Εκπληκτικό ήταν το άρθρο ηγετικών στελεχών της ΚΟΕ, που δημοσιεύτηκε στην «Ελευθεροτυπία» της Παρασκευής 9.2.07 υπό τον τίτλο «Ωθηση σε μια ενωτική και χρήσιμη Αριστερά». Ηδη ο τίτλος σε εμβάλλει σε βαθύ προβληματισμό:
Καλά, το «ενωτική» το καταλαβαίνεις, αλλά εκείνο το «χρήσιμη» δεν σου κολλάει με τίποτα. Είναι ο πιο ασυνήθιστος επιθετικός προσδιορισμός που έχεις διαβάσει. Εξαιτίας της απόλυτης ασάφειάς του. Χρήσιμη σε τι, σε ποιους;
Καλά, το «ενωτική» το καταλαβαίνεις, αλλά εκείνο το «χρήσιμη» δεν σου κολλάει με τίποτα. Είναι ο πιο ασυνήθιστος επιθετικός προσδιορισμός που έχεις διαβάσει. Εξαιτίας της απόλυτης ασάφειάς του. Χρήσιμη σε τι, σε ποιους;
Η πρώτη παράγραφος, όμως, σου λύνει εν μέρει την απορία: «Μια ενωτική και χρήσιμη Αριστερά, τέτοια που θέλει να συμβάλει στον αγώνα κατά του νεοφιλελευθερισμού». Βρέθηκε, λοιπόν,ο εχθρός. Είναι ο νεοφιλελευθερισμός και όχι ο καπιταλισμός. Ενα μοντέλο διαχείρισης του καπιταλισμού και όχι το ίδιο το σύστημα της μισθωτής εργασίας. Εσύ θυμάσαι τον γερο-Μαρξ, αλλά μάλλον έχεις γεράσει και δε μπορείς να πιάσεις τα σύγχρονα ρεύματα που ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες. Είναι και το άλλο: έχεις απογαλακτιστεί εδώ και τρεις δεκαετίες από το μαοϊσμό και τη «θεωρία των τριών κόσμων», που -τι έκπληξη- έχει την ίδια βάση με τον «αγώνα κατά του νεοφιλελευθερισμού» (μόνο η διατύπωση διαφέρει, αλλά έχουν περάσει και τριάντα χρόνια).
Στη συνέχεια διαβάζεις δυο μεγάλες παραγράφους (το μισό κείμενο σχεδόν) γεμάτες με υμνολόγια προς τον πρόεδρο του ΣΥΝ Α. Αλαβάνο και από τη μια αρχίζεις να μπαίνεις στο νόημα, ενώ από την άλλη μπερδεύεσαι περισσότερο. Ο Αλαβάνος, λοιπόν, «στρατεύεται σε μια κατεύθυνση που υπηρετεί μια Αριστερά ενωτική, κινηματική, με προγραμματική αντιπολίτευση του νεοφιλελευθερισμού», «θέλει να ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα», προσπαθεί «να εμπνεύσει και να δώσει δυναμική σε ένα τολμηρό και χρήσιμο εγχείρημα», προκαλεί «δημιουργική αναστάτωση στον κόσμο της Αριστεράς και δίνει σήματα στην κοινωνία» και μπλα, μπλα, μπλα… Ούτε Αλέκος Τσετούνγκ να λεγόταν.
Μα καλά -αναρωτιέσαι- ο ΣΥΝ δεν είναι το κόμμα που τάχθηκε αναφανδόν υπέρ της εισόδου στην ΕΟΚ, υπέρ της μετατροπής της ΕΟΚ σε Ευρωένωση, υπέρ του Μάαστριχτ και της ΟΝΕ, υπέρ του σχεδίου Ανάν στην Κύπρο, υπέρ της απόλυσης των συμβασιούχων από την κυβέρνηση Ζολώτα, το κόμμα που με δικό του υπουργό μιλησε για «άγριες και αντικοινωνικές απεργίες»; Πού στο διάολο πήγαν όλα εκείνα που έγραφε κάποτε η ΚΟΕ (και η Α/συνέχεια, μετεξέλιξη της οποίας είναι) στα έντυπά της;
Η απορία λύνεται στο τέλος. Η «ενωτική, ριζοσπαστική, αγωνιστική και χρήσιμη (σ.σ. πάλι αυτό το μπερδεψιάρικο «χρήσιμη») Αριστερά» χρειάζεται «για να γίνει παρελθόν ο δικομματισμός, για να νικηθεί ο νεοφιλελευθερισμός». Πλέον, από το επίπεδο της οικονομίας, των παραγωγικών σχέσεων, επεκτεινόμαστε και στο επίπεδο της πολιτικής εξουσίας. Ο στόχος είναι να ηττηθεί ο δικομματισμός. Τούτο σε απλά ελληνικά σημαίνει να μη βγάζει αυτοδύναμη κυβέρνηση ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε η ΝΔ, που με τη σειρά του σημαίνει υψηλό εκλογικό ποσοστό στον ΣΥΡΙΖΑ. Για να κάνει τι; Για να τους κόψει τα πόδια σύρριζα, εξελίσσοντας μια κοινοβουλευτική νίκη σε επαναστατική διαδικασία για την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου; Πάλι «κακά λόγια» έγραψα ο αθεράπευτος μαρξιστής-λενινιστής. Λίγη εξουσία θέλουμε, ρε παιδιά…
Π.Γ.
