Από το ένα τούνελ βγαίνουμε στο άλλο μπαίνουμε. Αμέσως. Πριν προλάβουμε να δούμε μια αχτίδα φωτός. Το μόνο που αλλάζει είναι η ονομασία του τούνελ κι αυτός που εισπράττει στα διόδια. Είτε το τούνελ ονομάζεται «ένταξη στην ΟΝΕ» και το διαχειρίζεται η κυβέρνηση Σημίτη είτε λέγεται «διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος και το διαχειρίζεται η κυβέρνηση Καραμανλή, ίδιο είναι το αποτέλεσμα. Σκληρή λιτότητα σε μισθούς και συντάξεις, αβάσταχτη φορολογία, πετσόκομμα των κοινωνικών δαπανών και αντεργατικές αναδιαρθρώσεις. Και η ανεργία σταθερή αξία, είτε υπάρχει μια μικρή οικονομική ανάκαμψη είτε ο ελληνικός καπιταλισμός βρίσκεται σε κρίση.
Μας λένε: υπάρχει ψηλό έλλειμμα και γι’ αυτό πρέπει να σφίξουμε και πάλι το ζωνάρι. Περίπτωση να δανειστεί το κράτος για να διαχειριστεί το έλλειμμα δεν υπάρχει, γιατί έχουμε και ψηλό χρέος, πάνω από το επιτρεπόμενο από το Σύμφωνο Σταθερότητας όριο.
Ρωτάμε: ποιος το δημιούργησε αυτό το έλλειμμα; Το δημιούργησαν μήπως οι μισθωτοί και συνταξιούχοι; Αυτοί κάθε χρόνο υφίστανται μείωση των εισοδημάτων τους. Το δημιούργησαν μήπως οι κοινωνικές δαπάνες; Αυτές κάθε χρόνο γίνονται ολοένα και πιο ισχνές. Το δημιούργησαν μήπως η παιδεία, η περίθαλψη, η κοινωνική ασφάλιση; Εκεί την αθλιότητα διαδέχεται μόνο μεγαλύτερη αθλιότητα.
Ξέρουμε πολύ καλά πώς δημιουργήθηκε και αυτό το έλλειμμα. Ας μη μιλήσουμε για τις συνεχείς κρατικές δωρεές προς τους καπιταλιστές ή για τις λαμογιές και τη ρεμούλα που βασιλεύουν παντού. Ας μιλήσουμε μόνο για το μεγάλο πλιάτσικο της Ολυμπιάδας. Για τους μπετονιένους όγκους που χάσκουν παρατημένοι σε όλη την Αττική, πληρωμένοι με τον ιδρώτα (και το αίμα) των εργαζόμενων. Για τα γεμάτα θησαυροφυλάκια των εργολάβων, των λαμόγιων της ΔΕΕ και μερικών αγίων οικογενειών στον τόπο μας. Τυχαίο είναι που ουδείς μιλά σήμερα γι’ αυτό το σκάνδαλο των σκανδάλων, που υποθήκευσε την Ελλάδα για δεκαετίες;
Αφού, λοιπόν, οι εργαζόμενοι δεν φταίνε σε τίποτα για το έλλειμμα, αφού αυτοί δεν βγήκαν ποτέ από το τούνελ της λιτότητας, γιατί θα πρέπει να πληρώσουν για τη μείωσή του; Ποιος να πληρώσει; Να πληρώσουν αυτοί που το δημιούργησαν, αυτοί που έχουν γεμάτα τα σεντούκια στις βίλες τους και προκαλούν καθημερινά με τη ζωή τους. Οι πραγματικοί «έχοντες και κατέχοντες», που το κράτος όχι μόνο δεν τους ζητά να πληρώσουν, αλλά τους χαϊδεύει με νέες προκλητικές φοροαπαλλαγές και τους μπουκώνει με περισσότερο ζεστό χρήμα.
Μόνο που όλα αυτά δεν πρέπει κανείς απλά να τα σκέφτεται ή να τα συζητάει. Πρέπει να τα κάνει πράξη. Γιατί κράτος και κεφάλαιο δεν καταλαβαίνουν από μουρμούρα. Ειδικά το κεφάλαιο, που αποτελεί την πραγματική εξουσία. Με τη μουρμούρα το πολύ πολύ να αλλάξει σε μερικά χρόνια η κυβέρνηση. Και τί έγινε; Θα ‘ρθει μια άλλη, θα δηλώσει ότι παρέλαβε καμμένη γη και μεγάλα ελλείμματα από την προηγούμενη που ήταν ανίκανη και η λιτότητα θα συνεχιστεί. Πράξη σημαίνει διεκδίκηση, σημαίνει απαίτηση, σημαίνει αγώνας.
