Στα χρόνια του εμφύλιου και μετά απ’ αυτά, οι κομμουνιστές δικάζονταν και εκτελούνταν σαν κατάσκοποι. Ετσι εκτελέστηκε και ο Νίκος Μπελογιάννης, ο πιο γνωστός απ’ όσους αγωνιστές στήθηκαν στον τοίχο εκείνη την περίοδο. Η ρετσινιά αυτή δεν έπιασε τόπο στις συνειδήσεις των ανθρώπων του λαού. Γιατί ο λαός μας είχε δει τους κομμουνιστές να σηκώνουν πρώτοι τη σημαία της αντίστασης και να δίνουν τη ζωή τους στον αγώνα για τη λευτεριά αυτού του τόπου.
Πέρασαν τα χρόνια και το ίδιο το αστικό κράτος εγκατέλειψε αυτή την προβοκάτσια. Τα τελευταία χρόνια, όμως, εμφανίστηκε μια χούφτα αναθεωρητές ιστορικοί, που έχουν αναλάβει εργολαβικά το ξαναζέσταμα του παλαιάς κοπής αντικομμουνισμού, χρηματοδοτούμενοι αδρά από αμερικάνικα πανεπιστήμια και άλλα ευαγή ιδρύματα. Ο Μαραντζίδης, ο πιο ξεσαλωμένος αυτής της ομάδας, ξαναχτύπησε την περασμένη Κυριακή από τις στήλες του πάντα φιλόξενου «Βήματος», με άρθρο που είχε τίτλο «Οι κόκκινοι κατάσκοποι – Πώς ιδρύθηκε και οργανώθηκε η “σχολή πρακτόρων” του ΚΚΕ την περίοδο 1949-1951».
Οσο, όμως, και να διαβάσει κανείς τα έγγραφα που επικαλείται ο «ιστορικός», ούτε τη λέξη πράκτορας ή κατάσκοπος θα βρει ούτε την ίδρυση κάποιας σχολής που θα παρήγαγε σαμποτέρ. Αντίθετα, θα βρει μερικές ακόμα επιβεβαιώσεις για τον επαναστατικό προσανατολισμό του ΚΚΕ εκείνη την περίοδο.
Το ΚΚΕ –σύμφωνα με τα έγγραφα– ζητά από το ΚΚ Τσεχοσλοβακίας να το βοηθήσει να ιδρύσει μια σχολή, στην οποία θα εκπαιδεύονταν στελέχη που θα στέλνονταν για να οργανώσουν την παράνομη δουλειά, καθώς και στελέχη του νέου αντάρτικου που θα επεδίωκε να οργανώσει (βρισκόμαστε στο Νοέμβρη του 1949, τρεις μήνες μετά τη στρατιωτική ήττα του ΔΣΕ και τη συντεταγμένη αποχώρησή του από το Γράμμο). Πέρα από την πολιτική εκπαίδευση, την ευθύνη της οποίας είχαν στελέχη του ΚΚΕ, από τους τσέχους συντρόφους ζητούνταν βοήθεια για την εκπαίδευση σε χρήση ασυρμάτων και κωδικοποίησης (για να εξασφαλίζεται η επικοινωνία), για την έκδοση ταυτοτήτων και πλαστών εγγράφων, «καθώς και για την έκδοση παράνομου Τύπου». Αρκεί και μόνο αυτό το τελευταίο για να ξεσκεπάσει τη βρομιά των προβοκατόρων «ιστορικών». Ξέρετε, αλήθεια, πολλούς κατάσκοπους που να θέλουν να στήσουν δίκτυα παράνομου Τύπου;
Επίσης, αγωνιστές του ΚΚΕ έκαναν –πάντα σύμφωνα με τα έγγραφα– «μαθήματα χρήσης όπλων, αυτοάμυνας, κατασκευής εκρηκτικών μηχανισμών, μεθόδους λειτουργίας παράνομων δικτύων». Τι το πιο λογικό για αγωνιστές που θα στέλνονταν στην Ελλάδα, όπου θα έπαιζαν το κεφάλι τους κορόνα-γράμματα. Τι πιο λογικό για μαχητές που θα καλούνταν να στηρίξουν επιχειρησιακά έναν νέο ένοπλο αγώνα; Κι όμως, οι προβοκάτορες γράφουν πως «επρόκειτο αναμφίβολα για μια ολοκληρωμένη σχολή εκπαίδευσης κατασκόπων».
Το επαναστατικό ΚΚΕ ποτέ δεν έκρυψε πως είχε σαν σκοπό του να οργανώσει τις εργατικές και φτωχοαγροτικές μάζες και να τις οδηγήσει στην ένοπλη εξέγερση ενάντια στην εξουσία των αστών και των ιμπεριαλιστών πατρώνων του. Το επιχείρησε το 1946-49, αλλά εκείνος ο ένοπλος αγώνας ηττήθηκε. «Το όπλο παρά πόδα» ήταν το σύνθημα που έριξε ο Νίκος Ζαχαριάδης και τα μέλη και στελέχη του κόμματος προσπάθησαν να αναδιοργανώσουν το κίνημα, με τεράστιες προσωπικές θυσίες. Ηταν πολλοί οι κομμουνιστές που άφησαν τις φιλόξενες χώρες της πολιτικής προσφυγιάς και ήρθαν παράνομα στην Ελλάδα. Κάποιοι τα κατάφεραν να μη συλληφθούν, κάποιοι άλλοι πλήρωσαν με τη ζωή τους ή με μακρόχρονες φυλακίσεις την αφοσίωσή τους στην επαναστατική προοπτική. Κι αυτή είναι η μεγάλη, η ριζική διαφορά εκείνου του ΚΚΕ με το αστικό κακέκτυπο που καπηλεύεται τον τίτλο του.
Π.Γ.
