Δυο λέξεις κυριαρχούν στις δηλώσεις και ομιλίες των κυβερνητικών στελεχών και στις «αναλύσεις» των παπαγάλων της κυβερνητικής προπαγάνδας στα αστικά ΜΜΕ, απ’ αφορμή το νομοσχέδιο Χρυσοχοΐδη-Κεραμέως: «Αντρα ανομίας». Αυτά είναι, όπως γνωρίζετε, τα ελληνικά πανεπιστήμια.
Κλείστε για λίγο τα μάτια σας και τ’ αυτιά σας (κέρδος θα έχετε σε κάθε περίπτωση, γιατί θα γλιτώσετε από την οπτική και ηχητική ρύπανση) και αναλογιστείτε ότι απ’ αυτά τα «άντρα ανομίας» αποφοιτούν:
- Οι γιατροί που σας περιποιούνται όταν αρρωστήσετε και σας δίνουν συμβουλές για την προστασία της υγείας σας.
- Οι μηχανικοί που χτίζουν τα σπίτια σας.
- Οι δάσκαλοι που μαθαίνουν γράμματα τα παιδιά σας.
- Οι γεωπόνοι στους οποίους καταφεύγετε για να πάρετε συμβουλές για τα χωράφια και τους κήπους σας.
- Και πολλοί άλλοι.
Για να τους αναθέτετε την υγεία σας, τα παιδιά σας, τα σπίτια και τα χωράφια σας, σημαίνει ότι τους εμπιστεύεστε.
Να το πάμε ένα βήμα παραπέρα;
Ξέρετε όλοι (μην παριστάνετε τους ανήξερους), ότι η συντριπτική πλειοψηφία των γιατρών που δεν παίρνουν φακελάκι στα νοσοκομεία ή των γιατρών που στα κέντρα υγείας δείχνουν πραγματικό ενδιαφέρον για τις γερόντισσες και τους γέροντες της επαρχίας είναι αριστεροί (δε χρειάζεται να υπεισέλθουμε στους διαχωρισμούς των ιδεολογικοπολιτικών κατευθύνσεων, αρκεί ο γενικός όρος «αριστερός-ή»).
Δεν μπορεί, επίσης, να μην έχετε προσέξει ότι οι δάσκαλοι και οι δασκάλες στα νηπιαγωγεία, τα δημοτικά, τα γυμνάσια και τα λύκεια της χώρας, που ξεχωρίζουν για την αγάπη τους στα παιδιά και στη μαθησιακή διαδικασία, ανήκουν επίσης στην κατηγορία των αριστερών.
Σπεύδουμε να διευκρινίσουμε ότι υπάρχουν και κάποιοι επαναστάτες στα νιάτα τους που όταν «ωρίμασαν» ξέχασαν κάθε επαναστατικότητα και βούτηξαν με τα μούτρα στην καριέρα και την κονόμα. Αυτό δεν αλλάζει τίποτα, όμως. Οσοι απ’ αυτούς έχτισαν καριέρες και έβγαλαν λεφτά απ’ αυτές, από τα ίδια πανεπιστήμια με εκείνους που δεν πρόδωσαν τις βασικές ιδέες της νιότης τους αποφοίτησαν. Τις περισσότερες φορές, μάλιστα, την προσωπική τους καριέρα την έχτισαν από τη μια πάνω στις γνώσεις που απέκτησαν στα πανεπιστήμια στα οποία σπούδασαν και από την άλλη στην ευρύτερη παιδεία που απέκτησαν από το πέρασμά τους από τις κάθε κατεύθυνσης επαναστατικές (ή και ρεφορμιστικές) συλλογικότητες που έχουν αντικαπιταλιστική αναφορά.
Συμπέρασμα πρώτο: Δε γίνεται, τα πανεπιστήμια να είναι «κέντρα ανομίας» και ταυτόχρονα να παράγουν επιστήμονες οι οποίοι είτε στέκονται δίπλα στο λαό είτε κάνουν καριέρες με κονόμα.
Συμπέρασμα δεύτερο: Δε γίνεται, αυτοί που ως φοιτητές επιδίδονταν σε «πράξεις ανομίας» (αυτοί που τους περιγράφουμε με τη γενική ονομασία «αριστεροί») να επιδεικνύουν -ως επιστήμονες πλέον- συμπεριφορά κοινωνικής ευθύνης. Να μην παίρνουν φακελάκι για να γιατρέψουν τον άρρωστο, να σκίζονται για να κάνουν το σχολείο κέντρο μάθησης και δημιουργίας κτλ.
Κάτι δεν πάει καλά με την κυβερνητική προπαγάνδα, έτσι δεν είναι; Για ρίξτε και μια ματιά στους φορείς αυτής της προπαγάνδας. Πέρα από τα μέλη της κυβέρνησης Μητσοτάκη (δε χρειάζονται συστάσεις), έχουμε κάτι διαπλεκόμενους πανεπιστημιακούς, που μασάνε με χίλιες μασέλες και χρησιμοποιούν τους μεταπτυχιακούς και διδακτορικούς φοιτητές ως δουλοπάροικους στις μπίζνες τους, και κάτι χρυσοκάνθαρους της αστικής δημοσιογραφίας, που υπηρετούν διαχρονικά το δόγμα «πετάει ο γάιδαρος».
Τώρα θα χρειαστεί να επιστρατεύσουμε λίγο τη μνήμη.
Τι λένε όλοι αυτοί όταν γίνεται απεργία εργαζόμενων; «Οι συντεχνίες εκβιάζουν την κοινωνία».
Τι λένε όταν οι αγρότες στήνουν μπλόκα; «Ζητάνε επιδοτήσεις για να τις τρώνε στα σκυλάδικα».
Κάποιο λάκκο έχει η φάβα των «κέντρων ανομίας», λοιπόν. Είναι ο κατασκευασμένος «εχθρός της κοινωνίας», που κατασκευάστηκε με την ίδια λογική που κατασκευάζονται οι «συντεχνίες που εκβιάζουν» και οι «αγρότες που τρώνε τις επιδοτήσεις στα σκυλάδικα». Τα «άντρα ανομίας» είναι το γκεμπελίστικο ιδεολόγημα με το οποίο στοχοποιείται το φοιτητικό κίνημα και γενικότερα οι αγώνες που αναπτύσσονται από φοιτητές και εργαζόμενους μέσα στο πανεπιστήμιο.
Χρησιμοποιήσαμε σκόπιμα αδρές γραμμές σ’ αυτό το σημείωμα. Τις λεπτομέρειες μπορείτε να τις βρείτε στην πυκνή και συνεχή ειδική αρθρογραφία της εφημερίδας μας. Οι αδρές γραμμές μάς επιτρέπουν να διαχωρίζουμε καταρχήν τις ποιότητες. Αυτές ορίζουν τα στρατόπεδα. Και τα στρατόπεδα είναι ορισμένα σ’ αυτήν την περίπτωση. Καιρός να διαλέξουμε χωρίς επιφυλάξεις το δικό μας: το στρατόπεδο αυτών που αγωνίζονται για να μην μπει στο «γύψο» ένα ζωντανό κύτταρο της κοινωνίας μας, που δεκαετίες τώρα στέκεται στο πλευρό του λαού μας.
Π.Γ.
