Ενα μαύρο μέτωπο έχει πέσει πάνω στους εκπαιδευτικούς, ιδιαίτερα αυτούς της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, που απεργούν επί έξι εβδομάδες, ασκώντας τους την πιο αφόρητη πίεση να γυρίσουν από Δευτέρα στα σχολεία, χωρίς η τόσο μαχητική απεργία τους να στεφθεί από τη νίκη.
Από τη μια είναι η κυβέρνηση, που με τη βοήθεια των γραφειοκρατικών συνδικαλιστικών ηγεσιών και την αμέριστη συμπαράσταση των ΜΜΕ, έκανε μια στροφή στον επικοινωνιακό χειρισμό, έβαλε στη μπάντα την προκλητική και ασυγκράτητη Γιαννάκου και έβγαλε στη σκηνή τον καλύτερο ηθοποιό της, τον ίδιο τον Καραμανλή, για να πει τα ίδια πράγματα με άλλο τρόπο, με ήπιο και μειλίχιο ύφος. Για να συνοδέψει με πολλούς επαίνους την κάθετη άρνηση σε όλα τα αιτήματα των εκπαιδευτικών. Οι πάντες συμφωνούν, ότι τα 20 λεπτά την ημέρα για τα επόμενα τρία χρόνια, μόνο ως εμπαιγμός μπορεί να εκληφθεί, άλλο αν οι σκοπιμότητες εμπόδισαν πολλούς να βγουν και να το χαρακτηρίσουν δημόσια έτσι.
Από την άλλη, είναι το μέτωπο των ξεπουλημένων στο κεφάλαιο γραφειοκρατών συνδικαλιστών και ορισμένων οπορτουνιστών που και πάλι βρέθηκαν πίσω από τις διαθέσεις των πιο μαχητικών τμημάτων των εκπαιδευτικών, αυτών που «τράβηξαν το κουπί» της απεργίας και που έκαναν αυτόν τον αγώνα να συγκλονίσει τη χώρα και να φέρει ταραχή στα επιτελεία. Ενωμένοι και οι μεν και οι δε, έριξαν στα μουλωχτά το σύνθημα της υποχώρησης, γιατί «δεν τραβάει άλλο», γιατί «δε μπορούμε να τα βάλουμε με το σύμφωνο σταθερότητας της ΕΕ», γιατί «η κυβέρνηση δεν πρόκειται να κάνει πίσω».
Η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται για μια ακόμη φορά. Την ώρα της κρίσιμης μάχης, την ώρα που πρέπει να επιστρατευτούν όλες οι δυνάμεις για την τελική έφοδο, κάποιοι καρφώνουν στιλέτα πισώπλατα και κάποιοι ριψάσπιδες το βάζουν στα πόδια. Την ώρα που κλείνει η ύλη της εφημερίδας μας, η μάχη ανάμεσα στις πουλημένες και οπορτουνιστικές συνδικαλιστικές δυνάμεις από τη μια και τις ταξικές δυνάμεις από την άλλη βρίσκεται σε εξέλιξη. Και είναι μια μάχη σκληρή (το αποτέλεσμα μάλλον θα είναι γνωστό την ώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές).
Εκείνο που εμείς πρέπει να σημειώσουμε (αναλυτικά θα γράψουμε την επόμενη εβδομάδα) είναι πως ο αγώνας σε κάθε περίπτωση θα συνεχιστεί. Ακόμα κι αν οι δάσκαλοι δεν αντέξουν την πίεση και κάνουν πίσω. Γιατί είναι τέτοιο το χάλι της εκπαίδευσης και τόσο άγρια η πορεία προς μια παιδεία «της αγοράς», που τα κύματα της αντίστασης θα συνεχιστούν.
Ηδη οι μαθητές έχουν κλείσει τα Λύκεια. Σχεδόν 1000 είναι τα υπό κατάληψη σχολεία. Καταλήψεις έχουν ξεκινήσει και σε αρκετές σχολές και τμήματα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Ο αγώνας, λοιπόν, συνεχίζεται στους δρόμους, μαχητικά και όχι με τον εθιμοτυπικό τρόπο που θέλουν οι οπορτουνιστές, για να κρύψουν τη δειλία και το γραφειοκρατισμό τους.
