Χρειάστηκε να φτάσει στα πρόθυρα του θανάτου ο Δ. Κουφοντίνας (ακόμα δεν μπορεί να συνέλθει ύστερα από ένα μήνα σκληρής απεργίας πείνας), για να αναγκαστεί η κυβέρνηση Καραμανλή να καταργήσει τουλάχιστον το μεταλλικό κλουβί που έκρυβε ακόμα και τη θέα του ουρανού στους πολιτικούς κρατούμενους. Ας το φανταστούμε λίγο: η ζωή ενός ανθρώπου για ένα μεταλλικό κλουβί.
Ο συμβολισμός είναι άκρως διαφωτιστικός για την ποιότητα της «καλύτερης δημοκρατίας που είχαμε ποτέ». Είναι όντως η καλύτερη δημοκρατία που είχε ποτέ ο ελληνικός αστισμός. Ουδέποτε στο παρελθόν είχε καταφέρει να περάσει τόσα χρόνια ομαλού κοινοβουλευτικού βίου. Πάντα ερχόταν ένα πραξικόπημα και τη διέκοπτε. Μόνο που και η πιο δημοκρατική κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν παύει να είναι δικτατορία της αστικής τάξης, όπως μας έχει προειδοποιήσει πριν από εκατόν τόσα χρόνια ο Καρλ Μαρξ.
Αυτή, λοιπόν, η δικτατορία της αστικής τάξης είναι δημοκρατική και ανεκτική όσο αισθάνεται ότι μπορεί μ’ αυτή τη δημοκρατικότητα να χειραγωγεί τους υπηκόους της, που έχουν την ψευδαίσθηση πως είναι πολίτες. Απέναντι στους πολιτικούς αντιπάλους είναι αμείλικτη. Ειδικά όταν αυτοί οι πολιτικοί αντίπαλοι δεν βγαίνουν απλά έξω από τα όρια της αστικής νομιμότητας, αλλά τραβούν στα άκρα και αμφισβητούν το μονοπώλιο του αστικού κράτους στη βία. Τότε, το αστικό κράτος δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο.
Τα λευκά κελιά της δημοκρατίας είναι εδώ και μας περιμένουν έλεγε ένα σύνθημα των ημερών. Πράγματι, έτσι είναι. Μόνο που το σύνθημα καμιά φορά διαβάζεται και ανάποδα: «Καθήστε στ’ αυγά σας, αν δεν θέλετε να κάνετε παρέα στον Κουφοντίνα και τον Τσιγαρίδα». Αυτό το τρομο-μήνυμα δεν πρέπει να περάσει ούτε ως υπαινιγμός. Και δεν θα περάσει, αν καταφέρουμε να γειώσουμε κοινωνικά το κίνημα αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατούμενους.
Εδώ και ένα μήνα που αυτό το κίνημα έδωσε την πιο κρίσιμη -μέχρι στιγμής- μάχη του, δεν φάνηκαν μόνο τα προτερήματά του, αλλά και οι αδυναμίες του. Σ’ αυτές πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας, γιατί για τα προτερήματα δεν χρειάζεται να μιλάμε. Μέγιστη αδυναμία, αυτή που τα σφράγιζε όλα, η απουσία επαφής, έστω και σε επίπεδο ζύμωσης και αλληλοτροφοδότησης, με τον ελληνικό λαό και τη νεολαία του. Λες και ανήκουμε σε δυο διαφορετικούς κόσμους. Λες και οι άνθρωποι που είναι κλεισμένοι στα λευκά κελιά δεν αγωνίστηκαν για τον ελληνικό λαό, αλλά για κάτι άλλο.
Ως κίνημα αλληλεγγύης πρέπει να το πάρουμε απόφαση. Στόχος μας δεν είναι να καταργήσουμε τα κλουβιά, αλλά να βγάλουμε τους ανθρώπους που είναι μέσα στα κλουβιά, να τους δώσουμε την ελευθερία τους. Για να το πετύχουμε αυτό, πρέπει να κερδίσουμε την ιδεολογική ηγεμονία. Οχι σε επίπεδο κορυφών, αλλά μέσα στον ελληνικό λαό.
