Σχολιάζαμε προχθές τις τελευταίες εξελίξεις στο μέτωπο της πανδημίας ως εξής:
«Ειρωνεία της τύχης επαναλαμβανόμενη παύει να είναι και ειρωνεία και τύχη. Την ώρα που η δράκα των κυβερνητικών λοιμωξιολόγων και επιδημιολόγων ικανοποιούσε το αίτημα της κυβέρνησης (πλέον δεν κρύβονται: η κυβέρνηση υπαγορεύει, αυτοί αποφασίζουν!) για εξάλειψη και των τελευταίων περιορισμών, υπό τις ιαχές της «επιχειρηματικής κοινότητας», το θανατικό θέριζε άλλους 94 ανθρώπους μέσα σ’ ένα 24ωρο, ενώ άλλοι 109 διασωληνώνονταν, προδιαγράφοντας τη συνέχιση του θανατικού. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό στα δυο χρόνια της πανδημίας, γι’ αυτό και δεν είναι ειρωνεία της τύχης.
Γιατί να στενοχωριόμαστε, όμως; Αξίζει τον κόπο να συζητάμε για τις καθημερινές εκατόμβες νεκρών, όταν από το Σάββατο θα επιτρέπονται οι γυροβολιές στις μπουζουκλερί και το «χτύπημα» στα κλαμπ, ενώ τα γήπεδα θα έχουν και πάλι πληρότητα 50% (και παραπάνω αν υπάρξει ζήτηση, μήπως θα τους μετρήσει κανένας;). Οπως λέει κι ο Πορδοτέτοιος, ας πάνε να εμβολιαστούν, δε θα κλειστούμε εμείς μέσα επειδή κάποιοι δεν εμβολιάζονται. Το ότι νοσούν και πεθαίνουν και εμβολιασμένοι δεν απασχολεί τους Πορδοτέτοιους. Εχουν συνηθίσει στις γαργάρες με ταβανόπροκες. Γιατί νοσούν και εμβολιασμένοι; Οχι γιατί δεν είναι αποτελεσματικός ο εμβολιασμός, αλλά για διάφορους λόγους που δεν είναι του παρόντος να αναλυθούν. Ο βασικός λόγος που νοσούν και εμβολιασμένοι, όμως, είναι η τεράστια διασπορά του ιού. Αν δεν υπήρχε αυτή η τεράστια διασπορά, τότε το ποσοστό βαριάς νόσησης και θανάτων μεταξύ των εμβολιασμένων θα είχε σχεδόν μηδενιστεί».
Χρειάζεται μάλλον να θυμίσουμε τι έχει γίνει μέχρι στιγμής το πρώτο δίμηνο του 2022, από τότε που εμφανίστηκε η παραλλαγή Ομικρον του κοροναϊού και πώς οι διάφοροι ειδικοί, από λοιμωξιολόγους και επιδημιολόγους ενσωματωμένους στην κυβερνητική πολιτική μέχρι υπερφιλόδοξους ακαδημαϊκούς που προσπαθούν να χτίσουν πολιτική καριέρα μετατρέποντας τα μαθηματικά σε μοντέρνα χειρομαντεία, και πώς η κυβέρνηση Μητσοτάκη κρύφτηκε πίσω απ’ αυτούς για να προωθήσει την εγκληματική πολιτική της.
Είπαν πως η Ομικρον είναι μια ήπια νόσος, κάτι σαν γριπούλα, που θα μας οδηγήσει τάχιστα στο τέλος της πανδημίας. Διότι με το ρυθμό που μεταδίδεται θα έχουμε γρήγορη διασπορά, πολύ λίγες βαριές νοσήσεις, ακόμα πιο λίγους θανάτους και σε ενάμιση μήνα θα έχουμε γλιτώσει από την πανδημία. Θα είναι «σαν καλοκαιρινό μπουρίνι», όπως ο ίδιος ο Μητσοτάκης δήλωνε ξεδιάντροπα.
Ο ενάμισης μήνας πέρασε και η πανδημία όχι μόνο δεν υποχώρησε, αλλά εμφανίζεται πιο δυναμική και πιο θανατηφόρα από κάθε άλλη φορά. Ο Γενάρης ήταν ο μήνας με το ρεκόρ θανάτων. 2.710 νεκροί, με ημερήσιο μέσο όρο 87 θανάτους. Ο Φλεβάρης τις πρώτες 18 μέρες του εξελίσσεται χειρότερα: 1.683 θάνατοι μέχρι χθες και ημερήσιος μέσος όρος 94 νεκροί.
Κανένα πρόβλημα για τους… προφήτες. Ηδη, τα… αδιάψευστα μαθηματικά μοντέλα μετέφεραν τη μείωση των κρουσμάτων από τα τέλη Φλεβάρη στα τέλη Μάρτη (χωρίς ίχνος εξήγησης για το λόγο που έπεσαν τόσο πολύ έξω). Οι δε διαχειριστές τους προβλέπουν ότι μέχρι τότε θα έχουμε 70-80 νεκρούς τη μέρα!
Για την κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν υπάρχει κανένας παράγοντας προβληματισμού. Οπως το είπε και ο Πορδοτέτοιος, εκλαϊκεύοντας τη γραμμή του μεγάρου Μαξίμου, δε θα κλειστούμε εμείς στα σπίτια μας επειδή αυτοί δεν εμβολιάστηκαν. Αμα θέλουν να πάνε να εμβολιαστούν, αλλιώς κανείς μας δε θα κλάψει για το θάνατό τους! Η κυβέρνηση δέχεται μόνο… να είμαστε προσεκτικοί τις Απόκριες. Οχι όπως παλιά βέβαια, αλλά και στο γήπεδο θα πάμε και στα μπουζούκια και στα κλαμπ θα πάμε, χωρίς την υποχρέωση να καθόμαστε μπαστακωμένοι στην καρέκλα.
Μέχρι τις Απόκριες, όμως. Με το που μπει ο Μάρτης… φτου ξελευτερία, όπως είπε ο Πλεύρης. Δε θα υπάρχει κανένας περιορισμός! Θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να φέρουμε τουρίστες από τον Μάρτη. Από τουρίστες μέχρι μέλη συλλόγων και αδελφοτήτων που θέλουν να κάνουν διά ζώσης συνέδριο. Μάζευε κι ας είν’ και ρώγες… Και μόλις σφίξουν για τα καλά οι ζέστες, να είμαστε έτοιμοι ως λαός και ως έθνος για να υποδεχτούμε τα στίφη των τουριστών και να τα υπηρετήσουμε όπως αρμόζει σε δουλικά (συγγνώμη, όπως αρμόζει στην πατροπαράδοτη ελληνική φιλοξενία θέλαμε να γράψουμε, έστω κι αν φιλοξενία επί πληρωμή δεν υπάρχει).
Αν στο μεταξύ έχουμε πεντέξι χιλιάδες νεκρούς ακόμα, από τη μια «κακό του κεφαλιού τους» και από την άλλη «σε κάθε πόλεμο υπάρχουν παράπλευρες απώλειες».
Υπάρχει και μια ακόμη πλευρά, η οποία μέχρι στιγμής «διάγει λάθρα». Η εγκληματική πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη στηρίζεται πλέον σε έναν ολοκάθαρο εκβιασμό, που εκπορεύεται από τη ζοφερή πραγματικότητα της οικονομικής κρίσης. Αν θέλετε να ζήσετε, αγνοήστε την εξέλιξη της πανδημίας, ανεχτείτε το θανατικό, σκάστε και περιμένετε να δουλέψετε το καλοκαίρι.
Πρόκειται για λογική ιδιοκτητών φυτειών στον αμερικάνικο Νότο στα τέλη του 19ου αιώνα. Στη θέση των ιδιοκτητών σκλάβων βρίσκεται το αστικό κράτος και στη θέση των σκλάβων οι εργάτες. Αυτό το κράτος έχει μοιράσει και εξακολουθεί να μοιράζει δισεκατομμύρια στους καπιταλιστές, με κάθε ευκαιρία και με ό,τι αιτιολογία μπορεί να κατεβάσει το νεοφιλελεύθερο μυαλό τους. Οι εργάτες, οι σύγχρονοι σκλάβοι, πρέπει να αρκεστούν σε κάτι άθλια, φιλανθρωπικού τύπου επιδόματα, τα οποία μάλιστα δε δίνονται σε όλους, αλλά σε μια μειοψηφία εντελώς εξαθλιωμένων.
Οι εργάτες, οι σύγχρονοι σκλάβοι, δεν έχουν ν’ αντιμετωπίσουν μόνο την ακρίβεια που εξαφανίζει τα ισχνά εισοδήματα που έχουν από τη δουλειά τους. Πρέπει να ανεχτούν αδιαμαρτύρητα και το θανατικό της πανδημίας. Ο εφιάλτης είναι διπλός. Από τη μια η φτώχεια και η ανέχεια που φέρνει η νέα φάση της κρίσης, η ανασφάλεια για την επιβίωση, ο φόβος για το αύριο. Από την άλλη, η πανδημία που θερίζει ζωές, αλλά και σακατεύει ανθρώπους.
Η αρχαιολογική γραμματεία μάς έχει διδάξει ότι δεν μπορείς να διαλέξεις ανάμεσα στη Σκύλλα και στη Χάρυβδη. Δεν είναι δύσκολο να συνειδητοποιήσουμε ότι το δίλημμα «δουλειά ή θανατικό» δεν είναι δίλημμα της ζωής, αλλά δίλημμα που κατασκεύασε και θέτει εκβιαστικά ο καπιταλισμός. Το μόνο πραγματικό δίλημμα είναι: μοιρολατρική υποταγή ή αντίσταση;
Οπως ακριβώς το αναφέρει στον επίλογό της η προκήρυξη που μοιράζει η ΚΟΝΤΡΑ στα νοσοκομεία, ενόψει και της απεργίας των υγειονομικών του ΕΣΥ στις 23 Φλεβάρη:
Να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας
Βιώνουμε και τις δυο όψεις της σκληρής ταξικής επίθεσης: από τη μια μεριά την εγκληματική διαχείριση της πανδημίας και από την άλλη τη φτωχοποίηση μέσω της ακρίβειας, της καθήλωσης μισθών και συντάξεων και της σκληρής δημοσιονομικής πολιτικής.
Η έντιμη στάση απαιτεί να ομολογήσουμε την πικρή αλήθεια. Οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι ηττηθήκαμε, όχι ως άτομα, αλλά ως εργατική τάξη, ως εργαζόμενη κοινωνία, ως νεολαία.
Ηττηθήκαμε γιατί αφήσαμε τον Μητσοτάκη να μετατρέψει τη χώρα μας σε σύγχρονο Καιάδα, να αλώνει καθημερινά τα στοιχειώδη δικαιώματά μας και να κατατρώει τις ανάγκες μας, χωρίς να δώσουμε με συνέπεια και αποφασιστικότητα τον αγώνα που απαιτεί η συγκυρία.
Ταξική αντεπίθεση, ταξική πάλη θα υπάρξει μόνο αν πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και διεκδικήσουμε αυτά που μας στερούν, και στον τομέα της υγειονομικής προστασίας και στον τομέα του επιπέδου διαβίωσης.
Να σταματήσουμε το κυβερνητικό έγκλημα της «ανοσίας αγέλης» και της εγκατάλειψης και ιδιωτικοποίησης του ΕΣΥ.
Να απαιτήσουμε άμεση εφαρμογή καθολικού λοκντάουν, που θα ανακόψει τη βίαιη διασπορά των παραλλαγών του ιού. Και να προχωρήσει ο καθολικός εμβολιασμός, γιατί χωρίς αυτόν το έργο της συγκράτησης της διασποράς θα είναι σισύφειο. Το έχουμε δει στον ένα χρόνο από την έναρξη του εμβολιασμού. Οσο ο εμβολιασμός παραμένει σε οικτρό επίπεδο τόσο ο λαός μας εκτίθεται στον θανάσιμο κίνδυνο του κοροναϊού που δημιουργεί νέες μεταλλάξεις και νέες παραλλαγές με πολλές μεταλλάξεις.
