Αύριο οι συριζαίοι ψηφίζουν. Για ΚΕ τα 61.000 μέλη του κόμματος, για πρόεδρο όποιος θέλει (με ή και χωρίς 3 ευρώ). Δε θα μας απασχολήσουν τα εσωκομματικά τους, ούτε ο διαγωνισμός «σε εμάς ψήφισαν περισσότεροι» με το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ. Το κεντρικό μήνυμα της καμπάνιας θέλουμε να σχολιάσουμε, που το γύρισαν και σε διαφημιστικά σποτάκια.
Ο πολίτης βλέπει ένα φουσκωμένο λογαριασμό από το σούπερ μάρκετ ή το ρεύμα (ανάλογα με το σποτάκι), τον τυλίγει προσεκτικά, τον βάζει στο φάκελο και ο φάκελος μετατρέπεται σε ψηφοδέλτιο στην κάλπη του ΣΥΡΙΖΑ. «Στείλτε τους πίσω το λογαριασμό» λέει το σλόγκαν.
Σχόλιο πρώτο: από το «Δεν πληρώνω» του 2012-15 μέχρι το «Στείλτε τους πίσω το λογαριασμό» του 2022… μια κυβέρνηση δρόμος. Η μνημονιακή κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που έστειλε κόσμο και κοσμάκη στα γκισέ της εφορίας ή και στα δικαστήρια. Χωρίς μάλιστα οι συριζαίοι να παρίστανται σαν μάρτυρες υπεράσπισης, όπως είχαν υποσχεθεί. Αντίθετα, ήταν η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αυτή που απαίτησε με διοικητικά και δικαστικά μέσα να πληρώσουν οι πολίτες αυτά που δεν είχαν πληρώσει την περίοδο του «Δεν πληρώνω».
Μήπως ήταν το μόνο στο οποίο εξαπάτησαν τους ψηφοφόρους τους; Από το «θα καταργήσουμε τα Μνημόνια μ’ ένα νόμο σε ένα άρθρο» μέχρι τη «νέα σεισάχθεια» η ίδια κοροϊδία. Και Μνημόνιο ψήφισαν (επικυρώνοντας ταυτόχρονα και τα δύο προηγούμενα) και νέα χαράτσια έβαλαν και την κρατική περιουσία ξεπούλησαν και το νόμο Κατρούγκαλου, που κατήργησε την Κοινωνική Ασφάλιση, μετατρέποντάς την σε ατομική υπόθεση, άφησαν «κληρονομιά» στην εργατική τάξη και άλλα αντεργατικά και αντιλαϊκά έκαναν, που η απαρίθμησή τους θα απαιτούσε τόμο.
Τώρα, λοιπόν, δεν εμφανίζονται σαν… αντισυστημικοί αλλά απολύτως συστημικοί, θεσμικοί. Δεν καλούν σε ανυπακοή και στάση πληρωμών, μη τυχόν και τους κατηγορήσει η κεφαλαιοκρατία ότι πυροδοτούν… λαϊκιστικές αντιδράσεις. Τώρα οι λογαριασμοί πρέπει να πληρώνονται. Ακόμα και για την περιβόητη «ρήτρα αναπροσαρμογής» στους λογαριασμούς του ηλεκτρικού δεν ζητούν κατάργηση, αλλά αναστολή μέχρι να αποφανθεί το ΣτΕ! Αυτό είναι από τα ανήκουστα, αλλά θα το αφήσουμε στην άκρη.
Σχόλιο δεύτερο (και κυριότερο): Για τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ η λύση δεν είναι άλλη από την ψηφοφορία. Από τη μετατροπή των φουσκωμένων λογαριασμών (μαζί και της απελπισίας και της οργής) σε ψηφοδέλτιο που θα πέσει σε μια κάλπη. Αύριο στην εσωκομματική κάλπη του ΣΥΡΙΖΑ και όταν επέλθει το πλήρωμα του χρόνου στην κάλπη των βουλευτικών εκλογών.
Οι οικονομολόγοι του νεοφιλελευθερισμού είχαν κατασκευάσει το ακρωνύμιο ΤΙΝΑ (από τα αρχικά των λέξεων «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση», στα αγγλικά). Εδώ έχουμε την ΤΙΝΑ του ΣΥΡΙΖΑ: δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, παρά μόνο να ψηφίσετε τον ΣΥΡΙΖΑ.
Πρόκειται για ωμή, απροκάλυπτη καλλιέργεια του κοινοβουλευτικού κρετινισμού. Ας το δούμε, όμως, και από την ανάποδη: ποιες είναι οι κοινωνικές συνθήκες που επιτρέπουν σε ένα κόμμα της κοινωνικής δημαγωγίας, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, να προωθεί τόσο ωμά, τόσο απροκάλυπτα τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό;
Είναι η απουσία του εργατικού και λαϊκού κινήματος από τους «δρόμους» της ταξικής πάλης. Οταν το αυθόρμητο κίνημα των μαζών βρισκόταν «στο δρόμο», ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε τα «δεν πληρώνω», τις «σεισάχθειες» και όλα τα υπόλοιπα. Υποτίθεται ότι προωθούσε ένα μείγμα εξωκοινοβουλευτικών αγώνων και προσδοκίας κυβερνητικής αλλαγής. Τώρα, που το αυθόρμητο κίνημα των μαζών έχει αποσυρθεί από «το δρόμο», ο ΣΥΡΙΖΑ τού λέει πως δεν χρειάζεται να ξανακατέβει, αλλά να μετατρέψει την απελπισία και την οργή του σε ψηφοδέλτιο υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, που ως πολιτικός μεσσίας θα αναλάβει να λύσει όλα τα προβλήματα.
Η ουσία και στη μια και στην άλλη κοινωνική συγκυρία είναι η ίδια. Εχουμε να κάνουμε με παραλλαγές του κοινοβουλευτικού κρετινισμού, προσαρμοσμένες στις συνθήκες που επικρατούν στο μέτωπο της ταξικής πάλης.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ποντάρει στη φθορά της κυβέρνησης Μητσοτάκη για να την αντικαταστήσει χωρίς ιδιαίτερο κόπο (δεν είναι κόπος οι περιοδείες του Τσίπρα και οι σέλφι με εκστασιασμένους ψηφοφόρους, ντόπιους ή μεταφερμένους από τα «κεντρικά» της Κουμουνδούρου). Και υπόσχεται στην κεφαλαιοκρατία, την εύνοια της οποίας ουδέποτε έχασε (έχασε την υποστήριξη για μια περίοδο, αφού έχασε τις εκλογές), πως μια ήρεμη κοινοβουλευτική αλλαγή, χωρίς «πεζοδρόμιο», θα διευκολύνει τους χειρισμούς της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. «Εδώ τα καταφέραμε με την κωλοτούμπα του 2015, δε θα τα καταφέρουμε τώρα που ο κόσμος έχει λουφάξει;», αυτό είναι το άρρητο μήνυμα του ΣΥΡΙΖΑ. Σε συναντήσεις κορυφαίων στελεχών του στα σαλόνια καπιταλιστών, σίγουρα υπάρχει και συμπλήρωμα, για να γίνει πιο πειστικό το αίτημα στήριξης του ΣΥΡΙΖΑ: «Αν αφήσετε τον Μητσοτάκη, θα βγει ο κόσμος στο δρόμο και δε θα μαζεύεται. Στηρίξτε μας να βγούμε, για να παγώσουμε τις διαθέσεις του κόσμου προτού αγριέψουν».
Από διάφορες πλευρές, από ανθρώπους που δεν ανήκουν στα «συριζόσκυλα» (κατατρύχονται, όμως, από το σύνδρομο της ήττας) ακούς συχνά τον αντίλογο, που είναι κι αυτός παλαιάς κοπής: «Και τι να κάνουμε, ρε παιδιά; Μια ψήφο θα ρίξουμε. Χειρότερα από τον Μητσοτάκη αποκλείεται να είναι».
Αυτό είναι το σύνδρομο της ήττας μεταφερμένο στο πολιτικό επίπεδο, το οποίο ταυτίζεται με το εκλογικό, δηλαδή με την οριοθετημένη πολιτική διαδικασία του αστικού συστήματος εξουσίας. Και η απάντηση είναι απλή: αφού το ξέρεις ότι η ψήφος σου δεν έχει καμιά αξία, γιατί να πας και να τη ρίξεις; Γιατί να μετατρέψεις την υποχώρηση του κινήματος, την ταξική αδυναμία τούτης της εποχής, σε πολιτική παράδοση άνευ όρων;
Ανεξάρτητα από το αν υπάρχουν αυτήν τη στιγμή συνθήκες αντεπίθεσης, αντίστασης έστω, του αυθόρμητου κινήματος των μαζών, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε το ταξικό πρόγραμμα. Οι διεκδικήσεις ενός ταξικού προγράμματος, για αυξήσεις στους μισθούς, για μείωση της έμμεσης φορολογίας, για αποκατάσταση της Κοινωνικής Ασφάλισης, πρέπει να προβάλλονται. Πρέπει να γίνεται ζύμωση σχετικά μ’ αυτές, χωρίς την παραμικρή έκπτωση. Αλλο τι μπορώ να κερδίσω σε μια δεδομένη συγκυρία -μπορεί να μην κερδίσω και τίποτα- και άλλο τι πρέπει να διεκδικώ.
Αυτό που πρέπει να διεκδικώ είναι η διαχωριστική μου γραμμή από τις δυνάμεις του κεφαλαίου. Είναι ο οδοδείκτης μου για το παρόν και το μέλλον. Είναι το πρόγραμμά μου για την ανάπτυξη της ταξικής πάλης. Είναι η ασπίδα προστασίας μου από τη σπέκουλα και τις κυκλωτικές κινήσεις των αστικών κομμάτων της κοινωνικής δημαγωγίας.
Γι’ αυτό έχει τεράστια σημασία η συγκρότητη του πολιτικού επιτελείου της εργατικής τάξης από την πρωτοπορία της. Για να μπορεί να αντιπαρατίθεται «εφ’ όλης της ύλης» και σ’ όλα τα επίπεδα με τα κόμματα της κεφαλαιοκρατίας και τον κάθε είδους οπορτουνισμό.
Π.Γ.
