Εξήντα νεκροί μέσα σε μια μέρα. Ανάμεσά τους επτά παιδιά κι ένα βρέφος. Κι όμως, δεν είδαμε να αναπτύσσεται καμιά διεθνής καμπάνια «We are all Palestinians».
Αναμενόμενο. Ο ηρωικός αγώνας των Παλαιστίνιων για το δικαίωμα στη δική τους πατρίδα, που έκλεισε εφτά δεκαετίες, δεν προσφέρεται για πρόστυχες ηθικολογικές καμπάνιες. Δεν το επιτρέπει το περιεχόμενό του, καθώς αμφισβητεί την παγκόσμια ιμπεριαλιστική τάξη. Την Παλαιστίνη την έχουμε συνηθίσει αντάρτισσα και τους Παλαιστίνιους ανυπότακτους αντάρτες, είτε κρατούν την πέτρα είτε κρατούν το ντουφέκι.
Εφτά δεκαετίες κρατά ο αγώνας τους και είναι συγκρουσιακός, βίαιος, αιματηρός καθ' όλη αυτή την ιστορική διαδρομή. Το μήνυμα που στέλνει αυτός ο αγώνας δεν αφορά μόνο τη διεκδίκηση μιας πατρίδας σ' ένα μικρό κομμάτι γης. Εχει εκ των πραγμάτων αποκτήσει έναν ευρύτερο, εμβληματικό χαρακτήρα. Ο αγώνας των Παλαιστίνιων είναι φωτεινός επαναστατικός φάρος που δείχνει το δρόμο σε όσους θέλουν ν' απαλλαγούν από τα δεσμά της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Επαναστατική εμμονή, συλλογική αξιοπρέπεια, στοχοπροσήλωση, ατομικός και μαζικός ηρωισμός, αυτοθυσία, αγωνιστική ανιδιοτέλεια, συνέχεια: αυτές είναι οι έννοιες που νοηματοδοτεί συνεχώς ο αγώνας στην Παλαιστίνη.
Την περασμένη Τετάρτη οργανώθηκαν στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη πορείες αλληλεγγύης στον αγώνα του παλαιστινιακού λαού. Πάνω από χίλιοι διαδηλωτές πορεύτηκαν από το Μέγαρο Μουσικής προς την αμερικάνικη και την ισραηλινή πρεσβεία. Ξεχείλιζε η οργή για τη νέα εκατόμβη στη Γάζα, ιδιαίτερα ανάμεσα στους νεαρούς παλαιστίνιους πρόσφυγες, που δε δίστασαν να σκαρφαλώσουν πάνω στις κλούβες των ΜΑΤ, ανεμίζοντας παλαιστινιακές σημαίες και φωνάζοντας συνθήματα, και στο τέλος να οργανώσουν πετροπόλεμο ενάντια στην πρεσβεία των μακελάρηδων, πάνω από τις παρατεταγμένες αστυνομικές κλούβες.
Ο κόσμος που πορεύτηκε ήταν λίγος σε σχέση με το μέγεθος του ζητήματος, αλλά πολύς σε σχέση με προηγούμενες εκδηλώσεις αλληλεγγύης. Οσοι συνεχίζουμε σταθερά εδώ και χρόνια να προσπαθούμε να οικοδομήσουμε ένα κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση, αισθανθήκαμε μια μικρή ικανοποίηση, παρά τον πόνο για τους νεκρούς και τους τραυματίες Παλαιστίνιους. Είδαμε σ' αυτή την πορεία, στον παλμό και τη μαχητικότητά της, το σπέρμα για την οικοδόμηση ενός κινήματος αλληλεγγύης που θα βάλει σπουδαίους στόχους.
Να κάνει πλατιά ζύμωση στον ελληνικό λαό, χτυπώντας τη σιωνιστική προπαγάνδα που αναπτύσσεται χάρη στη στήριξή της από το αστικό πολιτικό φάσμα και τους διάφορους «επενδυτές». Να μην αφήσει τους σιωνιστές να αλωνίζουν ανενόχλητοι την Ελλάδα, παριστάνοντας τους εκπροσώπους μιας «δημοκρατίας» και ενός «πολιτισμού». Να εγείρει το μείζον αίτημα της διακοπής των κάθε είδους σχέσεων της χώρας μας με τη ναζιστική-σιωνιστική οντότητα.
Αυτό είναι ένα χρέος τιμής. Δεν το χρωστάμε μόνο στην αντάρτισσα Παλαιστίνη και στον ηρωικό λαό της. Το χρωστάμε στους εαυτούς μας, το χρωστάμε στο δικό μας λαό, που ασφυκτιά κάτω από τη στραγγαλιστική λαβή του διεθνούς κεφαλαίου. Το χρωστάμε στον αγώνα για να ξαναζωντανέψει το όραμα της κοινωνικής απελευθέρωσης, στη χώρα μας και σ' όλο τον κόσμο.
