Ντροπής πράγματα

Η Εργατική Λέσχη Ν. Ιωνίας «Υδραγωγείο» παραχώρησε το χώρο της για να γίνει εκδήλωση μιας ομάδας που εκδίδει το έντυπο Shades Magazine. Πρόκειται για σιωνιστές, που δουλεύουν στο πλαίσιο της διεθνούς στρατηγικής του σιωναζισμού, η οποία έχει «μια λύση για κάθε πρόβλημα».
 
Στην Ελλάδα, ο κραυγαλέος αντισημιτισμός από τους νεοναζιστές και τα κάθε είδους φασισταριά καταπολεμείται από το ίδιο το αστικό κράτος. Σ' αυτό δεν έχουν πρόβλημα οι σιωναζιστές του Ισραήλ. Πρόβλημα έχουν με την παραδοσιακή φιλία του ελληνικού με τον παλαιστινιακό λαό και με την ύπαρξη ενός διαρκούς κινήματος αλληλεγγύης στην αγωνιζόμενη Παλαιστίνη. Με εξάρσεις ή υφέσεις, αυτό το κίνημα είναι υπαρκτό και η επιρροή του είναι πάντοτε μεγαλύτερη από την οργανωτική του συγκρότηση.
 
Εχει και κάτι άλλο αυτό το κίνημα. Δεν είναι πασιφιστικό ή «μικιάδικο», όπως συμβαίνει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και στις ΗΠΑ, αλλά έχει αριστερό-επαναστατικό αποτύπωμα. Δεν ομνύει στη «μη βίαιη αντίσταση», αλλά στην αντίσταση με όλα τα μέσα. Και τον ένοπλο αγώνα. Απ' όσο γνωρίζουμε (και γνωρίζουμε καλά), πουθενά αλλού δεν υπάρχει κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση με τόσο καθαρές θέσεις όπως στην Ελλάδα.
 
Από παλιά έχουν διαφανεί προσπάθειες να συκοφαντηθεί αυτό το κίνημα. Ο διαβόητος Κοέν έφτασε στο σημείο να αρθρογραφεί ενάντια σε πρόσωπα του κινήματος αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό (μεταξύ αυτών και ο γράφων), επικαλούμενος τη γενικότερη πολιτική τους δράση, ενώ η ίδια η σιωνιστική κυβέρνηση κυκλοφόρησε μακροσκελές άρθρο στο οποίο τόνιζε  ότι το Free Gaza Movement επικεντρώνει την προσοχή στον θαλάσσιο αποκλεισμό της Γάζας με «κοινωνική βοήθεια» και «μη βίαια μέσα», όμως η ιστοσελίδα «Ενα Καράβι για την Γάζα» αναφέρει ότι υποστηρίζει την παλαιστινιακή αντίσταση με «όλα τα μέσα» υπονοώντας ότι οι έλληνες ακτιβιστές υποστηρίζουν τρομοκρατικές ενέργειες και έχουν επιδείξει την υποστήριξή τους για την Χαμάς με ποικίλους τρόπους.
 
Αυτά τα πρακτοριλίκια δεν απέδωσαν τίποτα, γιατί προέρχονταν από «ξεφωνημένες» πλευρές. Επρεπε να βρεθεί «φρέσκο αίμα», που θα πολεμήσει το ελληνικό κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση «από τα μέσα». Δηλαδή, από δήθεν κομμουνιστικές και επαναστατικές θέσεις. Αυτό το ρόλο παίζουν τα τυπάκια που εκδίδουν το Shades Magazine. Μας είναι αδιάφορο αν πρόκειται για πρακτοράκια ή για ηλίθιους. Μια χούφτα είναι έτσι κι αλλιώς και δεν έχουν κανένα μέλλον στην Ελλάδα, όχι μόνο γιατί το κίνημα έχει μνήμη και κρίση, αλλά και γιατί η σιωνιστική τους προπαγάνδα είναι πολύ χοντροκομμένη και στηριγμένη στο ψέμα (όπως ακριβώς και η προπαγάνδα της άλλης όψης του Ιανού, των νεοναζιστών της ΧΑ).
 
Οταν όμως έρχονται συλλογικότητες όπως η Εργατική Λέσχη Ν. Ιωνίας και τους δίνουν χώρο για να προβάλουν τις βρομιές τους, το πράγμα αλλάζει. Γιατί ένας αντικαπιταλιστικός χώρος δίνει βήμα και επομένως νομιμοποιεί πολιτικά τους απροκάλυπτους σιωνιστές, υποστηρικτές του κράτους-δολοφόνου, που στηρίζουν αυτούς οι οποίοι ζητούν να τεθεί υπό δίωξη η αλληλεγγύη στον αγωνιζόμενο παλαιστινιακό λαό, την οποία βαφτίζουν… αντισημιτισμό. Επιτέλους, δεν είναι καθόλου δύσκολο να δει κανείς τη φάκα πίσω από το τυράκι.
 
ΥΓ1. Οταν τον Αύγουστο του 2008 σπάσαμε για πρώτη φορά τον αποκλεισμό της Γάζας, είχαμε ανάμεσά μας αρκετούς εβραίους και εβραίες. Αναφέρω μόνο την αείμνηστη Χέντι Επστάιν, επιζήσασα του Ολοκαυτώματος, και την αείμνηστη Νταρλίν  Γουάλακ, η οποία παρέμεινε για μήνες στη Γάζα.
 
ΥΓ2. Ισως η Εργατική Λέσχη Ν. Ιωνίας να μη γνώριζε με τι έχει να κάνει. Να παρασύρθηκε από το σφυροδρέπανο που μοστράρουν τα τυπάκια (αν και το σφυροδρέπανο πάνω στο αστέρι του Δαβίδ θα έπρεπε να τους υποψιάσει ότι «κάτι δεν πάει καλά»). Στη συνέχεια, όμως, έμαθε περί τίνος πρόκειται. Υπήρξαν δημοσιεύματα οξύτατης διαμαρτυρίας, στα οποία προστίθεται και το δικό μας. Παρά ταύτα, δεν έκανε τίποτα για να διορθώσει το λάθος, τουλάχιστον μέχρι την Τρίτη 26 Νοέμβρη που γράφεται αυτό το σημείωμα. Η κλεψύδρα αδειάζει, αγαπητοί φίλοι του «Υδραγωγείου»…
 
Π.Γ.