«Ψηφίζω τα μέτρα με το πιστόλι στον κρόταφο γνωρίζοντας ότι το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην παρούσα φάση στην ιστορική πρόκληση. Με την τελευταία μου ψήφο αποτινάσσω το πιστόλι και δηλώνω ότι δεν αποδέχομαι άλλα διλήμματα στο μέλλον».
Θεοδώρα Τζάκρη, 7.11.2012
«Οταν φίλοι, γείτονες, συγγενείς, άνθρωποι καθημερινοί εκφράζουν σ’ εμένα και σε όλους μας το παράπονό τους, το ερώτημά τους, τη διαμαρτυρία τους ή και τον θυμό τους γιατί περικόπτεται η σύνταξή τους ή κάποια άλλη παροχή, τότε πράγματι και η δική μου στάση, αλλά και όλων των Βουλευτών και των μελών του ΣΥΡΙΖΑ, είναι στάση απολογίας και εξήγησης, αλλά και δέσμευσης. (…) Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έχουμε απόλυτη συνείδηση. Αναμετριόμαστε όχι απλώς με τις συνειδήσεις μας, αλλά με την ιστορία και την ευθύνη μας απέναντι στον ελληνικό λαό και δεν πρόκειται να γίνουμε νεοφιλελεύθεροι και δεν πρόκειται να αποστούμε των ιδεολογικών μας και των πολιτικών μας στόχων και δεν πρόκειται να πάψουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι τέλους σε δυσμενέστατους συσχετισμούς, προσπαθώντας όχι μόνο εμείς να μείνουμε όρθιοι, αλλά να μείνει όρθια η κοινωνία για να αλλάξει αυτούς τους συσχετισμούς, για να αλλάξει αυτές τις πολιτικές και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη».
Θεόδωρος Δρίτσας, 17.5.2017
«Με την ψήφιση των σημερινών μέτρων φθάνουμε στα όρια έναντι των πεποιθήσεων της Αριστεράς, αλλά και των αντοχών της κοινωνίας. (…) Πρέπει, όμως, να προσέξουμε να μην σπάσει ο δεσμός και η ισορροπία μεταξύ δημοσίου και λαϊκού συμφέροντος, που ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να εκπροσωπεί, γιατί διαφορετικά θα ακυρωθεί ως πολιτικός χώρος. Για τον λόγο αυτόν παρακολουθούμε με ιδιαίτερη ενόχληση μια φιλολογία που αναπτύσσεται από κέντρα και παράκεντρα εκτός ΣΥΡΙΖΑ, που έχει σκοπό να πιέσει ώστε να εγκατασταθεί αυτή η μνημονιακή μηχανική εντός των γραμμών του κόμματός μας, στο όνομα της δήθεν απαραίτητης ωρίμανσης του ΣΥΡΙΖΑ. Κάτι τέτοιο, όμως, θα ισοδυναμούσε με πρόωρη γήρανση. (…) Οσοι από το κατεστημένο σχεδιάζουν αυτήν την εκτρωματική μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ, θα απογοητευθούν».
Νικόλαος Φίλης, 17.5.2017
Η διαφορά της Τζάκρη του 2012 από τους Δρίτσα και Φίλη του 2017 είναι πως η Τζάκρη είχε τότε εναλλακτική λύση και υλοποιούσε το πρώτο στάδιο της εφαρμογής της, ενώ οι Δρίτσας-Φίλης (όπως και η Τζάκρη) του 2017 δεν έχουν εναλλακτική λύση. Για την Τζάκρη υπήρχε η δυνατότητα της μεταγραφής στον ΣΥΡΙΖΑ, που την έκανε πράξη, εξασφαλίζοντας τη συνέχιση της πολιτικής της καριέρας. Για τους Δρίτσα-Φίλη δεν υπάρχει τέτοια δυνατότητα. Μόνον ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να εξασφαλίσει τη συνέχιση της πολιτικής τους καριέρας, τουλάχιστον για το ορατό μέλλον.
Η διαφορά ανάμεσα στον Δρίτσα και τον Φίλη είναι πως ο πρώτος ανήκει στη φράξια των 53+, εξέχον στέλεχος της οποίας είναι ο Τσακαλώτος. Πρέπει επομένως να υπερασπιστεί το νέο Μνημόνιο ως έχει, προσθέτοντας μόνο μερικές πινελιές «γκρίνιας», για να υπενθυμίσει στους Τσιπραίους ότι αναμένει την επανυπουργοποίησή του. Αντίθετα, ο Φίλης, επιλέγει το ρόλο του «ελεύθερου σκοπευτή» εντός του ΣΥΡΙΖΑ, φιλοδοξώντας να διεκδικήσει την αρχηγία από τον Τσίπρα, μετά από τη βέβαιη ήττα στις επόμενες εκλογές.
Ο τόπος έχει γνωρίσει άπειρα εξουσιαστικά καθάρματα. Από τότε που υπάρχει νεοελληνικό κράτος (για να μην μιλήσουμε για την περίοδο πριν τη δημιουργία του). Η τεράστια πινακοθήκη συμπληρώνεται την τελευταία διετία με τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, που «κλαίνε», «πονάνε» κτλ. Δεν έχουν καμιά διαφορά με όσους προηγήθηκαν, όλες τις εποχές, ανεξαρτήτως από την ιδεολογική προσωπίδα που φορούσαν. Ολοι τους πρέπει να υπηρετήσουν την αστική εξουσία, το σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Χωρίς ούτε στιγμή να αφίστανται απ' αυτήν την υπέρτατη δέσμευση, διαμορφώνουν τους κομματικούς και τους προσωπικούς τους σχεδιασμούς.
Ας θυμόμαστε πάντοτε τα λόγια της Ρόζας: «Στην αστική κοινωνία ο ρόλος της Αριστεράς είναι ο ρόλος του κόμματος αντιπολίτευσης. Σε κόμμα εξουσίας επιτρέπεται να υψωθεί μόνο πάνω στα ερείπια του αστικού κράτους».
Π.Γ.
