Το τηλεοπτικό σκηνικό την Τετάρτη λες κι ήταν βγαλμένο από το μυαλό του Γκέμπελς. Εν αρχή είχαμε μια γερή δόση οικονομικής τρομοκρατίας. Τόσο τα σπρεντ, καταρρέουμε, μας χτυπούν οι κερδοσκόποι, μάχη δίνει ο πρωθυπουργός στο Νταβός κ.λπ. Μόλις τελείωσε η οικονομική τρομοκρατία και οι τηλεθεατές μαζεύτηκαν φοβισμένοι στη γωνία του καναπέ τους, έγινε η σύνδεση με τα αγροτικά μπλόκα. Μπούτας, Αραμπατζής και σία είπαν αυτά που λένε κάθε βράδυ: δώστε στους αγρότες ενισχύσεις, γιατί αλλιώς δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα και δεν έχουν άλλη λύση από το να δυναμώσουν τα μπλόκα. Οι στημένοι σχολιαστές τους «την είπαν» σε τρόπο ώστε να βγαίνει το συμπέρασμα: όλοι κάνουμε θυσίες, όλοι πρέπει να κάνουμε θυσίες, κι αυτοί είναι αδιάλλακτοι και μπλοκάρουν τους δρόμους. Ενδιαμέσως, πέταξαν και τα νούμερα της Μπατζελή: τόσα δισ. σας έχει δώσει η υπουργός.
Ο Μπούτας είπε βέβαια κάτι εύστοχο: οι αγρότες δεν τα χάβουν αυτά, γιατί ξέρουν ότι αυτά είναι όσα είχαν να παίρνουν. Τα λένε αυτά για να ξεγελάσουν τον υπόλοιπο κόσμο, τους εργαζόμενους, τους ανέργους τους συνταξιούχους. Ετσι είναι. Ο αγρότης ξέρει ότι η Μπατζελή έκανε τη συνήθη λαθροχειρία. Πήρε αυτά που έχουν λαμβάνειν από πέρυσι, αυτά που έχουν λαμβάνειν φέτος, πρόσθεσε και κάποια μέτρα ήδη αποφασισμένα και έβγαλε ένα εντυπωσιακό νούμερο. Ο αγρότης ξέρει ότι αυτά θα τα έπαιρνε έτσι κι αλλιώς. Εκείνο που ζητάει είναι στήριξη του εισοδήματός του, γιατί οι τιμές κατρακύλησαν κι άλλο και δεν βγαίνει. Ο φτωχός αγρότης ξεκληρίζεται, ο πλούσιος χάνει και κανένας δεν γουστάρει να χάνει.
Ο εργαζόμενος της πόλης, όμως, άσχετος με τα της αγροτικής παραγωγής, πνιγμένος από τα δικά του προβλήματα, πέφτει συχνά θύμα της φασιστικής προπαγάνδας του κράτους, που περνά χωρίς κανένα αντίλογο μέσα απ’ όλα τα ΜΜΕ. Οι αγρότες παρουσιάζονται σαν αχόρταγοι, κοινωνικά ανάλγητοι, άξεστοι τραμπού-κοι που νοιάζονται μόνο για την πάρτη τους. Ο εργαζόμενος της πόλης πρέπει να μάθει. Οχι να γίνεται θύμα των Πρετεντεράκηδων.
Ο εργαζόμενος της πόλης πρέπει να μάθει για τη στρατηγική του ευρωπαϊκού κεφάλαιου και της Ευρωένωσης, που θέλει συρρίκνωση στο ελάχιστο της αγροτικής παραγωγής και του αγροτικού πληθυσμού. Ομως, ακόμα και στο πλαίσιο αυτής της στρατηγικής, η ΕΕ δέχτηκε να κάνει μια εξαίρεση. Επιτρέπει στα κράτη να δώσουν μέχρι 15.000 ευρώ εθνική ενίσχυση σε κάθε αγροτικό νοικοκυριό, για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κρίσης. Φοβούνται πως ακόμα και οι πλού-σιοι αγρότες του ευρωπαϊκού Βορρά θα ξεσηκωθούν και θέλουν μ’ αυτή την επιδότηση το κάθε κράτος να έχει τη δυνατότητα να αποτρέψει κινητοποιήσεις.
Στην Ελλάδα –λένε– αυτή η εξαίρεση δεν μπορεί να υλοποιηθεί, γιατί έχουμε δημοσιονομικό πρόβλημα. Πώς όμως βρέθηκαν 28 δισ. ευρώ για να στηριχτούν οι τράπεζες; Πώς βρέθηκαν περισσότερα από 1 δισ. ευρώ για «προγράμματα» του ΟΑΕΔ που θα ξεκοκαλίσουν οι καπιταλιστές; Προχθές έκανε τις σχετικές ανακοινώσεις ο Λοβέρδος. Πώς βρίσκονται συνεχώς εκατοντάδες εκατομμύρια και δίνονται ως αναπτυξιακά «κίνητρα» στους βιομήχανους, τους εφοπλιστές, ακόμα και σε αεριτζήδες των «υπηρεσιών»; Μόνο για τη στήριξη της αγροτικής παραγωγής υπάρχει δημοσιονομικό πρόβλημα;
Το ζουμί το είπε η «Καθημερινή» στο κύριο άρθρο της την Τετάρτη: «Μια υποχώρηση της κυβέρνησης (σ.σ. έναντι των αγροτών) θα έδινε το μήνυμα σε άλλες κοινωνικές ομάδες πως “όποιος πιέζει και εκβιάζει, ικανοποιεί τα αιτήματά του”». Αυτό φοβούνται. Τη δύναμη του παραδείγματος που μπορεί να προκαλέσει ντόμινο κοινωνικών αγώνων. Ο εργαζόμενος της πόλης, ο συνταξιούχος, ο νέος έχει λόγο να το φοβάται;
Π.Γ.
