Απαλλαγμένος από τα υπουργικά καθήκοντα, τα οποία ο δεξιός Σαρκοζί προσέφερε σ’ αυτόν, έναν σοσιαλδημοκράτη, ο Μπερνάρ Κουσνέρ είπε την αλήθεια με ασυνήθιστο για Γάλλο βρετανικό φλέγμα: «Ολοι ξέρουμε πως ο ένας παρακολουθεί τον άλλο. Απλώς εμείς δεν έχουμε τις δυνατότητες της NSA».
Αντίθετα από τον πρώην ΥΠΕΞ της Γαλλίας, οι Γερμανοί συνεχίζουν το παραμύθι, έχοντας βάλει στη μπάντα το τευτονικό πρακτικό πνεύμα, για το οποίο φημίζονται. «Αποτελεί βαρύτατο πλήγμα στην εμπιστοσύνη», σχολίασε ο εκπρόσωπος της καγκελαρίας μετά τις νέες αποκαλύψεις, σύμφωνα με τις οποίες οι αμερικανοί πράκτορες παρακολουθούσαν ακόμα και το κινητό Nokia 6210 Slide της Μέρκελ. «Αν βρεθούν οι ύποπτοι διπλωμάτες της αμερικάνικης πρεσβείας, μπορεί να απελαθούν από τη χώρα», απείλησε ο υπουργός Εσωτερικών Χανς Πέτερ Φρίντριχ, θυμίζοντας ξεδοντιασμένο γερμανικό ποιμενικό που μόνο γαβγίζει.
Ασφαλώς γίνεται πολιτικό παιχνίδι. Αφού οι Αμερικανοί πιάστηκαν «με τη γίδα στην πλάτη», πρέπει να πληρώσουν κάποιο πολιτικό-διπλωματικό τίμημα. Ως εκεί όμως. Είναι για γέλια η άποψη, ότι θ’ αλλάξουν οι διεθνείς γεωστρατηγικές ισορροπίες, επειδή ένας πρώην πράκτορας της αμερικάνικης NSA έκανε αποκαλύψεις για τη δράση της αμερικάνικης κατασκοπίας.
Αυτός δεν είναι ο ρόλος της κατασκοπίας; Να παρακολουθεί όλους όσους παρουσιάζουν ενδιαφέρον για την κυβέρνηση που υπηρετεί και να ενημερώνει για τις κινήσεις τους; Τα τεχνικά μέσα εξελίσσονται και η κατασκοπία «καβαλά» πάντοτε το τελευταίο κύμα της τεχνολογικής εξέλιξης. Είναι αφελής όποιος πιστεύει ότι δεν συμβαίνει αυτό μεταξύ «φίλων και συμμάχων».
Να το πάμε ένα βήμα βαθύτερα, για να δικαιώσουμε και τον τίτλο της στήλης; Οι αποκαλύψεις για την ηλεκτρονική κατασκοπία που φτάνει μέχρι τα προσωπικά κινητά προέδρων και πρωθυπουργών επιβεβαιώνουν πως το ιμπεριαλιστικό κράτος εξακολουθεί να αποτελεί τη βάση στήριξης και εφόρμησης του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Κόντρα σε διάφορες αντιεπιστημονικές (ενίοτε στα όρια της βλακείας) θεωρίες περί κάποιας «υπερεθνικής ελίτ», η οποία σπάει το στάτους της εθνικής-κρατικής οργάνωσης του χρηματιστικού κεφαλαίου, εκείνο που βλέπουμε είναι ιμπεριαλιστικά κράτη –σύμμαχα κατά τα άλλα, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, του ΟΟΣΑ, του ΔΝΤ, της ΕΕ– να ασκούν κατασκοπία το ένα σε βάρος του άλλου. Την «υπερεθνική ελίτ» δεν την βλέπουμε να εκφράζεται πολιτικά. Βλέπουμε μόνο το μονοπωλιακό κεφάλαιο να εξορμά σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, να ελέγχει αγορές, να κλείνει συμμαχίες, έχοντας πάντα ως ασφαλή βάση εξόρμησης το εθνικό ιμπεριαλιστικό κράτος.
Περιττεύει, βέβαια, να θυμίσουμε αυτό που και με άλλη ευκαιρία έχει σημειωθεί από τις στήλες της «Κ». Οτι στην ηλεκτρονική εποχή, με την ταχύτητα των τεχνολογικών εξελίξεων, είναι επικίνδυνο για τις επαναστατικές οργανώσεις να πιστεύουν ότι μπορούν να έχουν οποιαδήποτε ασφάλεια στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες. Πρέπει, όμως, να σημειώσουμε πως αυτή η επισήμανση δεν πρέπει να οδηγεί σε παραλυτικές απόψεις περί του ανίκητου του ταξικού αντίπαλου, σε κάποιο είδος μοντέρνας χαφιεδοφοβίας.
Και στο παρελθόν και σήμερα, παρά το τεχνολογικό χάσμα που χωρίζει τις διάφορες εποχές, έχει αποδειχτεί ότι τα καπιταλιστικά κράτη και οι μηχανισμοί τους δεν είναι ανίκητα. Τα μέσα προφύλαξης από τους χαφιέδες και τους μηχανισμούς παρακολούθησης αλλάζουν, αλλά μπορεί να είναι το ίδιο αποτελεσματικά. Ο ανθρώπινος παράγοντας είναι ο καθοριστικός.
Π.Γ.
