Δεν είμαστε εμείς που θα εμποδίσουμε οποιονδήποτε άνθρωπο να εκφράσει την αλληλεγγύη του στους σεισμόπληκτους και πλημμυρόπληκτους της ΝΑ Ασίας έγραφε στο κύριο άρθρο της η εφημερίδα μας την προηγούμενη βδομάδα, προσπαθώντας να βάλει τα όρια μεταξύ αλληλεγγύης και φιλανθρωπίας. Στις μέρες που πέρασαν η ανάγκη γι’ αυτόν τον διαχωρισμό έγινε πιο επιτακτική. Γιατί η επίσημη προπαγάνδα ξεπέρασε τα όρια της επιδεικτικής φιλανθρωπίας. Εγινε προπαγάνδα, μηχανισμός χειραγώγησης. Σε βαθμό που να οδηγεί ακόμα και σε κάλεσμα για μη συμμετοχή στη συγκέντρωση βοήθειας που γίνεται από τους κρατικούς και κρυπτοκρατικούς φορείς. Γιατί αυτή η συμμετοχή μετατρέπεται στο αντίθετό της.
Δεν είναι μόνο η ανέξοδη διαφήμιση διάφορων κροίσων των επιχειρήσεων, της τέχνης, του αθλητισμού, που πρόσφεραν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ σε τηλεοπτικούς μαραθώνιους αγάπης. Είναι και τα ιδεολογήματα που συνοδεύουν αυτούς τους μαραθώνιους. Εφτασαν ακόμα και στο σημείο να συσχετίζουν τη συμμετοχή απλών ανθρώπων στη συγκέντρωση βοήθειας με το κίνημα του εθελοντισμού στη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων, που ευτυχώς δεν είχε ανάλογη συνέχεια στην κοινωνική μας ζωή. Λες και υπάρχει οποιοσδήποτε συσχετισμός ανάμεσα σε μια πράξη αλληλεγγύης προς ανθρώπους που δοκιμάζονται σκληρά και σε μια πράξη τζάμπα δουλειάς για μια μπίζνα από την οποία κονόμησαν μια χούφτα καπιταλιστικές επιχειρήσεις.
Ισως είναι η στιγμή να σταθούμε αποφασιστικά αντίθετοι σε κάθε ηθικολογία. Γιατί η αφηρημένη ηθική, ο αφηρημένος ουμανισμός είναι ο χειρότερος σύμβουλος όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με φαινόμενα καθαρά πολιτικά. Αυτή τη στιγμή μπροστά μας δεν έχουμε μόνο ανθρώπους που υποφέρουν, τους οποίους πρέπει να βοηθήσουμε. Εχουμε ανθρώπους που υποφέρουν για συγκεκριμένο λόγο, οι οποίοι θα εξακολουθήσουν να υποφέρουν, ανεξάρτητα από τη δική μας βοήθεια. Κι έχουμε ακόμα ένα σύστημα που προσπαθεί να αποσείσει τις ευθύνες του γι’ αυτή την πρωτοφανή τραγωδία και ταυτόχρονα να βγάλει υπεραξία, μετατρέποντας την τραγωδία σε επικερδή επιχείρηση.
Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι οι απλοί άνθρωποι που σπεύδουν να προσφέρουν βοήθεια από το υστέρημά τους είναι άνθρωποι έντιμοι, ανιδιοτελείς, ανυστερόβουλοι, ευαίσθητοι, γενναιόδωροι, αλτρουϊστές (με όλες τις αντιφάσεις που περικλείουν αυτοί οι χαρακτηρισμοί στην πραγματική ζωή, εν αντιθέσει με τα ρομαντικά βιβλία που τους εξιδανικεύουν). Με όλο το σεβασμό, όμως, προς αυτές τις ιδιότητες των απλών λαϊκών ανθρώπων, οφείλουμε να μιλήσουμε με τη γλώσσα του φλωρεντίνου συγγραφέα: «Ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις».
Υπό τις παρούσες συνθήκες δεν χρειαζόμαστε ανθρώπους έντιμους, αλτρουϊστές, ευαίσθητους, γενναιόδωρους, ανιδιοτελείς. Χρειαζόμαστε ανθρώπους με ταξική-πολιτική συνείδηση, που θα δώσει νέο περιεχόμενο σε όλα αυτά τα χαρακτηριστικά. Ανθρώπους που δεν θα προσφέρουν το υστέρημά τους στους εμπόρους των εθνών, για να το κάνουν κέρδος και ένα κομμάτι απ’ αυτό το κέρδος να το μετατρέψουν σε νέα δεσμά για την ανθρωπότητα, σε χρυσόσκονη για να καλύπτουν τις βρομιές τους και σε ιδεολογικά δεσμά για τον έλεγχο και τη χειραγώγηση συνειδήσεων. Χρειαζόμαστε ανθρώπους που την αλληλεγγύη θα την αντιλαμβάνονται ως επαναστατική πράξη.
Π.Γ.
