Μην ανησυχείτε, η στήλη δεν πρόκειται ν’ ασχοληθεί με το τελευταίο συγγραφικό πόνημα του «σαμουράι» Βύρωνα Πολύδωρα. Υπάρχουν και άλλοι κήνσορες, που δραστηριοποιούνται σε πεδία εκτός του ενδιαφέροντος του εκπεσόντος Μπάιρον. Σαν τον κ. Κωστή Παπαϊωάννου, φερειπείν, μέλος του ΔΣ της Ελληνικής Ενωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (παλαιότερα της Διεθνούς Αμνηστίας, αν δεν κάνουμε λάθος) και τακτικό αρθρογράφο των «Νέων».
Συνεπής στη γραμμή του ευαίσθητου αριστερούλη ο κ. ΚΠ ξιφουλκεί κατά όσων πλασάρουν τις «θεωρίες των άκρων». Πυρήνας της ελεγχόμενης (αυτό αποτελεί προσόν γι’ αυτή την κατηγορία διανοούμενων) οργής του είναι το γεγονός ότι η ΧΑ χαρακτηρίζεται άκρο, ενώ βρίσκεται εκτός συνταγματικού πλαισίου, και στο άλλο άκρο η εν λόγω θεωρία «συγκαταλέγει ατάκτως αποδοκιμασίες και ρίψεις γιαουρτιών, συνδικαλιστικές πρακτικές θετικές ή αθέμιτες, κουκουλοφόρους “αναρχομπάχαλους” και εραστές του ένοπλου αντάρτικου πόλεων».
Ο κ. ΚΠ ανέλαβε να τακτοποιήσει, κατά κάποιο τρόπο, τη βία, διαχωρίζοντάς την σε βία που βρίσκεται στα όρια της συνταγματικής τάξης και γι’ αυτό πρέπει να γίνεται τρόπον τινά ανεκτή και σε βία εκτός συνταγματικής τάξης, η οποία και πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν ποινικό και όχι ως πολιτικό φαινόμενο. Γι’ αυτό και δεν διστάζει να εξαπολύσει τους κεραυνούς του και πέραν της νεοναζιστικής βίας:
«Φυσικά και υπάρχουν και τυφλή αντιεξουσιαστική βία και ένοπλα γκρουπούσκουλα και σκοτεινές οργανώσεις που έχουν διαπράξει ανθρωποκτονίες. Αν τους επιτραπεί να κατεβούν στις εκλογές και μπουν στη Βουλή, θα είναι ο αριστερός αντίποδας της νεοναζιστικής βίας. Προς το παρόν όμως παραμένουν αποκλειστικά αντικείμενο του ποινικού δικαίου, ενώ η Χρυσή Αυγή –που θα έπρεπε επίσης να αντιμετωπίζεται έτσι– διεκδικεί τον διττό ρόλο του τρομοκράτη στα πεζοδρόμια και του τσαμπουκά-τιμωρού στη Βουλή».
Σοφόν το σαφές και ο ΚΠ σαφέστερος δε θα μπορούσε να υπάρξει. Αν ασχολούμαστε μαζί του δεν είναι επειδή θα θέλαμε ν’ ανοίξουμε οποιονδήποτε διάλογο με τον ίδιο και τη συνομοταξία του, αλλά μπας και βοηθήσουμε να φύγουν οι τσίμπλες από αρκετά μάτια που νομίζουν ότι θα κάνουν αντιφασιστικό αγώνα με ορισμένους αστοφιλελεύθερους τύπου ΚΠ.
«Το συνταγματικό τόξο πρέπει να λειτουργήσει», είναι η κατακλείδα του άρθρου του ΚΠ στα «Νέα». Αυτός είναι ο όρος για κάθε συνεργασία, που θέτουν οι αστοφιλελεύθεροι. Ζητούν όρκους πίστης στην αστική νομιμότητα. Ζητούν όχι απλώς να αποπολιτικοποιήσουμε πολιτικά και κοινωνικά φαινόμενα όπως η ένοπλη επαναστατική αντιβία και η μαχητική αντιβία στις διαδηλώσεις, αλλά και να συνταχθούμε με την κρατική καταστολή ενάντια σε συντρόφους μας που α- σκούν μια δράση πολιτικά και κοινωνικά νομιμοποιημένη.
Οι αστοφιλελεύθεροι μάς ζητούν να τεθούμε όλοι υπό τον κοινωνικό παρονομαστή της καταδίκης της βίας «απ’ όπου κι αν προέρχεται». Τινές εξ αυτών μας κάνουν τη χάρη να διαχωρίσουν ορισμένες «ελαφρές» περιπτώσεις και να τις βγάλουν από τον κοινό παρονομαστή, αντιμετωπίζοντάς τες με κατανόηση.
Εμείς έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα στον κοινό παρονομαστή με τους αστοφιλελεύθερους και στο σπάσιμο αυτού του κοινού παρονομαστή. Οι κοινοί παρονομαστές είναι δύο: ο καπιταλισμός και ο αντικαπιταλισμός. Ο πρώτος περιλαμβάνει και τα νεοναζιστικά μορφώματα, ενώ ο δεύτερος περιλαμβάνει κάθε πολιτικό και κοινωνικό μόρφωμα που αντιμάχεται τον καπιταλισμό, με όλα τα μέσα. Γι’ αυτό και έχουμε τοποθετήσει «απέναντι» όλους αυτούς τους αριστερούληδες που νομίζουν ότι απευθύνονται σε Χαχόλους.
Π.Γ.
