Αφήνουμε για άλλες στήλες την ανάλυση των πολιτικών και οικονομικών παραμέτρων της επίσκεψης Τσίπρα στο εργοστάσιο της «Παπαστράτος» (ιδιοκτησίας της Philip Morris International), για να σταθούμε σε ένα μόνο ζήτημα, όπως αυτό αναδείχτηκε μέσα από τις εικόνες που μετέδωσε η κυβερνητική προπαγάνδα.
Ο αρχιμάνατζερ της καπιταλιστικής επιχείρησης και ο Τσίπρας διαδέχτηκαν ο ένας τον άλλο στο βήμα για να παρουσιάσουν τον θρίαμβο του καπιταλισμού, όπως αυτός πραγματοποιείται με την πορεία της συγκεκριμένης επιχείρησης. Από κάτω οι εργάτες, αμίλητοι χειροκροτητές των δύο ομιλητών, θύμιζαν τους ηγέτες και τους στρατιώτες των ηττημένων, που περιέφεραν στους θριάμβους τους οι ρωμαίοι στρατηγοί και αυτοκράτορες, όταν επέστρεφαν τροπαιούχοι στη Ρώμη.
Ο συμβολισμός ήταν προφανής: οι καπιταλιστές είναι οι σωτήρες μας, από τις δικές τους επενδύσεις εξαρτάται το μέλλον της χώρας, οφείλουμε να τους ευγνωμονούμε όταν κάνουν επενδύσεις και αυτή την ευγνωμοσύνη πήγε να εκφράσει ο πρωθυπουργός, εκπροσωπώντας ολόκληρη τη χώρα! Η εργατική τάξη δεν είναι παρά ένας παρίας, η επιβίωση του οποίου εξαρτάται από την επενδυτική μεγαθυμία των καπιταλιστών. (Αρνούμαστε να σχολιάσουμε τα όσα περί εργατικών δικαιωμάτων είπε ο Τσίπρας σ' αυτή τη φιέστα του κεφαλαίου, που έγινε σε μια επιχείρηση – εργασιακό γκέτο).
Αυτός είναι ένας συμβολισμός στρατηγικού χαρακτήρα. Το σύνθημα «χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά – εργάτη, μπορείς χωρίς αφεντικά», το οποίο κάποτε φώναζαν και συριζαίοι στις διαδηλώσεις, πετιέται στα σκουπίδια σαν… ιδεοληπτικός αναχρονισμός. Οι καπιταλιστές είναι το Α και το Ω της παραγωγής. Από τη βούλησή τους να επενδύσουν εξαρτάται το μέλλον του τόπου, η ίδια η ζωή των εργατών. Αλλιώς… ανεργία και πείνα.
Οταν αυτή η εκκωφαντική εκστρατεία οργανώνεται από μια κυβέρνηση και ένα κόμμα που δηλώνει «αριστερό», σε συνθήκες παρατεταμένης κρίσης και μαζικής ανεργίας, αποσκοπούν στην παγίωση της συνείδησης της κινεζοποίησης. Στόχος είναι, ο εργαζόμενος να μη βλέπει την κινητοποίηση σαν μια παροδική ήττα, οι συνέπειες της οποίας μπορούν να παραμεριστούν μετά από μια σειρά νίκες σε συνδικαλιστικές μάχες, αλλά σαν μια αναγκαία κατάσταση.
Οταν ο Τσίπρας καμαρώνει ότι ξανάκανε την Ελλάδα «ελκυστικό τόπο για επενδύσεις», ο εργάτης ακούει βερεσέ τα όσα λέει περί εργασιακών δικαιωμάτων. Καταλαβαίνει ότι αυτά είναι η απαραίτητη πολιτικάντικη σάλτσα. Ο εργάτης ξέρει ότι ελκυστικότητα για το κεφάλαιο είναι η μέγιστη κερδοφορία, που με τη σειρά της προϋποθέτει ελεεινά μεροκάματα, «λαστιχένιες» εργασιακές σχέσεις, κοινωνική μη-ασφάλιση κτλ.
Εχει, λοιπόν, δυο επιλογές: ή τα απορρίπτει και κάνει αγώνα για την ανατροπή της κινεζοποίησης ή σκύβει το κεφάλι και τα αποδέχεται. Οι απανωτές εργατικές ήττες της μνημονιακής περιόδου, η απογοήτευση και η ηττοπάθεια που συσσώρευσαν, σε συνδυασμό με την πίεση των αναγκών επιβίωσης, είναι ο καλύτερος σύμβουλος για το δεύτερο. Κι όταν αυτό κρατάει πολύ, τότε αρχίζει και διαμορφώνεται μια ραγιάδικη συνείδηση, που οδηγεί κατευθείαν στη στρατηγική ήττα.
Στρατηγική ήττα σημαίνει όχι μόνο αναγκαστική υποταγή σ' έναν αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων, που κατά κανόνα είναι συγκυριακή, αλλά αποδοχή του συγκεκριμένου στάτους. Φυσικά, αυτό δεν μπορεί να κρατήσει για πάντα (η ταξική πάλη ποτέ δεν πρόκειται να σταματήσει), όμως μπορεί για μια χρονική περίοδο να προκαλέσει τεράστια ζημιά. Κι όσο μεγαλώνει η ζημιά τόσο μεγαλώνει και η χρονική περίοδος.
Γι' αυτό και απαιτείται στρατηγική αντεπίθεση, για να μη γίνει ο ραγιαδισμός εργατική συνείδηση. Στις πηγές πρέπει να πάμε, ν' αντλήσουμε το γάργαρο νερό των μεγάλων αληθειών για την οικονομική και κοινωνική οργάνωση και να ξεπλύνουμε μ' αυτό τις ντροπιασμένες ιδέες και θεωρίες.
Π.Γ.
