Είπε ο Α. Τσίπρας, στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε στη Θεσσαλονίκη: «Και εγώ διερωτώμαι. Πώς μπορεί ο πρωθυπουργός να μαζεύει χθες το Υπουργικό Συμβούλιο και να κάθεται απέναντι από τον κ. Αλογοσκούφη και τον κ. Βουλγαράκη και να τους βλέπει; Να κάθεται απέναντι από έναν υπουργό ο οποίος, προκειμένου να φοροδιαφύγει, φτιάχνει off shore εταιρείες για να διασώσει τη μεγάλη του περιουσία. Και δίπλα του να κάθεται ένας άλλος υπουργός, ο οποίος προσπαθεί να καταληστέψει τους χαμηλόμισθους και τους χαμηλοσυνταξιούχους, τη γενιά των 700,00 ευρώ, όλων όσων εργάζονται με μπλοκάκι;».
Aν ακολουθούσαμε τον κ. Τσίπρα στο δρόμο του λαϊκισμού, θα μπορούσαμε πανεύκολα να τον κατηγορήσουμε ως… υπάλληλο του Λούλη. Διότι εξαιρεί τον Καραμανλή από το έργο των υπουργών του και τον αναβιβάζει στο βάθρο ενός ανώτατου άρχοντα που τον προδίδουν οι υπουργοί του. Ο Βουλγαράκης με τις μπίζνες του και ο Αλογοσκούφης με την οικονομική πολιτική. Γι’ αυτό και γίνεται επίκληση της… προσωπικής ευαισθησίας του Καραμανλή και αναρωτιέται ο Α. Τσίπρας πώς αυτός μπορεί και βλέπει στο υπουργικό του συμβούλιο το Βουλγαράκη και τον Αλογοσκούφη (αλήθεια, με την Πετραλιά δεν θα έπρεπε να υπάρχει πρόβλημα;). Το Βουλγαράκη ο Καραμανλής τον ξωπέταξε, οπότε η τσίπρειος κριτική παρέλκει. Από πότε, όμως, η αντικοινωνική οικονομική πολιτική είναι πολιτική Αλογοσκούφη και όχι πολιτική Καραμανλή, πολιτική μιας κυβέρνησης που διαχειρίζεται το σύστημα του κεφάλαιου; Είναι πάνω από τάξεις η κυβέρνηση Καραμανλή (και όποια άλλη αστική κυβέρνηση); Ας μας το πουν καθαρά από την Κουμουνδούρου για να το ξέρουμε. Και πού, διαφωνούν, τελικά με τον Παπανδρέου που δηλώνει… αυτοκριτικά (και άκρως υποκριτικά) πως το μεγαλύτερο λάθος του είναι «ότι είχε ελπίσει πολλά περισσότερα από την κυβέρνηση της ΝΔ»;
Δεν έχουμε να κάνουμε, όμως, με ένα λαϊκισμό που ενσωματώνει στο στιλάκι του ο Τσίπρας. Λίγες μέρες αργότερα, το Γραφείο Τύπου του ΣΥΝ, σχολιάζοντας τις δηλώσεις Αλογοσκούφη μετά τη σύνοδο του Ecofin, ανακοίνωσε: «Οι δηλώσεις του κ. Γ. Αλογοσκούφη αποτελούν την πλέον ηχηρή επιβεβαίωση της παταγώδους αποτυχίας μιας κοινωνικά ανάλγητης κυβερνητικής πολιτικής, που έχει παραδώσει τη χώρα στο έλεος των ιδιωτικών συμφερόντων και των ασύδοτων αγορών».
Γιατί είναι αποτυχημένη η κυβερνητική πολιτική; Οταν έχουμε να κάνουμε με μια κυβέρνηση του κεφάλαιου, η πολιτική της κρίνεται από τη σκοπιά αυτών που εκπροσωπεί και επομένως η πολιτική της κυβέρνησης Καραμανλή είναι απόλυτα επιτυχημένη και αυτό αποτυπώνεται πεντακάθαρα στους πίνακες με τα καπιταλιστικά κέρδη τα τελευταία χρόνια. Το ΠΑΣΟΚ δικαίως μιλά για «αποτυχημένη κυβερνητική πολιτική», διότι υπηρετεί τα ίδια συμφέροντα και δε θέλει ν’ ανοίξει αντικαπιταλιστικά μέτωπα ούτε για λόγους κοινωνικής δημαγωγίας. Ο ΣΥΝ γιατί ακολουθεί τη γραμμή ΠΑΣΟΚ;
Καταφεύγει σ’ έναν σοσιαλδημοκρατικού τύπου λαϊκισμού, γιατί προγραμματικά δεν εκπροσωπεί τίποτα περισσότερο από ένα «παλιό καλό ΠΑΣΟΚ». Ενα ΠΑΣΟΚ με περισσότερες «πινελιές» κοινωνικής ευαισθησίας, οι οποίες είναι βέβαιο ότι θα ξεθωριάσουν ταχύτατα, αν ποτέ βρεθεί στην κυβέρνηση. Ο ΣΥΝ λαϊκίζει ασύστολα και ουσιαστικά αποτελεί την επιτομή του λαϊκισμού. Χαϊδεύει αυτιά, χωρίς η πολιτική του να περιλαμβάνει ούτε ίχνος ανατρεπτικότητας, ούτε καν μια σχετικά δομημένη ρεφορμιστική πολιτική. Είναι μια δύναμη διαχείρισης του συστήματος, εγκλωβισμού εργαζόμενων μαζών και απόσβεσης κοινωνικών κραδασμών που μπορεί να απειλήσουν το σύστημα.
Π.Γ.
