, τις τρέχουσες εξελίξεις, την ανάγκη τερματισμού των συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή και τη Γάζα, την εξεύρεση δίκαιης λύσης στην Ουκρανία και την επανεκκίνηση των συνομιλιών για το Κυπριακό. Χαλαρά, μη τυχόν και δυσαρεστηθεί ο ξεμωραμένος πορτοκαλομαλλιάς φασίστας, με τον οποίο ο Τσίπρας είχε οικοδομήσει μια θαυμάσια σχέση, γλείφοντάς τον πατόκορφα στον Κήπο των Ρόδων του Λευκού Οίκου, με τη μνημειώδη φράση πως ό,τι κάνει (ο Τραμπ) είναι πάντα για το καλό.
YΓ. Γιατί τον Τσίπρα τον έστησε για να φωτογραφιστούν μπροστά από μια πόρτα, ενώ με τον Σαμαρά φωτογραφίστηκε μπροστά από την αμερικάνικη και την ελληνική σημαία, σαν να επρόκειτο για εν ενεργεία πρωθυπουργό; Εχουν και οι λεπτομέρειες τη σημασία τους.
Και μην ξεχνάτε. Η Θοδώρα είναι η μοναδική βουλευτίνα που έχει ψηφίσει και τα τρία Μνημόνια. Του ΓΑΠ χαλαρά, του Παπαδήμου «με το πιστόλι στον κρόταφο» και του Τσίπρα πάλι χαλαρά. Και έχει καταφέρει να εμφανίζεται σαν αντιμνημονιακή. Το θυμίζουμε για να καταλάβετε για τι τεράστια προσωπικότητα μιλάμε και να συμφωνήσετε πώς η στήλη κάνει πάντοτε τα πιο επιτυχημένα endorsement (σεμνυμόμαστε ότι καταλαμβάνουμε τη δεύτερη θέση, μετά τον Τραμπ φυσικά, που είναι ο… Ντουμπλάντις του αθλήματος).
Αντε, ρε δεξιόμουτρο
Ο Κασσελάκης προσπαθεί να πείσει ότι «ζήτησε την παραίτηση της Θεοδώρας Τζάκρη», επειδή «οι Δημοκράτες περνάνε σε μία νέα φάση, οριοθετώντας τον πολιτικό τους χώρο στο φιλελεύθερο κέντρο της εφαρμοσμένης πολιτικής». Επιβεβαίωσε, δηλαδή, ότι η Θοδώρα υπερασπίστηκε την «δομημένη επί δεκαετίες σοσιαλιστική αντιδεξιά της ταυτότητα». Το «φιλελεύθερο κέντρο» είναι η ιδεολογική πλατφόρμα (λέμε τώρα) των μητσοτακικών. Να δούμε τον ΣτέΚας υποψήφιο του Μητσοτάκη, υπό την προστασία του Μπουμπούκου, και τι στον κόσμο. Το ερώτημα είναι τι θα κάνει η Ραλλία. Δακρύζουμε μπροστά στην προοπτική αυτού του δράματος.
Ξέρετε ποιο είναι το πιο συγκλονιστικό; Οτι όλα τα είχε προβλέψει πριν από 57 χρόνια η Ελένη Λιάκου που έγραψε τους στίχους για να τους ντύσει με μουσική και να τους τραγουδήσει ο σερ Μπιθί. Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι.
4 Ιούλη: χαμένος από χέρι
Στις 4 Ιούλη, ο ξεμωραμένος πορτοκαλομαλλιάς φασίστας θα γιορτάζει στην Ουάσιγκτον τα 250 χρόνια από την Αμερικάνικη Ανεξαρτησία. Πίσω από αλεξίσφαιρα τζάμια.
Στις 4 Ιούλη, η ηγεσία και ο λαός του Ιράν θα κάνουν την επίσημη τελετή ταφής του δολοφονημένου αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ. Οι εκδηλώσεις θα κρατήσουν τέσσερις μέρες και θα επεκταθούν και στις ιερές πόλεις των σιιτών στο Ιράκ (ήδη ο Αραγτσί έκανε σχετικές επαφές με τον κυβερνήτη της Καρμπάλα). Θα είναι μια επίδειξη λαϊκής ενότητας και κρατικής ισχύος, που θα συγκαντρώσει εκατομμύρια Ιρανούς και Ιρανές.
Ο πορτοκαλομαλλιάς, όμως, δεν πτοείται από κάτι τέτοια. Αυτός συνεχίζει να αυτοθαυμάζεται, βάζοντας τους δικούς του να του φτιάχνουν ζωγραφιές που έχουν στη μια άκρη τον Τζορτζ Ουάσιγκτον και στην άλλη τη μουτσούνα του.
Toυ φεύγα η μάνα δεν έκλαψε ποτέ
Για να φέρει το βαρύγδουπο τίτλο γραμματέας Στρατηγικού Σχεδιασμού και Επικοινωνίας της ΝΔ, παναπεί πως ο Βασίλης Φεύγας δεν είναι ο πρώτος τυχόντας. Είναι στέλεχος τουλάχιστον μεσαίου επιπέδου. Τι είδε – και λόγω της κομματικής θέσης του, προφανώς – και κατέθεσε δημόσια (με επιστολή στον Μητσοτάκη) διπλή εισήγηση: να γυρίσει ο Σαμαράς και να καταργηθεί ο νόμος για το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, γιατί «έχει θίξει το αξιακό σύστημα όχι μόνο ψηφοφόρων της ΝΔ αλλά συνολικά της ελληνικής κοινωνίας»; Επεσε γραμμή στα παπαγαλάκια να υποβαθμίσουν το γεγονός. Ο Π. Μαρινάκης μίλησε απαξιωτικά για το κομματικό στέλεχος, χαρακτηρίζοντάς την κίνησή του «μη σοβαρή». «Σε καμία περίπτωση δεν εκφράζει μια επιστολή του κ. Φεύγα τη ΝΔ. Δεν την αξιολογούμε ως σοβαρή κίνηση. Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο στον προγραμματισμό της κυβέρνησης. Δεν είναι κάτι άξιο σχολιασμού», είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Δεν του έκαναν τη χάρη να τον διαγράψουν για να τον κάνουν «ήρωα», αλλά κάτι μας λέει ότι μόλις ο Σαμαράς φτιάξει κόμμα, ο Φεύγας θα είναι από εκείνους που θα τρέξουν κοντά του. Θα ελπίζει τουλάχιστον σε μια βουλευτική εδρούλα.
Τρεις γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα
Διαβάζουμε ότι Τουρκία και Αζερμπαϊτζάν κατέθεσαν κοινό φάκελο στην UNESCO, ζητώντας την ένταξη της τέχνης και των πολιτιστικών πρακτικών γύρω από τον μπακλαβά και τον αζερικό παχλαβά στον Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας. Κι ότι τουρκικά μίντια γράφουν πως η κίνηση έρχεται ως απάντηση στις «ελληνικές προσπάθειες οικειοποίησης» του γλυκού. Λοιπόν, όταν μιλάμε για μπακλαβά μιλάμε για Συρία. Οταν οι Αραβες της Δαμασμού μεγαλουργούσαν με τα υπέροχα γλυκά τους, οι Τούρκοι και οι Αζέροι έβοσκαν ακόμα πρόβατα στις στέπες της Ασίας, οι δε Ελληνες δεν είχαν να φάνε από τη διπλή εκμετάλλευση των Βυζαντινών και των ντόπιων φεουδαρχών, έχοντας χάσει κάθε επαφή με τις αρχαιοελληνικές μαγειρικές παραδόσεις.
