Αισχρός φαρισαϊσμός ή σύγκρουση ανάμεσα σε κέντρα εξουσίας στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης; 'Η μήπως συνδυασμός των δύο; Ο,τι και να ισχύει, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Και τα συμπεράσματα που πρέπει να βγουν είναι «στανταράκια».
Δυο μέρες μετά τη διάλυση της κατασκήνωσης του No Border στο ΑΠΘ και ενώ η κυβέρνηση βαλλόταν από ένα ευρύ φάσμα αστικών κύκλων (μεταξύ αυτών και η πρυτανεία του ΑΠΘ) επειδή δεν διέλυσε βίαια την κατασκήνωση, η αστυνομία εισέβαλε σε τρεις καταλήψεις στέγης στη Θεσσαλονίκη, που φιλοξενούσαν πρόσφυγες, συνέλαβε όλο τον κόσμο και παρέπεμψε τους αλληλέγγυους σε ποινική δίκη.
Είναι προφανές ότι επρόκειτο για μια πράξη συμψηφισμού των κατηγοριών για «ανοχή στην παρανομία». Για μια πράξη στην οποία οι μπάτσοι της Θεσσαλονίκης δε θα προχωρούσαν ποτέ αν δεν είχαν εντολή από την πολιτική τους ηγεσία. Και η πολιτική ηγεσία -λέμε εμείς- δε θα έδινε τέτοια εντολή αν δεν είχε ανάψει πράσινο φως από το Μαξίμου. Αν δεν είχε συμβεί αυτό, ο Τόσκας θα είχε υποχρεωθεί ήδη να υποβάλει την παραίτησή του.
Από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ ακολούθησε το καθιερωμένο θέατρο. Το Γραφείο Τύπου ανακοίνωσε ότι «η αστυνομική επιχείρηση εκκένωσης καταλήψεων στέγης στη Θεσσαλονίκη μας βρίσκει αντίθετους» και ότι «η ποινικοποίηση εγχειρημάτων αλληλεγγύης συνιστά πρακτική που δεν έχει καμιά σχέση με τις αρχές και τις αξίες της Αριστεράς».
Και άρχισε ένα γαϊτανάκι αναλύσεων και ερμηνειών. Για τον Τόσκα, για τη Σβίγκου και τον Ρήγα, για το κόμμα και την κυβέρνηση κτλ. κτλ. Αυτό ακριβώς που ήθελε να πετύχει ο ΣΥΡΙΖΑ. Να δείξει πως στο εσωτερικό του υπάρχουν αντίρροπες δυνάμεις, δεξιά κι αριστερή πτέρυγα, άνθρωποι με κατασταλτικές αντιλήψεις και άνθρωποι με δημοκρατική και κινηματική ευαισθησία. Επομένως, οι άνθρωποι των «κινημάτων» δεν έχουν παρά να προσκολληθούν στην αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ, να διατηρήσουν και να συσφίξουν τους δεσμούς μαζί της, να δείξουν κατανόηση στις δυσκολίες που προκαλεί σ' ένα αριστερό κόμμα η κυβερνητική διαχείριση.
Αυτό που υποδεικνύεται είναι κάτι που ισχύει εδώ και κάμποσα χρόνια: «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κάτι διαφορετικό από τους άλλους, δε χρειάζεται να τον πολεμάμε. Κι αν δεν τον υποστηρίξουμε, τουλάχιστον ας δείξουμε ανοχή». Και ξέρουμε πολύ καλά τι ζημιά έκανε αυτή η αντίληψη στον ευρύτερο αντικαπιταλιστικό χώρο. Οχι μόνο σ' εκείνους που σύρθηκαν φανερά πίσω από τον Τσίπρα την περίοδο του δημοψηφίσματος, βοηθώντας τον να εξαπατήσει τον ελληνικό λαό, αλλά και σε άλλους που δε σύρθηκαν φανερά πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ, όμως και την ψήφο του την έδωσαν και την πολιτική ανοχή δεν του την αρνήθηκαν.
Τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως καταλύτης για την αλλαγή αυτών των αντιλήψεων. Φοβόμαστε, όμως, ότι θα λειτουργήσει μόνο το θυμικό, χωρίς αναστοχασμό επί της τακτικής των τελευταίων χρόνων και διάθεση για στοχασμό πάνω στη λειτουργία της αστικής πολιτικής.
Γιατί περί αυτού πρόκειται. Περί της αστικής πολιτικής. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα αστικό κόμμα και διαχειρίζεται εν πλήρει συνειδήσει την κυβερνητική εξουσία, χωρίς καμιά διάθεση ρήξεων με την τάξη που αυτή η εξουσία υπηρετεί, με την αστική τάξη. Και είναι υποχρεωμένος να κρατάει ισορροπίες. Και στον τομέα της καταστολής. Δεν είμαστε στην περίοδο που έβγαζε τα κάγκελα (γιατί δε χρειάζονταν) και δήλωνε ότι δε θα βγάζει τα ΜΑΤ και θα καταργήσει τα χημικά. Είμαστε στην περίοδο που η διαχείριση της κυβερνητικής εξουσίας απαιτεί την άσκηση της κρατικής καταστολής σε όλες τις εκφάνσεις της. Δεν υπάρχουν ο «κακός» Τόσκας (ή ο Πανούσης παλιότερα) και ο «καλός» κομματικός μηχανισμός. Υπάρχουν μόνο οι ανάγκες διαχείρισης της αστικής εξουσίας.
Π.Γ.
