Υπάρχουν οι… ντροπαλοί εθνικιστές (σαν την ηγεσία και τα στελέχη του Περισσού, για παράδειγμα), που σκίζουν τα ιμάτιά τους ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει σλαβομακεδονική μειονότητα, αλλά κάποιοι «σλαβόφωνοι Ελληνες», οι οποίοι ουδεμία εθνική σχέση έχουν με τους «σλαβόφωνους» της Δημοκρατίας της Μακεδονίας και της βουλγαρικής Μακεδονίας του Πιρίν.
Οι ίδιοι «μπερδεύονται» όταν αποδίδουν αλυτρωτισμό στη γειτονική χώρα. Οπως και άλλες φορές έχει επισημανθεί από τις στήλες της «Κόντρας», αλυτρωτισμός υπάρχει όταν υπάρχουν ομοεθνείς σε μια άλλη χώρα, τους οποίους το κρατικά συγκροτημένο έθνος θέλει να λυτρώσει, να ελευθερώσει. Αν δεν υπάρχουν ομοεθνείς, δεν υπάρχει αλυτρωτισμός, και κάθε σχετική αναφορά είναι σκέτη καρικατούρα. Για να ανησυχούν τόσο πολύ για αλυτρωτισμό από τους γείτονες, σημαίνει ότι αυτοί που βαφτίζουν «σλαβόφωνους Ελληνες» δεν είναι τέτοιοι, αλλά είναι ομοεθνείς του κυρίαρχου έθνους των γειτόνων.
Υπάρχουν και οι κυνικοί εθνικιστές, οι οποίοι -στην προσπάθειά τους να κάνουν πολιτική ζημιά στον ΣΥΡΙΖΑ και να δικαιολογήσουν την άρνηση του Μητσοτάκη να ψηφίσει την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών, λένε τα πράγματα με τ' όνομά τους. Σαν τον Πρετεντέρη, για παράδειγμα, που έγραψε πρόσφατα στην καθημερινή στήλη του στην τελευταία σελίδα των «Νέων»:
«Αν λοιπόν η χώρα βρεθεί απολογούμενη στο εγγύς μέλλον για μια “μακεδονική μειονότητα“, δεν θα φταίει ούτε ο Μητσοτάκης, ούτε η Φώφη, ούτε ο Κουτσούμπας. Σίγουρα δεν θα ευθύνονται οι ιστορικές πολιτικές παρατάξεις του τόπου. Θα φταίνε όσοι έχουν προσφέρει σε οιονδήποτε έλληνα πολίτη θεωρεί ότι ανήκει στους “Μακεδόνες της Ελλάδας“ που μιλούν τη “μακεδονική γλώσσα“ τη νομιμοποίηση να διεκδικήσει τα μειονοτικά δικαιώματά του – και πολύ καλά θα κάνει!… Διότι είτε υπάρχει αυτή η μακεδονική εθνότητα ή ταυτότητα ή οντότητα που περιγράφεται στη συμφωνία, είτε δεν υπάρχει».
Δε χρειάζεται αποκρυπτογράφηση η θέση του Πρετεντέρη. Λέει ότι δεν πρέπει να αναγνωρίσουμε μακεδονική εθνική ταυτότητα και μακεδονική γλώσσα, γιατί υπάρχουν «τέτοιοι» και στην Ελλάδα και δικαίως θα διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Κι επειδή εμείς δε γουστάρουμε να τους αναγνωρίσουμε τα δικαιώματά τους, δεν έπρεπε να υπογράψουμε αυτή τη συμφωνία!
Δεν πρόκειται για «σλαβόφωνους Ελληνες», λοιπόν, αλλά για εθνικά Μακεδόνες (Σλαβομακεδόνες, για να συνεννοούμαστε). Οι οποίοι έχουν δικαιώματα (όπως οι Ελληνες της νότιας Αλβανίας, ας πούμε), τα οποία το ελληνικό κράτος καταπατά εδώ και δεκαετίες, πάντοτε βίαια, πάντοτε τρομοκρατικά, συχνά αιματηρά (όσοι δεν έχετε διαβάσει τη μπροσούρα της ΣΑΚΕ πρέπει να το κάνετε, για να ξέρετε την πρόσφατη Ιστορία του τόπου μας).
Ας αφήσουν, λοιπόν, τις κουτοπονηριές περί «σλαβόφωνων Ελλήνων» οι… ντροπαλοί εθνικιστές. Το νεοελληνικό έθνος σχηματίστηκε από διάφορες «φυλές», τα μέλη των οποίων ήταν σε κάποιες περιπτώσεις δίγλωσσα (για παράδειγμα, οι Αρβανίτες και οι Βλάχοι). Ολοι αυτοί συνδιαμόρφωσαν, από τα βάθη του βυζαντινού μεσαίωνα, όπως έγραφε ο Ζαχαριάδης, το νεοελληνικό έθνος. Κατά τους ίδιους αιώνες, όμως, στα Βαλκάνια σχηματίστηκαν και άλλα έθνη. Ενα απ' αυτά ήταν και οι Μακεδόνες, έθνος που γεννήθηκε από τα νοτιοσλαβικά φύλα (όπως οι Σέρβοι και άλλα έθνη). Το γεγονός ότι μετά την επανάσταση του Ιλιντεν, που οι οθωμανικές δυνάμεις έπνιξαν στο αίμα, αυτό το έθνος δεν είχε κρατική βάση εφόρμησης και μετά τους βαλκανικούς πολέμους ο πληθυσμός του διαμοιράστηκε μεταξύ των Βασιλείων Σερβίας, Ελλάδας και Βουλγαρίας, δεν αλλάζει τίποτα ως προς την εθνική του συγκρότηση. Οπως οι Σλαβομακεδόνες της Σερβίας δεν έγιναν «Σέρβοι», έτσι και αυτοί της Βουλγαρίας δεν έγιναν «Βούλγαροι» (κι ας μιλούσαν συγγενική γλώσσα) και αυτοί της Ελλάδας δεν έγιναν «σλαβόφωνοι Ελληνες».
Ας φύγει, λοιπόν, από τη μέση η εθνικιστική πανούκλα, για να μπορέσει να διαμορφωθεί -πάνω στη βάση της πιο πλέριας εθνικής ισοτιμίας, πλειονοτήτων και μειονοτήτων- η ταξική ενότητα του προλεταριάτου και της φτωχολογιάς, ανεξάρτητα από εθνική καταγωγή, ενάντια στην αστική τάξη όλων των εθνών.
Π.Γ.
