Θα πάψει το ΠΑΣΟΚ να βγάζει αντιπολιτευτικές κορόνες κατά της ΝΔ, επειδή ο πρωθυπουργός επέλεξε ένα παλιό και ιδιαίτερα προβεβλημένο στέλεχός του για την προεδρία της Δημοκρατίας; Το ερώτημα είναι εξ ορισμού αστείο. Αν το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, πάψει να βγάζει αντιπολιτευτικές κορόνες κατά της κυβέρνησης, τότε δεν θα υπάρχει εναλλακτική λύση για τη διαδοχή στην κυβέρνηση, όταν η ΝΔ θα έχει φθαρεί τόσο που η παραμονή της στην κυβέρνηση θα είναι αδύνατη.
Τότε, σε τί συνίσταται η συναίνεση για την οποία τόσος λόγος γίνεται από το βράδυ της περασμένης Κυριακής; Με το γλαφυρό ύφος του συνταγματολόγου ο Ε. Βενιζέλος έδωσε το στίγμα της συναίνεσης, μιλώντας για την πρωτοβουλία Καραμανλή: «Ενισχύει το κύρος του πολιτικού συστήματος που φαίνεται ικανό να ανταποκριθεί στις προσμονές της κοινής γνώμης, να υπερβεί περιττές θεσμικές τριβές και να βρει λύσεις στο εσωτερικό του, αναδεικνύοντας ένα πολιτικό πρόσωπο -όπως πρέπει- ως αρχηγό του κράτους, χωρίς αποφασιστικές αρμοδιότητες, αλλά με αποφασιστικό ρόλο στη διαμόρφωση του κλίματος, του ύφους και του ήθους του δημοσίου βίου και του δημοσίου λόγου (πράγμα πολύ σημαντικότερο από την άσκηση ουσιαστικών αρμοδιοτήτων από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας)» (Τα Νέα, 14.12.04).
Κάποιοι άλλοι δεν αισθάνονται την ανάγκη να μιλήσουν με τη διανοουμενίστικη γλώσσα του Βενιζέλου. Μιλούν απλά και με σαφήνεια. Ιδού ένα μικρό απάνθισμα από τις σελίδες του Τύπου μιας μόνο μέρας (14.12.04): «Η συναινετική εκλογή Παπούλια λύνει όλα τα χέρια για τις αποφάσεις και τις πρωτοβουλίες που έχει ανάγκη η οικονομία» (Το Βήμα). «Η συναίνεση για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας και το γεγονός ότι αποφεύχθηκαν οι πρόωρες εκλογές ανακουφίζουν το πολιτικό σύστημα και απελευθερώνουν την οικονομία, δημιουργώντας συνθήκες για ταχύτερους ρυθμούς στην υλοποίηση της οικονομικής πολιτικής» (Εξπρές). «Η επιλογή Παπούλια ανοίγει δρόμους συναίνεσης ΝΔ και ΠΑΣΟΚ σε μείζονα θέματα» (Καθημερινή).
Αυτή είναι, λοιπόν, η ουσία της συναίνεσης. Οτι το πολιτικό σύστημα εμφανίζεται ενωμένο και δημιουργεί ένα κλίμα μέσα στο οποίο οι πολιτικές αντιπαραθέσεις θα είναι οριοθετημένες, θα περιορίζονται σε δηλώσεις και αντιδηλώσεις και κοινοβουλευτικές κοκορομαχίες και δεν θα κατεβαίνουν «κάτω». Οι πολιτικοί θα σκιαμαχούν, οι εφημερίδες θα γράφουν, στα «παράθυρα» θα βρίζονται και οι δημοσκόποι θα μετρούν τις τάσεις του εκλογικού σώματος, το οποίο καθηλωμένο σε πολυθρόνες και καναπέδες θα διασκεδάζει τη φτώχεια και την ανέχειά του κάνοντας σχέδια για την επόμενη εκδίκηση στις κάλπες.
Αυτό σημαίνει συναίνεση. Η πλήρης περιθωριοποίηση του λαού, η καθήλωσή του σε ρόλο παθητικού θεατή, ο εξοβελισμός της ταξικής πάλης και η υποκατάστασή της από το κοινοβουλευτικό παιχνίδι που κάθε τέσσερα χρόνια κορυφώνεται στις εκλογές.
