Από την Τετάρτη ζούμε μέρες υψηλής κοινοβουλευτικής λειτουργίας. Ετσι θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε.
Στην πραγματικότητα, όσα συμβαίνουν στη Βουλή, στη συζήτηση για ψήφο εμπιστοσύνης που προκάλεσε η συγκυβέρνηση, και όσα συμβαίνουν στα κομματικά γραφεία, τους διαδρόμους και τα ραδιοτηλεοπτικά στούντιο δεν είναι παρά σκέτη παραπολιτική.
Εκτός αν πιστεύει κανείς πως έχει καμιά σημασία η επάνοδος του Νικήτα Κακλαμάνη στη ΝΔ (πόσες φορές τον έχουν διώξει και έχει επιστρέψει;), το πολιτικό μέλλον της Ραχήλ Μακρή, οι καυγάδες του Βενιζέλου με τον Χρυσοχοΐδη, διανθισμένοι με αναφορές σε «τσογλάνια» και «καλικάντζαρους», η ένταξη του Νικολόπουλου στους ΑΝΕΛ και οι προβληματισμοί του ανεξάρτητου (πρώην ΑΝΕΛ) βουλευτή Νταβρή. Αν αφορούν έστω και κατ’ ελάχιστο την πορεία των πραγμάτων.
Εκτός αν πιστεύει κανείς πως ο μεγάλος θόρυβος που προκάλεσε ο ΣΥΡΙΖΑ για την απουσία του Σαμαρά από την έναρξη της κοινοβουλευτικής συζήτησης ή η τακτική του Σαμαρά να μην κάνει διάλογο με τον Τσίπρα, επιλέγοντας να μιλήσει μόνο στο κλείσιμο της συζήτησης, όταν δε θα μπορεί να του απαντήσει κανείς, αποτελούν φαινόμενα πολιτικής σημασίας.
Πολιτική σημασία έχουν αναμφισβήτητα οι όρκοι πίστης που έδωσε ο Τσίπρας ενώπιον της αφρόκρεμας των καπιταλιστών και ο Σταθάκης από το βήμα της Βουλής (μπορείτε να διαβάσετε σχετικά στη διπλανή σελίδα).
Ομως ακόμη μεγαλύτερη σημασία έχουν αυτά που συνέβησαν στο Μιλάνο, στη διάρκεια και μετά τη λήξη της συνόδου κορυφής της Ευρωζώνης με θέμα τη νεανική ανεργία. Αυτοί που, σύμφωνα με τη συριζαίικη μυθολογική αφήγηση, υποτίθεται ότι σφάζονται, από τη μια η Μέρκελ της σκληρής λιτότητας και από την άλλη το δίδυμο Ολάντ-Ρέντσι, το «μέτωπο του Νότου» ντε, που υποτίθεται ότι συγκρούεται με τη Μέρκελ γιατί θέλει ανάπτυξη έξω από τη λιτότητα, εμφανίστηκαν σε κοινή συνέντευξη Τύπου (μόνοι τους, χωρίς τους υπόλοιπους αρχηγούς κυβερνήσεων, για να καταλάβουν όλοι ποιοι είναι τα αφεντικά και ποιες είναι οι συμμαχίες εντός της Ευρωζώνης) και έδωσαν δημόσια όρκους πίστης στο Σύμφωνο Σταθερότητας, στη σκληρή λιτότητα για την κοινωνία (όχι όμως για τους καπιταλιστές) και στις αντεργατικές μεταρρυθμίσεις.
Κατόπιν όλων αυτών (και πολλών άλλων), μόνον αφελείς (ή εντελώς απελπισμένοι) θα μπορούσαν να πιστέψουν ότι έρχονται καλύτερες μέρες με τον ΣΥΡΙΖΑ και το μυθολογικό «μέτωπο του Νότου». Αντίθετα, οι πιο υποψιασμένοι σίγουρα έδωσαν βάση στα προφητικά λόγια του Σπύρου Λυκούδη, που έκανε έκκληση σε ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ να συγκυβερνήσουν για μερικά χρόνια, για ν’ αποκτήσει χαρακτήρα εθνικής πανστρατιάς η προσπάθεια για έξοδο από την κρίση! Κινεζοποίηση επ’ αόριστον είναι το μήνυμα που βγαίνει από κάθε πόρο του συστήματος.
