Και ξαφνικά, το «Πριν» αποφάσισε να ασχοληθεί με τη δίκη της 17Ν. Μην πάει, όμως, ο νους σας στο… κακό. Με το μπουγέλωμα του Μυλωνά αποφάσισε να ασχοληθεί η εφημερίδα της «ανεξάρτητης Αριστεράς» και όχι με την ουσία της πολύμηνης δίκης που φτάνει στο τέλος της. Μάλιστα, ήταν τόσο καλά ενημερωμένος ο συντάκτης που έγραψε το σχετικό δημοσίευμα στο φύλλο της 22ης Απρίλη που ούτε το όνομα του Μυλωνά δεν ήξερε (είδε το Ιπ. και τον βάφτισε Ιππόλυτο, αντί του σωστού Ιπποκράτη).
Ο συντάκτης ξεκινά το θέμα του με μια «κιτρινιά» αντάξια ενός Κακαουνάκη: «Με κατηγορηματικό τρόπο καταδικάζουν τη χυδαία επίθεση… πολιτικές και συνδικαλιστικές παρατάξεις της Αριστεράς και η συντριπτική πλειοψηφία των συνηγόρων στη νέα δίκη της 17Ν». Φυσικά, δε μπαίνει στον κόπο να αναφέρει ποιες είναι αυτές οι παρατάξεις, εκτός από την «Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων». Οσο για τη συντριπτική πλειοψηφία των δικηγόρων υπεράσπισης, είναι 2 στους 30! Προφανώς, το «Πριν» έχει υπόψη του κάποιο καινούργιο αριθμητικό μοντέλο που εμείς οι αδαείς αγνοούμε και εξακολουθούμε να θεωρούμε πλειοψηφία το 50%+1 και συντριπτική πλειοψηφία το 75%. Ας είναι. Μπορούμε να κατανοήσουμε την ανάγκη κάποιου να στηρίξει την ετοιμόρροπη δική του άποψη αναζητώντας φανταστικά δεκανίκια.
Δεν είναι, όμως, αυτό το θέμα μας. Αλλο είναι και το βρίσκουμε λίγο παρακάτω στο ίδιο άρθρο: «Ο Δ. Κουφοντίνας απαντώντας έμμεσα σε μια περιρρέουσα αμφισβήτηση στην εθελοντική παράδοσή του και στις επιπτώσεις της σε μια αντικειμενική επιβεβαίωση της κρατικής επιχείρησης εξάρθρωσης της τρομοκρατίας έχει επανειλημμένα στραφεί κατά των εντολέων του Ι. Μυλωνά και του ίδιου προσωπικά…».
Τι θέλει να πει ο ποιητής; Ποια είναι αυτή η «περιρρέουσα αμφισβήτηση» της στάσης του Δ. Κουφοντίνα; Ποιο το περιεχόμενό της και ποιοι οι φορείς της; Τις λασπολογίες του (κρυπτόμενου πίσω από τον Τζωρτζάτο και τον Μυλωνά) Γιωτόπουλου τις έχουμε ακούσει, τις έχουμε διαβάσει, τις μάθαμε απέξω. Η θέση του «Πριν» ποια είναι; Παλαιότερα, βέβαια, ο Κουφοντίνας από τις στήλες της εν λόγω εφημερίδας είχε χαρακτηριστεί «πράκτορας», όμως η επαναστατική του στάση στο δικαστήριο, ο καθάριος λόγος του (με τον οποίο έχει κάθε δικαίωμα να διαφωνεί πολιτικά κάποιος, αλλά δε μπορεί να αμφισβητήσει την καθαρότητά του) και προπαντός τα 13 ισόβια με τα οποία τον φιλοδώρησε το αστικό κράτος οδήγησαν σε μια ακόμα «γαργάρα με ταβανόπροκες». Γνωρίζουμε ουκ ολίγους αγωνιστές του ΝΑΡ που αντιμετωπίζουν τον Κουφοντίνα με σεβασμό και αρθρώνουν πολιτικό αντίλογο στις απόψεις του. Το «Πριν», όμως, επιλέγει να επιστρέψει στη βρόμικη γραμμή της πρακτορολογίας, καλυπτόμενο πίσω από άλλους, υιοθετώντας έμμεσα τη λάσπη, χωρίς να μπαίνει στον κόπο να εξηγήσει τα «πώς» και τα «γιατί». Αυτό δεν είναι και το δόγμα Γκέμπελς;
Το έχουμε γράψει και άλλη φορά. Το «Πριν» (για να μη μιλήσουμε συλλήβδην για το ΝΑΡ) ουδέποτε έκοψε τον ομφάλιο λώρο που το συνδέει με τη μήτρα που το γέννησε, τον Περισσό. Ο,τι ξεπερνάει τη δική του τακτική (για να μη μιλήσουμε για στρατηγική) αντίληψη δεν αντιμετωπίζεται με τα όπλα της πολιτικής αντιπαράθεσης, αλλά με τη βρομιά και τη λάσπη.
Π.Γ.
