Πέρα από τον κυπριακό λαό, που δέχτηκε ένα ισχυρότατο πλήγμα, από το οποίο θα κάνει πολλά χρόνια να συνέλθει, ισχυρό πλήγμα δέχτηκαν και διάφορες θεωρίες του συρμού. Θεωρίες που πλασάρισαν ο ΣΥΡΙΖΑ με τον Καμμένο σύμμαχό του, αλλά και διόλου ευκαταφρόνητη μερίδα του συρφετού των αστικών ΜΜΕ, που παίζει ακόμη το «λάιτ» αντιμνημονιακό χαρτί (τόσο «λάιτ» όσο και οι «ρεαλιστικές προσαρμογές» του ΣΥΡΙΖΑ).
Με φόντο την κυπριακή τραγωδία, αναπτύσσονται στη χώρα δυο βασικές ιδεολογικές κατευθύνσεις, δήθεν ανταγωνιστικές, στην πραγματικότητα όμως απολύτως συμπληρωματικές.
Από τη μια είναι η κατεύθυνση των μνημονιακών της συγκυβέρνησης, που έχοντας μαζί τους το σύνολο των αστικών ΜΜΕ, επαναφέρουν το «Βασίλη κάτσε φρόνιμα να γίνεις νοικοκύρης». Κι εδώ που τα λέμε, από αστική σκοπιά έχουν όλα τα δίκια. Οταν θέλεις να διαχειριστείς τον ελληνικό καπιταλισμό, να υπερασπιστείς τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης, πρέπει να υποταχτείς στις αποφάσεις του ιμπεριαλιστικού ιερατείου της Ευρωζώνης, γιατί αυτή είναι η οικονομική-πολιτική συμμαχία που έχει επιλέξει ο ελληνικός καπιταλισμός για τη συμμετοχή του στο διεθνή καπιταλιστικό καταμερισμό της εργασίας.
Από την άλλη είναι η κατεύθυνση του ΣΥΡΙΖΑ, που υποστηρίζει ότι μέσα σ’ αυτό το ιμπεριαλιστικό σύστημα ο μέσης ανάπτυξης ελληνικός καπιταλισμός μπορεί να πει «το μεγάλο όχι», φτάνει να διαθέτει μια ηγεσία ξέχειλη από μαγκιά και τσαμπουκά. Μια τέτοια ηγεσία είναι σε θέση ν’ αναγκάσει τις ιμπεριαλιστικές χώρες που κάνουν το κουμάντο να γονατίσουν. Λες και στο παζάρι οι ηγέτες των καπιταλιστικών χωρών προσέρχονται με τη μαγκιά τους και όχι με τη δύναμη του κεφαλαίου που εκπροσωπούν.
Είναι πραγματικά οδυνηρό να βλέπεις την πολιτική αντιπαράθεση να κυριαρχείται αποκλειστικά απ’ αυτό τον αποπροσανατολιστικό καυγά, σπρώχνοντας τους εργαζόμενους σε μεγαλύτερη απογοήτευση. Γιατί, βέβαια, η ζωή δείχνει το «ρεαλισμό» των μνημονιακών να δικαιώνεται, έναντι της φραστικής (και μόνο) μαγκιάς των «αντιμνημονιακών».
Τι είναι αυτό που λείπει απ’ αυτή την αντιπαράθεση; Λείπει η αλήθεια. Λείπει η πραγματική βάση που δεν είναι άλλη από την αντιπαράθεση ανάμεσα στον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό. Η λογική της διαχείρισης του καπιταλισμού δικαιώνει τους μνημονιακούς, ενώ μόνο σε μια επαναστατική-κομμουνιστική προοπτική μπορεί ν’ αποκτήσει πραγματική υπόσταση ο αντιμνημονιακός αγώνας.
Τα διδάγματα των τελευταίων δύο εβδομάδων είναι πολλά, αλλά θάβονται κάτω από την ψεύτικη αντιπαράθεση των δύο αστικών κατευθύνσεων. Για να αναδειχτούν αυτά τα διδάγματα θα πρέπει η εργατική τάξη, το υποκείμενο της κοινωνικής απελευθέρωσης, ν’ αποκτήσει λόγο, ν’ αποκτήσει φωνή, ήτοι ν’ αποκτήσει πολιτική οργάνωση.
