Στις 7.10.05 το Γενικό Συμβούλιο της ΓΣΕΕ συνεδρίασε με θέμα τις ΔΕΚΟ. Η εισήγηση του προέδρου της Χρήστου Πολυζωγόπουλου διανεμήθηκε σε όλο τον Τύπο. Θα υπάρχει, υποθέτουμε, στο σάιτ της ΓΣΕΕ για όποιον ενδιαφέρεται να εντρυφήσει στο πως η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών προσεγγίζει, αναλύει και τελικά χαράζει τη δράση της, για ένα ζήτημα που αφορά πρωτίστως τους εργαζόμενους στις ΔΕΚΟ, αλλά και ολόκληρη την εργατική τάξη, όλες τις τάξεις και τα στρώματα της κοινωνίας.
Να σου υπενθυμίσουμε, αγαπητέ αναγνώστη, ότι η διοίκηση της ΓΣΕΕ είναι μια ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ (έτσι ακριβώς, με κεφαλαία, αυτοαναφέρεται στο χαρτί). Η υπευθυνότητα κατά τους γραφειοκράτες είναι συνώνυμη του ρεαλισμού και του πραγματισμού. Της συνδιαλλαγής με την εργοδοσία και το κράτος, του ξεπουλήματος των εργατικών συμφερόντων. Αυτή ακριβώς η… ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ «επιβάλλει» στη Γενική Συνομοσπονδία Εργατών να αναγνωρίσει από την πρώτη κιόλας λέξη το εξής πλαίσιο: «Η διεθνοποίηση των αγορών και το άνοιγμά τους στον διεθνή ανταγωνισμό, οι ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις και το πλαίσιο λειτουργίας της εσωτερικής αγοράς της Ευρωπαϊκής Ενωσης επιβάλλουν αναγκαστικές και συνεχείς προσαρμογές, ώστε να γίνουν οι δημόσιες επιχειρήσεις ανταγωνιστικές και ταυτόχρονα να νιώθει ο πολίτης ότι λειτουργούν με γνώμονα το γενικό συμφέρον».
Αφαιρούμε τις αταξικές σάλτσες περί πολίτη και γενικού συμφερόντος, που έτσι κι αλλιώς ακόμα και οι βιομήχανοι θα τις χρησιμοποιούσαν, και έχουμε ανάγλυφα μπροστά μας το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο που μέσα του θα κινηθεί η εργασία -κατά τη ΓΣΕΕ πάντα- για να διεκδικήσει τα δικαιώματά της. Τον ανταγωνισμό σε διεθνές, ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι η ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ, ο πραγματισμός και ο ρεαλισμός προσαρμόζουν τη ΓΣΕΕ στο πεδίο της ανταγωνιστικότητας, όπως χτες την προσάρμοζαν στο πεδίο της παραγωγικότητας. Φυσικά, οι γραφειοκράτες δεν μένουν μόνο εκεί. Είναι γνωστό ότι μέσω της ανταγωνιστικότητας το κεφάλαιο επιδιώκει να μειώσει το κόστος – στην ουσία να συνθλίψει την αξία της εργατικής δύναμης- για να πάρει όσο γίνεται περισσότερη υπεραξία. Να αυξήσει όσο γίνεται τα κέρδη των επιχειρήσεων. Των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, ανεξαρτήτως ιδιοκτησιακού καθεστώτος.
Από κοντά η ΓΣΕΕ. Ορίστε πως καθορίζει τους στόχους για τις ΔΕΚΟ: «Οι επιβαλλόμενες θεσμικές αλλαγές οφείλουν να έχουν σαφείς στόχους: – Βελτίωση των οικονομικών αποτελεσμάτων των ΔΕΚΟ μέσω της εισαγωγής σύγχρονων μεθόδων διοίκησης και αύξησης της αποτελεσματικότητας και της ανταγωνιστικότητας… – Μείωση του κόστους και βελτίωση της ποιότητας των παρεχόμενων προϊόντων και υπηρεσιών. Η δραστηριότητα της Επιχείρησης να εντάσσεται πάντοτε σε επιχειρηματικό πρόγραμμα αναπτυξιακού σχεδιασμού και προοπτικής, με σαφή προσαντολισμό…». Εδώ, για ξεκάρφωμα, ως τελευταίο στόχο και καταϊδρωμένο, κολλάει και κάποιες γενικότητες για κατοχύρωση (όχι μονιμότητα, προς θεού) των θέσεων εργασίας των εργαζομένων, βελτίωση της θέσης τους.
Αναρωτιέται κανείς σε ποιον αστερισμό -πλην αυτόν του κεφαλαίου- ζουν οι γραφειοκράτες. Το κεφάλαιο συντρίβει την εργασία με τον ανταγωνισμό, κλείνει επιχειρήσεις, μειώνει δραματικά τις θέσεις εργασίας, αναζητά το πιο εξευτελισμένο μεροκάματο, συσσωρεύει αμύθητα κέρδη και αυτοί υιοθετούν τη λογική του, τους στόχους του. Το πράγμα όμως έχει και συνέχεια. Στο δεύτερο κεφάλαιο της εισήγησης, με τίτλο «Δημόσιος και κοινωνικός χαρακτήρας των ΔΕΚΟ», οι γραφειοκράτες κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία δέχονται τη μερική-μειοψηφική μετοχοποίηση των οργανισμών (δέχονται, δηλαδή, να δρουν σαν Ανώνυμες Εταιρείες) και επιπλέον δέχονται ή παραδέχονται ή υποχρεώνονται να δεχτούν «την άρση του μονοπωλιακού χαρακτήρα του στην οικονομία».
Εδώ έχουμε μια ασθμαίνουσα προσαρμογή στις αξιώσεις του κεφαλαίου και του κράτους, που κάνει τους γραφειοκράτες να κάνουν γαργάρα τις παλιότερες (όχι πολύ παλιές) θέσεις τους για «μία μετοχή και αυτή στο κράτος», μονοπωλιακό χαρακτήρα των ΔΕΚΟ για προάσπιση του κοινωνικού τους έργου κ.λπ. Προξενεί τεράστια εντύπωση η αποφυγή στην εισήγηση των αποτελεσμάτων που έχουν τα τελευταία χρόνια οι πολιτικές της ανταγωνιστικότητας στην εργατική τάξη. Ακόμα περισσότερο απουσιάζουν οι αναφορές, η συγκέντρωση στοιχείων, η παράθεση αντικειμενικών δεδομένων για την κατάσταση που βιώνουν πλέον οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ, μετά την λειτουργία αυτών των επιχειρήσεων με καθαρά επιχειρηματικό χαρακτήρα. Θα περίμενε κανείς να δει τα πραγματικά δεδομένα που αντιμετωπίζει ο κόσμος της δουλειάς (που γι’ αυτόν υποτίθεται ότι συνεδριάζει η ΓΣΕΕ), όχι μόνο με βάση την εμπειρία της ελεύθερης αγοράς και του ανταγωνισμού, αλλά σε συνδυασμό με τα αντικειμενικά δεδομένα που διαμορφώνονται για τους εργαζόμενους στις ΔΕΚΟ. Οχι μόνο αυτό. Αλλά να συζητήσουν για το κόστος, την ποιότητα των υπηρεσιών που προσφέρουν στους υπόλοιπους εργαζόμενους και τη διατύπωση ανάλογων προτάσεων, θέσεων, διεκδικήσεων. Θα περίμενε κανείς να αναφερθούν στις εργασιακές σχέσεις του προσωπικού, τη διαμόρφωση των μισθών, των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών εξελίξεων, σε αντίθεση με τους μισθούς και τα προνόμια των διευθυντικών στελεχών, των μάνατζερ και όλων των υπόλοιπων παράσιτων. Θα περίμενε κανείς να αναφερθούν στη τιμολογιακή πολιτική των οργανισμών απέναντι στις κοινωνικές τάξεις, το στυγνό αντιλαϊκό προσανατολισμό των τιμολογίων τους, την αύξηση των τεράστιων κερδών τους όλα αυτά τα χρόνια, παρά τις μίζες, τις υπεργολαβίες, τα δοσίματα στους ημέτερους. Απολύτως τίποτα. Ακρα του τάφου σιωπή.
Στο Γ’ και Δ’ κεφάλαιο, που αναφέρονται στις ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ και στην άρση της «μονιμότητας» (έτσι, το βάζει σε εισαγωγικά για να μην «παρεξηγηθεί»), παρά τη σαλτσολογία, ξεχωρίζουν η θέση ότι η ΓΣΕΕ είναι κατά της άκριτης ιδιωτικοποίησης (δηλαδή, υιοθετεί τις ιδιωτικοποιήσεις) και η θέση ότι η αύξηση της παραγωγικότητας πρέπει να στηρίζεται -μεταξύ άλλων- στον εξής άξονα: «Ανάπτυξη της συλλογικότητας μεταξύ διοίκησης, εργαζομένων και χρηστών εκπροσώπων του κοινωνικού συνόλου»!!!
Ολα αυτά στην εισήγηση του Πολυζωγόπουλου στο ΓΣ της ΓΣΕΕ. Μεταξύ τους δηλαδή. Εκεί που μιλούν και σκέπτονται «εργατικά». Φανταστείτε τι λένε στα υπουργεία, στην ΟΚΕ, σε όλους τους θεσμούς, όπου νταραβερίζονται με εργοδοτικούς και κρατικούς αξιωματούχους. Πως «υπερασπίζονται» την εργατική υπόθεση. Είναι φανερό ότι η γραφειοκρατική καμαρίλα των αφεντικών έχει χάσει οριστικά ακόμα και εκείνον τον θολό σοσιαλιστικό ουμανισμό που συνόδευε τις αναλύσεις της παλιότερα. Τώρα δεν έχουμε τίποτε άλλο παρά τον φοβισμένο υπολογισμό για εξασφάλιση καριέρας και εισοδήματος.
Πρακτικά, δεν είναι τυχαίο που αυτή η εισήγηση και αυτή η συζήτηση γίνεται τώρα. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία προετοιμάζεται για το νομοσχέδιο που πολύ σύντομα θα φέρει η κυβέρνηση. Προετοιμάζεται για το παζάρι και τη μεγάλη υποχώρηση. Πάντα έτσι ενεργούν. Πρώτα στρώνουν το έδαφος σε ιδεολογικό επίπεδο, ύστερα φωνάζουν τάχα αγανακτισμένοι και μετά τα ξεπουλούν όλα, καταπνίγοντας κάθε αγωνιστική διάθεση στους εργαζόμενους.
Παντελής Νικολαΐδης
