Ενα «Ανοιχτό φόρουμ για την ανταγωνιστικότητα και την ανάπτυξη» οργανώνει ο ΣΕΒ, το συνδικάτο των καπιταλιστών, το διήμερο 5-6 Δεκέμβρη. Τους σκοπούς τους δεν τους κρύβουν: «Πρέπει να βοηθήσουμε το Εθνικό Πρόγραμμα Μεταρρυθμίσεων». «Τελικός στόχος είναι η υλοποίηση της στρατηγικής της Λισαβόνας».
Το «Εθνικό Πρόγραμμα Μεταρρυθμίσεων» είναι η δέσμευση της κυβέρνησης Καραμανλή προς την Κομισιόν, ότι θα σαρώσει ό,τι απέμεινε από εργατικά δικαιώματα και κατακτήσεις, ώστε να βασιλεύσει στην Ελλάδα ένας εργασιακός μεσαίωνας τριτοκοσμικού τύπου. Και η «στρατηγική της Λισαβόνας»; Πώς είναι δυνατόν να τη θεωρεί τελικό του στόχο ο ΣΕΒ, όταν την επικαλείται και η ΓΣΕΕ, ως όραμα για την εργατική τάξη; Τρελάθηκαν οι βιομήχανοι;
Οχι, δεν τρελάθηκαν οι καπιταλιστές. Απλά, η ΓΣΕΕ για μια ακόμη φορά βάζει πλάτη στην προώθηση της συντηρητικής ανασυγκρότησης του καπιταλισμού, εξαπατώντας τους εργαζόμενους και εμφανίζοντας τη «στρατηγική της Λισαβόνας» ως το αντίθετο απ’ αυτό που είναι. Αυτή η ίδια ΓΣΕΕ έστειλε επιστολή στον Παναγιωτόπουλο και του ζητάει να ανοίξει το Ασφαλιστικό, στο πλαίσιο των κακόφημων «Εθνικών Επιτροπών Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας». Χωρίς κανένα προαπαιτούμενο, χωρίς καν το αίτημα να καταργηθούν οι αντιασφαλιστικοί νόμοι της τελευταίας δεκαπενταετίας.
Ανοίγουν το Ασφαλιστικό τη στιγμή που έχει δημοσιοποιηθεί ο προϋπολογισμός του ΙΚΑ για το 2006. Ενας προϋπολογισμός ελλειμματικός, που αποκαλύπτει επιπλέον ότι και το ΙΚΑ και το ΕΤΕΑΜ οδηγούνται μεθοδευμένα στη χρεοκοπία, για να ωριμάσει η νέα γενικευμένη αντιασφαλιστική ανατροπή. Τείνουν χέρι βοήθειας στην κυβέρνηση, τη στιγμή που αυτή ετοιμάζεται να καταθέσει το νομοσχέδιο για τις ΔΕΚΟ, που γενικεύει την αντεργατική συμφωνία που υπογράφηκε στον ΟΤΕ και εξαλείφει κάθε κοινωνικό κριτήριο στη λειτουργία τους. Προωθεί διαδικασίες «διαλόγου» και «κοινωνικής συναίνεσης» την ίδια στιγμή που εργοστάσια κλείνουν και εργάτες πετιούνται στο δρόμο, χωρίς κανείς να ενδιαφερθεί γι’ αυτούς. Ζητά συναντήσεις με υπουργούς, τη στιγμή που αφήνει εντελώς ανυπεράσπιστους τους απολυμένους και απομονώνει τους αγώνες τους.
Τα πράγματα είναι φανερά. Η λιτότητα δεν έχει ορίζοντα λήξης. Οι αντεργατικές μεταρρυθμίσεις θα συνεχιστούν και τα επόμενα χρόνια. Οσο δεν υπάρχει αντίσταση τόσο αποθρασύνονται οι δυνάμεις του κεφάλαιου. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία συμπεριφέρεται ως θεσμική δύναμη, με αντιπολιτευτική διάθεση αλλά και με την απόφαση να συνδράμει στην εξασφάλιση της ταξικής ειρήνης, δηλαδή της υποταγής των εργαζόμενων στον μονομερή πόλεμο που διεξάγει το κεφάλαιο. Τα αντιπολιτευόμενα κόμματα ενδιαφέρονται μόνο για την εξασφάλιση ψήφων. Ολες οι κινήσεις τους έχουν ορίζοντα τις (όποιες) εκλογές.
Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Ζητείται κίνημα αντίστασης και διεκδίκησης. Κίνημα ταξικό, ανεξάρτητο, στηριγμένο στις δικές του δυνάμεις.
