Ο Καραμανλής διαρρέει μέσω ανθρώπων του, ότι δεν πρόκειται να συμμετάσχει στα ψηφοδέλτια της ΝΔ εάν περιληφθεί ο Στουρνάρας στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας, διότι του κρατάει μεγάλο γινάτι γι' αυτά που λέει για την «καταστροφική διετία 2007-2009». Διαχωρίζει, όμως, τον Σαμαρά από τον υπουργό Οικονομικών, θεωρώντας ότι ο Σαμαράς κάνει πολύ καλή δουλειά.
Αμυνόμενος ο Στουρνάρας πετάει τη μπάλα στην κερκίδα, δηλώνοντας σχετικά με τα πολιτικά του σχέδια για το μέλλον και την προοπτική αυτός, ένας Πασόκος, να είναι υποψήφιος με τη ΝΔ: «Δεν το έχω συζητήσει με τον πρωθυπουργό, ούτε με έχει απασχολήσει. Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να ολοκληρώσω το έργο μου και να υπάρξει η μεγάλη συμφωνία για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους». Για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις απ’ όσα κυνικά είπε στη συνέντευξή του στον Πρετεντέρη, κηρύττει τον πόλεμο στους… landowners της Εκάλης (κατά τα άλλα, δεν τον ενδιαφέρει η πολιτική καριέρα)!
Το μέγαρο Μαξίμου διαρρέει πως υπάρχουν υπονομευτές που θέλουν να ρίξουν τον Σαμαρά, αλλά -όπως τονίζουν οι συνεργάτες του πρωθυπουργού- «ο Σαμαράς δεν είναι Παπανδρέου και δεν θα τους κάνει την χάρη». Στους υπονομευτές περιλαμβάνουν εφτά συνολικά βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, αλλά και τη Μπακογιάννη, που επανήλθε στο πολιτικό προσκήνιο με την πρόταση προς τον Σαμαρά (δημόσια και όχι σε κάποια μεταξύ τους επαφή) να ξανακαλέσει τη ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση, γιατί η κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή είναι εξαιρετικά εύθραυστη. Πρόταση που εκλήφθηκε ως πρόταση σχηματισμού κυβέρνησης με άλλο πρωθυπουργό, αφού ο Κουβέλης έχει δηλώσει πως θα ξαναμπεί σε κυβέρνηση μόνο με άλλο πρωθυπουργό. Και βέβαια, στους υπονομευτές οι άνθρωποι του Σαμαρά περιλαμβάνουν και τους καραμανλικούς, γεγονός που προκάλεσε ως απάντηση τις διαρροές από το περιβάλλον Καραμανλή για μη συμμετοχή του στα ψηφοδέλτια της ΝΔ.
Ο Κυριάκος, φοβούμενος ότι θα τον πάρουν τα πυρά κατά της «οικογένειας», φοράει φυσεκλίκια και δηλώνει πως η κυβέρνηση κατά τη γνώμη του δε θα πέσει, αλλά άμα είναι να πέσει θα πέσει μαχόμενη!
Ο ΣΥΡΙΖΑ, με συνέντευξη του Σκουρλέτη αυτή τη φορά, καλεί ευθέως τους βουλευτές (του ΠΑΣΟΚ προφανώς) να ρίξουν την κυβέρνηση, υποσχόμενος ανοιχτά πια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ανοίξει την αγκαλιά του και είναι έτοιμος να τους υποδεχτεί, εξασφαλίζοντάς τους το πολιτικό μέλλον τους.
Ο Βενιζέλος διαρρέει ότι φοβάται τους παπανδρεϊκούς περισσότερο από τον Σκανδαλίδη και την παρέα του, διότι μέσω Πανάρετου οι παπανδρεϊκοί είχαν καλέσει τον ΣΥΡΙΖΑ να στραφεί προς αυτούς. Μόνο που οι παπανδρεϊκοί δεν έχουν καμιά εκπροσώπηση στη Βουλή, ενώ ο Γιωργάκης περισσότερο ενδιαφέρεται για την υστεροφημία του. Αυτό φάνηκε και από το μακροσκελές πόνημα του Ελενόπουλου για τα «γαλλικά» των Καννών και την πτώση του Παπανδρέου, στο οποίο ρίχνονται «κάρφαροι» κατά Βενιζέλου και άλλων βουλευτών (που δεν κατονομάζονται) για τη στάση τους που οδήγησε στην αποχώρηση Παπανδρέου από την πρωθυπουργία (μόνο συνωμότες που δεν τους χαρακτηρίζει).
Ολ' αυτά γεμίζουν σελίδες επί σελίδων στις εφημερίδες, απασχολούν ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σχολιαστές, τροφοδοτούν το παραπολιτικό κους-κους με το οποίο σιτίζεται μια ολόκληρη στρατιά δημοσιογράφων και πολιτικών, τείνουν να γίνουν πρώτο πολιτικό θέμα, υπερσκελίζοντας ακόμα και το δραματικό σίριαλ «Σκληρές διαπραγματεύσεις με την τρόικα».
Μπουρδολογία; Δεν είμαστε εμείς που θα υποστηρίξουμε ότι δεν υπάρχουν προσωπικές ή ομαδικές στρατηγικές πίσω από δηλώσεις, διαρροές και παρασκηνιακές κινήσεις. Ολοι κάτι επιδιώκουν και κινούνται στο παρασκήνιο και το προσκήνιο. Ακόμη και έτσι, όμως, το σύνολο αυτής της φιλολογίας δεν παύει ν' αποτελεί μπουρδολογία. Εχει καμιά σημασία για τον ελληνικό λαό αν ο Στουρνάρας θα είναι υποψήφιος της ΝΔ ή αν ο Καραμανλής θα μπει ή δε θα μπει στα ψηφοδέλτιά της στις επόμενες εκλογές; Εχει καμιά σημασία αν ο Σαμαράς θα κάνει τη Μπακογιάννη επίτροπο στις Βρυξέλλες, για να την ξεφορτωθεί, ή αν θα την αφήσει στην Αθήνα να λυσσομανά και θ' αναθέσει στον Βορίδη να της απαντά; Εχει καμιά σημασία αν το δρόμο της Τζάκρη ακολουθήσουν και καναδυό ακόμη Πασόκοι και αν θ' αντικατασταθούν από ισάριθμους δεξιούς που θα μεταπηδήσουν από το κόμμα του Καμμένου πίσω στη ΝΔ; Εχει καμιά σημασία αν ο Σαμαράς, σε συνεννόηση με τον Βενιζέλο, τραβήξουν έναν μίνι ανασχηματισμό, για να δείξουν ότι βελτιώνουν την αποτελεσματικότητα της συγκυβέρνησης και να μοιράσουν καλύτερα την τράπουλα ανάμεσα στις διάφορες εξουσιαστικές κλίκες; Και όμως, όλ’ αυτά τα άνευ σημασίας προβάλλονται ως ειδήσεις πρώτης γραμμής.
Εχει τελικά καμιά σημασία αν συμβεί τελικά το «ατύχημα» και πέσει η κυβέρνηση; Ποιος μπορεί να προεξοφλήσει ότι δε θα σχηματιστεί νέα κυβέρνηση (με πρωθυπουργό Σαμαρά ή κάποιον από τους εν αναμονή «Παπαδήμους») από την παρούσα Βουλή, με στήριξη ΔΗΜΑΡ και Λοβερδοαηδόνηδων; Αλλά κι αν αυτό δεν καταστεί δυνατό και το πολιτικό σύστημα οδηγηθεί σε εκλογές, τις οποίες θα κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει περίπτωση να υπάρξει ανακούφιση από τη βάρβαρη πολιτική που έχει επιβληθεί στον ελληνικό λαό;
Το τελευταίο (την πτώση της κυβέρνησης) το θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ, που βιάζεται να κυβερνήσει. Για τον ελληνικό λαό, όμως, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Ο σεβασμός στις δεσμεύσεις έναντι των τοκογλύφων του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, ο απόλυτος σεβασμός στο ευρωενωσίτικο δίκαιο και στο στάτους της χώρας-μέλους της Ευρωζώνης μόνο τη συνέχιση της κινεζοποίησης προδιαγράφουν.
Σε κάθε περίπτωση, αυτό που διαιωνίζεται με όλο αυτό το παραπολιτικό κους-κους είναι ο διαχωρισμός ανάμεσα σε κυρίαρχους και κυριαρχούμενους, πάνω στον οποίο (και μόνο) μπορεί να λειτουργήσει το αστικό πολιτικό σύστημα. Η εργαζόμενη κοινωνία συνηθίζει στο ρόλο του κυριαρχούμενου, ο οποίος απλώς παρακολουθεί τις κινήσεις που γίνονται μέσα στο πολιτικό σύστημα, που αποδοκιμάζει και επιδοκιμάζει πολιτικούς και πολιτικές κινήσεις και περιμένει στωικά να έρθει η ώρα της ψήφου. Οσο η εργαζόμενη κοινωνία δεν συνειδητοποιεί ότι το πολιτικό σύστημα είναι ένα εργαλείο διαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο πρέπει να καταστρέψει, αντί να προσπαθεί να επιλέξει το καλύτερο «μίγμα» από το εσωτερικό αυτού του συστήματος, τόσο η παραπολιτική θα εμφανίζεται ως πολιτική, τόσο η αστική πολιτική θα εξακολουθεί να επιτελεί -εύκολα ή δύσκολα- το έργο της.
Ακόμα και σ’ αυτό το επίπεδο, το φαινομενικά αδιάφορο, που συχνά αντιμετωπίζεται χιουμοριστικά, μπορεί να βρει κανείς βάθος, αν σκεφτεί ότι το παραπολιτικό κουτσομπολιό αποτελεί κι αυτό εργαλείο πολιτικής χειραγώγησης των εργαζόμενων μαζών. Η απουσία επαναστατικής πολιτικής κάνει αυτή τη χειραγώγηση εξαιρετικά εύκολο έργο. Μόνο η δημιουργία ενός επαναστατικού πολιτικού πόλου, ο οποίος θα αντιπαρατίθεται συνολικά στις δυνάμεις του συστήματος, μπορεί να επαναφέρει τα πράγματα σε μια ταξική-ανταγωνιστική βάση, φωτίζοντας κάθε εξέλιξη από τη σκοπιά των άμεσων και των στρατηγικών συμφερόντων του λαού.
Πέτρος Γιώτης
