Ο τίτλος του, πολλά… κιλά: αναπληρωτής καθηγητής Φιλοσοφίας Δικαίου και Θεωρίας Θεσμών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Επομένως, οι απόψεις του, υπό τον υπαινικτικό τίτλο «Η απελευθέρωση της Ελλάδας», σε μια αστική φυλλάδα (Τα Νέα, 6-8.1.2017), περιβάλλονται εξ υπαρχής με το κύρος της αυθεντίας.
«Στην αυγή λοιπόν της νέας χρονιάς, σχεδόν 200 χρόνια από τον αγώνα για την ελληνική ανεξαρτησία, η χώρα μας θα πρέπει να παλέψει και πάλι για να απελευθερωθεί», γράφει ο Αριστείδης Χατζής. Μη φανταστείτε, όμως, τίποτα αντιμνημονιακά, εθνικοπατριωτικά και τα παρόμοια. Εχει συγκεκριμένο περιεχόμενο η «απελευθέρωση» που ευαγγελίζεται ο καθηγητής με τον πολλών… κιλών τίτλο:
«Θα πρέπει να πετάξει από πάνω της τα θλιβερά υπολείμματα του παλαιοκομματισμού, της αντιμεταρρυθμιστικής αντίδρασης, του θεσμικού συντηρητισμού. Θα πρέπει να απαλλαγεί από τις προκαταλήψεις της κατά της Δύσης, του ορθολογισμού, της ελεύθερης ανταγωνιστικής αγοράς, της τεχνολογίας και της καινοτομίας».
Πίσω από τη μουτσούνα του εκσυγχρονιστή η φάτσα του δωσίλογου της σύγχρονης εποχής, που ομνύει στον καπιταλισμό και την ιμπεριαλιστική εξάρτηση. Ο νέος ραγιαδισμός έχει τους κήρυκές του, απροκάλυπτους και μασκαρεμένους.
Στο ίδιο φύλλο, της ίδιας φυλλάδας, ένας άλλος από τους οπαδούς του… διαφωτισμού και του ορθολογισμού (Δημοσθένης Κούρτοβικ) εκφράζει την οργή του για τη «σπουδή με την οποία πολλοί κατ' ιδίαν αντίληψη Αριστεροί στη Δύση δικαιολογούν έμμεσα τέτοιες ενέργειες (σ.σ. αναφέρεται στις επιθέσεις οπαδών του ISIS), μετατοπίζοντας το βάρος της καταδίκης από αυτές τις ίδιες και τη λογική που τις υπαγορεύει στην υποτιθέμενη αιτία τους, δηλαδή τον δυτικό ιμπεριαλισμό».
Κατά τον Δ. Κούρτοβικ, με τέτοιες αναλύσεις του φαινομένου, «η πρωτόγονη έννοια της συλλογικής ενοχής, που πετάχτηκε έξω από την πόρτα του δυτικού πολιτισμού έπειτα από αγώνες αιώνων, ξαναμπαίνει από το παράθυρο, με ολοπρόθυμους συνεργούς διανοούμενους και ακτιβιστές που αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικοί».
Ωστε έτσι, λοιπόν. Οι πολεμικές ενέργειες του ISIS υπακούουν στην πρωτόγονη έννοια της συλλογικής ενοχής, ενώ οι πολεμικές ενέργειες της Δύσης υπακούουν στις εξευγενισμένες αρχές του διαφωτισμού και του ανθρωπισμού. Κάτι ισοπεδώματα πόλεων, κάτι βομβαρδισμοί αμάχων, κάτι πολυβολισμοί άμαχου πληθυσμού που αναζητούσε καταφύγιο, κάτι βομβαρδισμοί γάμων και πανηγυριών, σχολείων και νοσοκομείων, στη Γάζα, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Γιουγκοσλαβία, κάτι δηλώσεις περί «παράπλευρων απωλειών», αποτελούν έμπρακτες εφαρμογές των υπέρτατων αξιών του δυτικού πολιτισμού, που γεννήθηκαν μέσα από αγώνες αιώνων!
Πώς το έλεγε ο Γκράμσι; «Ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ο νέος κόσμος πασχίζει να γεννηθεί. Τώρα είναι η εποχή των τεράτων». Τα τέρατα δεν είναι μόνο οι νεοναζί ή κάποιοι ακροδεξιοί τυχοδιώκτες τύπου Σώρρα, που κερδοσκοπούν με τις καθυστερημένες συνειδήσεις και φτιάχνουν αντιδραστικούς στρατούς. Τα τέρατα είναι και οι καθωσπρέπει διανοούμενοι της αστικής τάξης, που έχουν αρπάξει το πνευματικό νυστέρι και προσπαθούν να λοβοτομήσουν όσους περισσότερους μπορούν. Ιδιαίτερα νέους, που δεν έχουν προλάβει ν' αποκτήσουν γνώσεις και εμπειρία και είναι παραζαλισμένοι από τα απανωτά χτυπήματα του κεφαλαίου.
Σε κάθε ιστορική καμπή, όταν οι εργαζόμενες και νεολαιίστικες μάζες αποσύρονται από το προσκήνιο, όταν η επαναστατική πολιτική δείχνει την αδυναμία της, τα τέρατα της αστικής διανόησης ορμούν για να καλύψουν το κενό με τις ντροπιασμένες, τις βρόμικες ιδέες τους. Ας κρατάμε τροχισμένο και λειτουργικό το όπλο της κριτικής, γιατί αυτό προετοιμάζει την εποχή της κριτικής των όπλων.
Π.Γ.
