Δεν είναι μόνο η Λιάνα Κανέλλη που στο βρετανικό Channel 4 δήλωσε με άψογο κοινοβουλευτικό ύφος, ότι «στις δημοκρατίες μόνη λύση είναι οι εκλογές». Ακόμα και τα πιο «σκληροπυρηνικά» κομμάτια του Περισσού δεν χάνουν την ευκαιρία να πουν το ίδιο πράγμα με άλλα λόγια. Ειδικά τώρα που οι εκλογές κάποια στιγμή τον Φλεβάρη-Μάρτη έχουν κλειδώσει, όλος ο μηχανισμός προσαρμόζει την προπαγάνδα του στην εκλογική τακτική του κόμματος, η οποία ταυτίζεται με τη στρατηγική του.
Ιδού πώς εκλαΐκευσε τη γραμμή η Νομαρχιακή Οργάνωση Βιομηχανίας της ΚΟΑ του Περισσού, την παραμονή της εκδήλωσης που οργάνωσε με ομιλήτρια την Παπαρήγα (Ριζοσπάστης, 8.11.11). Εν αρχή έχουμε το κάλεσμα: «Συνάδελφε, συναδέλφισσα, εμπιστεύσου το ΚΚΕ. Μπορεί να μη συμφωνείς σε όλα μαζί του, ξέρεις όμως ότι είναι με τη δική σου πλευρά». Και μετά ακολουθεί η περιγραφή του τι πρόκειται να γίνει, αν περισσότεροι εργαζόμενοι εμπιστευθούν εκλογικά τον Περισσό:
«Με αδύνατη κυβέρνηση, αστικά κόμματα και τις δυνάμεις του συμβιβασμού στα εργοστάσια και τις επιχειρήσεις, με ισχυρό ΚΚΕ και ταξικά συνδικάτα, θα μεγαλώσουν οι δυσκολίες των αστών. Οποιαδήποτε κυβέρνηση και αν προκύψει με οποιαδήποτε σύνθεση, πιο δύσκολα θα μπορέσει να εφαρμόσει τα αντιλαϊκά μέτρα που έχουν αποφασίσει ή να επιβάλει και άλλα καινούρια. Το εργατικό κίνημα από καλύτερες θέσεις θα συνεχίσει τη μάχη, για να καθυστερήσει, να αποτρέψει αντεργατικά μέτρα, να προχωρήσει την κοινωνική συμμαχία, να συσπειρώσει και άλλες δυνάμεις για να κερδίσει τον πόλεμο. Να έρθει στην εξουσία η εργατική τάξη, να αποδεσμεύσει τη χώρα από την ΕΕ, να διαγράψει το χρέος, να κοινωνικοποιήσει τα βασικά μέσα παραγωγής. Να οικοδομήσει το Σοσιαλισμό, πιο στέρεα, αφού έχει τη θετική και την αρνητική πείρα από το Σοσιαλισμό που οικοδομήθηκε».
Αφήσαμε σκόπιμα όλο το απόσπασμα, παρά τον περιορισμένο χώρο της στήλης, γιατί περιγράφει με γλαφυρό τρόπο έναν κοινοβουλευτικό περίπατο προς τον… σοσιαλισμό! Ομως, πριν φτάσουμε στον α’λα Περισσό «σοσιαλισμό» (που δεν έχει καμιά σχέση με τον σοσιαλισμό), υπάρχει το σήμερα, το οποίο περιγράφεται χαρακτηριστικότατα.
Υπάρχει πιο αδύναμη κυβέρνηση από την κυβέρνηση Παπανδρέου, ιδιαίτερα το τελευταίο εξάμηνο; Κι όμως, αυτή η αδύναμη κυβέρνηση, με υπουργούς και βουλευτές να μη μπορούν να κυκλοφορήσουν ούτε στα χωριά τους, με εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους να τη μουντζώνουν στο Σύνταγμα ή να στρώνουν στο κυνήγι υπουργούς και βουλευτές στις παρελάσεις της 28ης Οκτώβρη, ψήφισε τα πιο αντιλαϊκά και αντεργατικά μέτρα, ξηλώνοντας μέσα σε λίγους μήνες κατακτήσεις μισού αιώνα. Κι όταν τα πράγματα ψιλοστρίμωξαν, το σύστημα βρήκε λύση μέσα από μια κυβέρνηση συνεργασίας των δυο μεγάλων κομμάτων, με συμμετοχή του ΛΑΟΣ (ενδεχομένως και της Μπακογιάννη). Λύση που έσπευσαν να χαιρετίσουν και άλλες δυνάμεις, όπως το κόμμα του Κουβέλη και οι Οικολόγοι.
Η σημερινή λύση αποτελεί πρόκριμα και για το μέλλον. Εχει διαμορφωθεί μια ευρύτατη συμμαχία αστικών πολιτικών δυνάμεων υπέρ της πολιτικής που υπαγορεύεται από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα και την οποία στηρίζει η ντόπια αστική τάξη. Κοινοβουλευτικά, λοιπόν, το σύστημα δεν πρόκειται να κινδυνέψει στο άμεσο μέλλον. Σε άλλους δρόμους πρέπει ν’ αναζητήσει αγωνιστική διέξοδο η εργατική τάξη. Ο Περισσός, όμως, προσπαθεί να φουσκώσει τα μυαλά των εργαζόμενων με φρούδες ελπίδες, για να πετύχει την εκλογική του ενίσχυση, το μόνο που τον ενδιαφέρει.
Π.Γ.
