Πολλοί στον αστικό Τύπο απορούν υποκριτικά: μα πώς είναι δυνατόν, τα κόμματα που το περασμένο καλοκαίρι ψήφισαν το Μνημόνιο-3 και τρείς νόμους με πακέτα προαπαιτούμενων, να σηκώνουν τώρα τους τόνους, να καταψηφίζουν τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης και να προαναγγέλλουν ότι θα καταψηφίσουν και όλους τους εφαρμοστικούς νόμους που θα φέρει η κυβέρνηση;
Κυνικός ο Πρετεντεράκος δίνει την απάντηση: «Εφεξής κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Η κυβέρνηση στην κυβέρνηση. Και η αντιπολίτευση στην αντιπολίτευση».
Μ' άλλα λόγια, το σύστημα πρέπει να λειτουργήσει και μόνον έτσι μπορεί να λειτουργήσει. Από τη στιγμή που ο Τσίπρας δε δέχτηκε τις αυγουστιάτικες προτάσεις των υπόλοιπων για σχηματισμό κυβέρνησης «εθνικού σκοπού» από την προηγούμενη Βουλή, αλλά τους πήγε σε εκλογές για να νικήσει και να ξανασχηματίσει κυβέρνηση με τον Καμμένο, δεν έχουν κανένα λόγο να στηρίξουν τη νέα κυβέρνηση.
Το καλοκαίρι, στις ειδικές συνθήκες που διαμορφώθηκαν, έπαιξαν χωρίς δεύτερη σκέψη το ρόλο τους ως μαντρόσκυλα της κεφαλαιοκρατίας και εν Ελλάδι τοποτηρητές της νεοαποικιοκρατίας. Τώρα, όμως, εκείνες οι ειδικές συνθήκες εξέλιπαν. Τώρα υπάρχει κυβέρνηση με κοινοβουλευτική πλειοψηφία (155 βουλευτές) και είναι προς το συμφέρον του συστήματος να μην τη στηρίξει η αντιπολίτευση. Γιατί χωρίς διακριτή αντιπολίτευση στη Βουλή δεν μπορεί να ετοιμαστεί η εναλλακτική λύση, η επόμενη κυβέρνηση.
Το «πόπολο» πρέπει να βλέπει την αντιπολίτευση να χτυπιέται στα μαρμαρένια αλώνια της Βουλής, ν' ανεβαίνει στα κεραμίδια και να σκούζει σαν γάτος στα ντουζένια του, ώστε μέσω αυτών των εικόνων να υπάρξει φαντασιακή εκτόνωση και καλλιέργεια προσδοκιών, με την επόμενη κάλπη να είναι ο χώρος υλοποίησης αυτών των προσδοκιών.
Κι άμα υπάρξει νέα ανταρσία κυβερνητικών βουλευτών; Τότε θα δημιουργηθούν νέες συνθήκες, θα τις βάλουν κάτω και θα πάρουν νέες αποφάσεις, με γνώμονα πάντοτε τα συμφέροντα του συστήματος. Λύσεις υπάρχουν πολλές. Κάπως έτσι δεν προέκυψε η κυβέρνηση Παπαδήμου; Το ΠΑΣΟΚ είχε αρχίσει να φυλλορροεί, ο Γιωργάκης είχε αρχίσει να κάνει μακακίες, μια ωραία βραδιά στις Κάννες τον τελείωσαν η Μέρκελ με τον Σαρκοζί και ο Σαμαράς διατάχθηκε να παρατήσει την αντιμνημονιακή ρητορεία και να στηρίξει την κυβέρνηση Παπαδήμου, το δεύτερο Μνημόνιο και το PSI. Η σημερινή Βουλή μπορεί να προσφέρει ακόμα και κυβερνητική λύση χωρίς τη ΝΔ, αν χρειαστεί.
Ετσι λειτουργεί το σύστημα. Αυτή είναι η ουσία της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, που όπως ευστοχότατα είχε σημειώσει ο Μαρξ, ακόμα και στην πιο δημοκρατική μορφή της δεν παύει να είναι δικτατορία του κεφαλαίου πάνω στο προλεταριάτο και στις άλλες εκμεταλλευόμενες τάξεις.
Η δεύτερη συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου θα φθαρεί γρήγορα. Μη ζητάτε να σας πούμε πόσο γρήγορα, γιατί δεν είμαστε προφήτες. Δεν έχει και σημασία, άλλωστε. Γιατί αν το σύστημα λειτουργήσει απρόσκοπτα, μπορεί ν' ανταποκριθεί στα καθήκοντά του ακόμη και στο πλαίσιο μιας πολιτικής κρίσης κορυφής.
Το σύστημα μπορεί ν' αρχίσει να «ρετάρει» μόνο στο πλαίσιο μιας πολιτικής κρίσης που έχει κατέβει στην κοινωνική βάση, την ενεργοποιεί, την μετατρέπει από παθητικό ακόλουθο των συστημικών διαδικασιών σε υποκείμενο των εξελίξεων. Μόνο μια κοινωνική έκρηξη με διάρκεια (και όχι ένα πυροτέχνημα μιας-δύο ημερών) μπορεί να εκτροχιάσει τη λειτουργία του συστήματος. Μόνο η απειλή της μετατροπής της πολιτικής κρίσης σε επαναστατική κατάσταση μπορεί ν' αλλάξει τα δεδομένα και να οδηγήσει σε ανάσχεση του μνημονιακού Αρμαγεδδώνα και σε επανάκτηση δικαιωμάτων.
Ας πάψουμε, λοιπόν, να κοιτάζουμε τι συμβαίνει στο μεγάλο θέατρο της αστικής πολιτικής και ας προσπαθήσουμε να παράξουμε εργατική πολιτική.
Π.Γ.
