«Εχθές, όπως γνωρίζετε, ξεμπλόκαραν τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για το χρέος. Αυτή η εξέλιξη εκθέτει ανεπανόρθωτα όσους εύχονται και προσεύχονται η χώρα να πάθει μια καινούρια καταστροφή, για να ξεπλύνουν τις καταστροφές που οι ίδιοι έφεραν στη χώρα και το λαό της με τις πολιτικές τους. Πρέπει να προσέξουν όλοι αυτοί, διότι γρήγορα θα διαψευσθούν για ακόμη μια φορά. Η χώρα ανακάμπτει και αυτοί θα μείνουν να νοσταλγούν τις πολιτικές που εφάρμοσαν, τις πολιτικές που εμείς ακυρώσαμε. Αυτοί θα μείνουν να νοσταλγούν τις εποχές που το “τρίγωνο της διαπλοκής“ διαφέντευε τη χώρα και απομυζούσε το δημόσιο χρήμα και τους πόρους».
Με θράσος χιλίων χιμπατζήδων ο Νίκος Παππάς επιδίδεται στην πιο αηδιαστική προπαγάνδα, «γιορτάζοντας» τα δύο χρόνια από την αναρρίχηση του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβερνητική εξουσία, χέρι-χέρι με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ. Ο μονόλογος ή ο «διάλογος» με… ενσωματωμένους δημοσιογράφους τού επιτρέπει να αποφεύγει απλά ερωτήματα, όπως: πες μας μια πολιτική των προηγούμενων, που εσείς ακυρώσατε. Μία έστω…
Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη γνωρίζει πως τα αντιλαϊκά και αντεργατικά μέτρα των δύο προηγούμενων Μνημονίων παρέμειναν άθιχτα στην ολότητά τους και σ' αυτά προστέθηκαν τα μέτρα του τρίτου Μνημόνιου, που έκαναν την κατάσταση ακόμα πιο αβίωτη για τον κόσμο της δουλειάς.
Η διαπραγμάτευση για τη δεύτερη αξιολόγηση του Μνημόνιου των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (και των άλλων μνημονιακών κομμάτων) έχει σαφή κατεύθυνση: επέκταση του μνημονιακού καθεστώτος για μερικά ακόμα χρόνια. Εκείνο που απομένει να μάθουμε είναι οι λεπτομέρειές του. Αν θα νομοθετήσουν τα μέτρα ή απλώς θα τα περιγράψουν, αν θα προχωρήσουν σε κάποιου είδους περιγραφή των λεγόμενων μεσοπρόθεσμων μέτρων για το χρέος ή θα την αφήσουν για το 2018.
Το κάδρο είναι δεδομένο και απομένουν μόνο μερικές πινελιές. Το αν θα μπουν εδώ ή εκεί (πράγμα που θα καθοριστεί από τη διεθνή και την εσωτερική κατάσταση) δεν έχει καμιά ιδιαίτερη σημασία. Δεν πρόκειται ν' αλλάξουν το κάδρο.
Το χρέος είναι και παραμένει εργαλείο αποικισμού, σκληρής λιτότητας και κινεζοποίησης. Σ' αυτό το τρίγωνο συναντώνται τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών δανειστών και της ελληνικής αστικής τάξης. Και οι αστικές κυβερνήσεις είναι υποχρεωμένες να το υπηρετήσουν πιστά. Αλλιώς θα έπρεπε να ενεργήσουν ενάντια στο σύστημα. Δηλαδή, να αρνηθούν τον εαυτό τους.
Ολα τα αστικά κόμματα εμφανίζονταν ως αντιμνημονιακά, μέχρι να αναρριχηθούν στην εξουσία. Ακόμα και όταν βρίσκονται στην εξουσία, όμως, δεν παραλείπουν να κάνουν σόου «σκληρής διαπραγμάτευσης» και να τάζουν μελλοντικούς παραδείσους, την ίδια στιγμή που εφαρμόζουν τη μνημονιακή πολιτική και την επεκτείνουν στο χρόνο.
Τα πάντα, λοιπόν, είναι προδιαγεγραμμένα. Οι λεπτομέρειες καθορίζονται πάνω στο καθορισμένο πλάνο, το οποίο δεν αλλάζει. Οσο η εργατική τάξη και τα άλλα εργαζόμενα στρώματα απουσιάζουν από το προσκήνιο, όσο περιορίζονται στη γκρίνια, όσο εναποθέτουν ελπίδες στο «μικρότερο κακό», επιλέγοντάς το διά της ψήφου, τόσο το σχέδιο των δυνάμεων του κεφάλαιου θα εξελίσσεται απρόσκοπτα. Η ελπίδα για φρενάρισμα αυτής της πορείας μπορεί ν' ανθίσει μόνο στους δρόμους του σκληρού, ανυποχώρητου, συγκρουσιακού αγώνα. Περιθώρια για αυταπάτες δεν υπάρχουν πια.
