Πόσα χρόνια πέρασαν από τότε που διαδηλώναμε ενάντια στα stage, καταγγέλλοντάς τα ως μορφή εργασιακής δουλείας και ανασφάλιστης εργασίας; Κι όμως, βγαίνει σήμερα ο Βενιζέλος και με πανηγυρικό τρόπο ανακοινώνει πως το ΠΑΣΟΚ απέστειλε στην τρόικα πρόταση για τη δημιουργία 700.000 θέσεων εργασίας, με κονδύλια που υπάρχουν.
Δεν πρόκειται, βέβαια, για θέσεις εργασίας, αλλά για αποκριάτικα stage. Με συμβάσεις εργασίας πεντάμηνης διάρκειας, χωρίς ασφάλιση (μόνο ασφάλιση υγείας), με μισθούς χαμηλότερους από πέντε κατοστάρικα (490 ευρώ για τους άνω των 25 ετών και 430 για τους κάτω των 25 ετών).
Για μας έχει μεγαλύτερη σημασία το γεγονός ότι ο Βενιζέλος πήγε να στήσει φιέστα μ’ αυτό το πράγμα, θυμίζοντας τον προκάτοχό του στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ, που έλεγε ότι «βασικός του στόχος σ’ αυτές τις δύσκολες στιγμές είναι να μην υπάρχει οικογένεια χωρίς τουλάχιστον έναν εργαζόμενο». Θράσος; Ναι. Ποτέ δεν έλειψε το θράσος από τους αστούς πολιτικούς, όμως πάντοτε προσέχουν τι επιλέγουν ως αιχμή της προπαγάνδας τους. Ο Βενιζέλος και το προπαγανδιστικό του επιτελείο έκριναν πως «πουλώντας» αποκριάτικα stage μπορεί να κερδίσουν πόντους.
Είναι αβάσιμος αυτός ο υπολογισμός τους; Θα θέλαμε να είναι, φοβόμαστε όμως πως δεν είναι. Επικρατεί τόση απόγνωση, τόση απογοήτευση, τόση φτώχεια, τόση εξαθλίωση, που εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι είναι έτοιμοι να τρέξουν για ένα μεροκάματο έστω και «κινέζικου» τύπου. Μήπως τα ίδια δεν γίνονταν και με τα stage του Καραμανλή;
Μακριά από εμάς κάθε αντίληψη περιφρόνησης ή υποτίμησης προς τους άνεργους που είναι διατεθειμένοι να εργαστούν ακόμη και υπό συνθήκες σύγχρονου δουλεμπόριου. Μόνοι οι χορτάτοι μπορούν να περιφρονήσουν τους νηστικούς που υποδουλώνονται για να χορτάσουν την πείνα τους. Τις πολιτικές παρενέργειες του θέματος σημειώνουμε και σχολιάζουμε.
Δεν είναι που πολλοί θα τρέξουν γι’ αυτά τα μεροκάματα (που σε καμιά περίπτωση, βέβαια, δε θα είναι 700.000), είναι που αυτοί που θα τρέξουν πρέπει να το κάνουν πλημμυρισμένοι από ταξικό μίσος, χωρίς καμιά διάθεση συμβιβασμού –πόσο μάλλον χειροκροτήματος– με τους δουλέμπορους της αστικής πολιτικής.
Αυτό που ακούγεται τόσο ωραίο δεν πρόκειται να γίνει αυτόματα. Το κοινωνικό «είναι» καθορίζει τη συνείδηση. Ανθρωποι απογοητευμένοι και απεγνωσμένοι είναι έτοιμοι ν’ αγαπήσουν τους δυνάστες τους, αν αυτοί τους προσφέρουν ένα χάδι κι ένα μικρό καταπραϋντικό για τα βάσανά τους.
Η λογική του μικρότερου κακού, ο ρεφορμισμός, κυριαρχούσαν την εποχή της σχετικής ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού. Σήμερα, μετά την ήττα των (περιορισμένων) αντιστάσεων στην επέλαση των μνημονίων, στήνεται το σκηνικό για να κυριαρχήσει αυτή η λογική σε εντελώς ελαχιστοποιημένο επίπεδο διεκδικήσεων. Στήνεται το σκηνικό για να κυριαρχήσει η ήδη διαμορφωμένη «κινεζοποίηση», με προσδοκία οριακής βελτίωσης των πιο αποκρουστικών πλευρών της. Μήπως αυτό δεν κάνει –με το δικό του τρόπο– ο ΣΥΡΙΖΑ; Στήνεται το σκηνικό για ν’ αποδεχτεί η εργατική τάξη τη λογική «ας έχουμε περισσότεροι δουλειά κι ας είναι με 400 ευρώ».
Η απάντηση σ’ αυτό μόνο πολιτική μπορεί να είναι. Χωρίς περιφρόνηση σ’ όσους πηγαίνουν να εργαστούν με 400 ευρώ, αλλά με συστηματική δουλειά για την ανάπτυξη της ταξικής επαναστατικής συνείδησης του συνόλου της εργατικής τάξης.
Π.Γ.
