Εθνικιστική υστερία και ιλαροτραγωδία ταυτόχρονα. Οι κάμερες όλων των τηλεοπτικών διαύλων ήταν το προηγούμενο Σαββατοκύριακο εστιασμένες στο ετήσιο πανηγύρι ενός μικρού χωριού της Δυτικής Μακεδονίας, της Μελίτης. Εκεί αναμενόταν να καταφθάσουν «στίφη Σκοπιανών» και να οργανώσουν «προκλήσεις κατά της χώρας μας». Φοβούμενη τα χειρότερα, η κυβέρνηση Καραμανλή δεν επέτρεψε στα «καλόπαιδα» της «Χρυσής Αυγής» να πλησιάσουν στο χωριό κι έτσι η δράση τους περιορίστηκε σε κραυγές στα σύνορα.
Ομως, τι ήταν αυτοί που μαζεύτηκαν στη Μελίτη για να πανηγυρίσουν; Τι είναι αυτό που δένει τους εντός με τους εκείθεν των ελληνικών συνόρων; Αν είναι (που είναι) η κοινή εθνική ταυτότητα, τότε πως χειροκροτεί η πλειοψηφία τον πρωθυπουργό που αποφαίνεται ότι «δεν υπάρχει -ουδέποτε υπήρξε– μακεδονική μειονότητα»; Γι’ αυτό μιλάμε για ιλαροτραγωδία. Οταν το καλοσκέφτεσαι, όμως, παγώνει το γέλιο στα χείλη σου. Διότι πίσω από την ιλαροτραγωδία κρύβεται ο άκαμπτος μεγαλοελλαδίτικος εθνικισμός: ξέρουμε ότι υπάρχει ένα τέτοιο έθνος, ξέρουμε ότι ένα κομμάτι του ζει ως μειονότητα στην Ελλάδα, ξέρουμε ότι σε ένα σημαντικό κομμάτι των ανταρτών του ΔΣΕ και των παιδιών τους δεν επετράπη ο επαναπατρισμός (εξαιρέθηκαν όσοι δεν ήταν «Ελληνες το γένος»), όμως δε γουστάρουμε να έχουν το εθνικό όνομα που εδώ και δυο τουλάχιστον αιώνες διαμορφώθηκε μεταξύ των προγόνων τους και απαιτούμε να τους δώσουμε εθνικό όνομα εμείς. Κι επειδή ως κράτος είμαστε πιο δυνατοί, θα τους το επιβάλλουμε.
Το έχουμε πει και το έχουμε γράψει δεκάδες φορές πως η συμπεριφορά στο Μακεδονικό αποτελεί ντροπή, στίγμα ανεξίτηλο για τον ελληνικό λαό. Διότι μετατρέπεται σε άθυρμα στα χέρια των μεγαλοεθνικιστών, χωρίς να έχει καν τη δικαιολογία ότι αισθάνεται μια απειλή (υπαρκτή ή ανύπαρκτη) κατά της χώρας του. Διότι ο αλυτρωτισμός του κάθε Γκρούεφσκι δε θα μπορούσε να συνιστά ούτε καν μακρινή απειλή, αν ο ελληνικός λαός επέβαλε στην ελληνική μπουρζουαζία το σεβασμό των εθνικών δικαιωμάτων όλων των μειονοτήτων που ζουν στην Ελλάδα, μικρών ή μεγάλων πληθυσμιακά.
Από την άλλη και επειδή πρέπει να είμαστε δίκαιοι, οφείλουμε να στιγματίσουμε τη συμπεριφορά των Σλαβομακεδόνων. Την απουσία οποιουδήποτε διαχωρισμού από τα εθνικιστικά κοράκια τύπου Γκρούεφσκι, από τους νεογιάπηδες των Σκοπίων που έχουν ξεπουλήσει τη χώρα και το λαό τους στους αμερικάνους και ευρωπαίους ιμπεριαλιστές και την ίδια ώρα κάνουν εμπόριο με τους εθνικούς πόθους.
Εναν κατηγορηματικό διαχωρισμό περιμέναμε κυρίως από τους ελλαδίτες εθνικά Μακεδόνες, αλλά και από τους πολιτικούς πρόσφυγες και τα παιδιά τους που ζουν (αναγκαστικά) στη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Περισσότερο από τους τελευταίους, γιατί κουβαλούν παραδόσεις, γιατί αποτελούν σύμβολα ενός επαναστατικού κινήματος της Ιστορίας μας. Στο Γκρού-εφσκι αναθέτουν την υπεράσπιση των δίκαιων εθνικών τους διεκδικήσεων; Στο τσιράκι των Αμερικάνων που βαράει προσοχή μπροστά στην Κοντολίζα και της ζητάει, σα «γύφτουλας» να κρατήσει ως σουβενίρ το στιλό που υπέγραψαν;
Η απομόνωσή τους στην Ελλάδα, κυρίως από τα κόμματα της κοινοβουλευτικής ψευτοαριστεράς, δεν αποτελεί δικαιολογία. Και μια «εκτός των τειχών» μειοψηφία στην Ελλάδα απομονώνεται (πριν μερικά χρόνια διωκόταν κιόλας), αλλά δεν το ‘βαλε κάτω. Γιατί αυτά είναι θέματα αρχών και στα θέματα αρχών δε χωρούν συμβιβασμοί και συμμαχίες με αντιδραστικούς.
Π.Γ.
