«Συντρίβουμε τον εξτρεμισμό, έχουμε σαν κυβέρνηση την πολιτική βούληση, παντά με σεβασμό στο Σύνταγμα και τους νόμους, η ηγεσία της Χρυσής Αυγής έχει οδηγηθεί στην φυλακή», είπε ο Σαμαράς μιλώντας στην Ουάσινγκτον σε εκδήλωση στο Peterson Institute for International Economics σε συνεργασία με το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος.
Βεβαίως, η ηγεσία της Χρυσής Αυγής (το σημαντικότερο τμήμα της) ή δεν προφυλακίστηκε ή δεν διώχτηκε καν. Ομως, στη φράση του πρωθυπουργού σημασία δεν έχει τόσο η ανακρίβεια για τη φυλάκιση της ηγεσίας της ΧΑ όσο η επιλογή του όρου «εξτρεμισμός», αντί του όρου «νεοναζισμός».
Για να μην υπάρξουν ερωτηματικά και παρανοήσεις, φρόντισε να εξηγήσει ο ίδιος τι ακριβώς εννοεί με τον όρο «εξτρεμισμός»: «Από τη μια πλευρά, έχουμε τη Χρυσή Αυγή και, από την άλλη, μια ακραία αντιπολίτευση, η οποία λέει να βγούμε από το ΝΑΤΟ, από την ΕΕ, έξω από το ευρώ. Δεν είναι κάτι το οποίο θα ήταν εποικοδομητικό για την ελληνική υπόθεση»!
Μια τυπική ανάγνωση των όσων είπε ο Σαμαράς οδηγεί στο συμπέρασμα ότι από το «άλλο άκρο του εξτρεμισμού» εξαιρείται ο ΣΥΡΙΖΑ και μένει ο Περισσός και όσες πολιτικές οργανώσεις κινούνται στ' αριστερά του. Ομως, στην πραγματικότητα ο Σαμαράς ούτε με τον Περισσό έχει ιδιαίτερο πρόβλημα, όπως δεν έχει και με τον ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για κοινοβουλευτικές δυνάμεις που έχουν δώσει τα διαπιστευτήριά τους στο σύστημα και μάλιστα άπειρες φορές. Καμιά αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς μια αριστερή-αστική αντιπολίτευση, ενσωματωμένη στο καθεστώς, έτοιμη να καταδικάσει κάθε εκδήλωση λαϊκής αντιβίας, που καταναλώνει όλη την πολιτική της ενέργεια σε διδασκαλία και εκπαίδευση των λαϊκών μαζών στη λογική του καρπαζοεισπράκτορα.
Και δε νομίζουμε ότι ο Σαμαράς έχει στόχο να επιβάλει στρατιωτική δικτατορία με κατάργηση του κοινοβουλίου. Μια χαρά επιτελεί το διακοσμητικό του ρόλο, χωρίς να θέτει εμπόδια στη θέσπιση και υλοποίηση της βάρβαρης πολιτικής της «κινεζοποίησης» του ελληνικού λαού.
«Εξομαλύνοντας» το ένα «άκρο» (περί αυτού μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά στις εσωτερικές σελίδες της «Κ») ο Σαμαράς θα μπορέσει να στραφεί ανεμπόδιστος αποκλειστικά κατά του άλλου «άκρου», που δεν εκπροσωπείται αυθεντικά από την καθεστωτική αριστερά και παραμένει εν υπνώσει, συνιστώντας μια διαρκή απειλή για την κυρίαρχη πολιτική. Η «εξομάλυνση» του νεοναζισμού, ώστε να δημιουργηθεί μια «μοντέρνα» ακροδεξιά με όλα τα ναζιστικά χαρακτηριστικά στο λόγο και τη «νυχτερινή» δράση της, δημιουργεί ένα άλλοθι για να επιτεθεί η κρατική καταστολή πιο άγρια ενάντια στις λαϊκές αντιστάσεις, συντρίβοντας εν τη γενέσει της κάθε εκδήλωσή τους.
Γέννημα-θρέμμα του καπιταλισμού, ο ναζιφασισμός έχει με την αστική δημοκρατία μια σχέση αγάπης-μίσους. Αντίθετα, ο επαναστατικός απελευθερωτικός αγώνας έχει μόνο σχέση μίσους. Ο ναζιφασισμός δεν είναι εχθρός τους. Θέλουν μόνο να τον ελέγξουν και να τον χρησιμοποιήσουν έτσι που να μην τους δημιουργεί ορισμένα προβλήματα. Εχθρός τους είναι η επαναστατική πολιτική. Εχθρός τους είναι η εργατική τάξη, ο εργαζόμενος λαός, η νεολαία. Με τη θεωρία των «δύο άκρων» και τις ενέργειες ελέγχου και οριοθέτησης των νεοναζί, δημιουργούν το έδαφος για να πατήσουν με σιδερένια φτέρνα κάθε μορφή λαϊκής αντίστασης, καθώς και κάθε πολιτική έκφραση αυτής της αντίστασης.
Π.Γ.
