Από τη Γαλλία μας έρχονται αυτή τη φορά τα διδάγματα. Διδάγματα επίκαιρα και πολύ χρήσιμα, καθώς αφορούν το μείζον πρόβλημα με το οποίο βρισκόμαστε αντιμέτωποι αυτή τη στιγμή και στην Ελλάδα, το Ασφαλιστικό.
Το 2003, ο Σιράκ έπληξε τα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζόμενων του δημόσιου τομέα, εξαιρώντας μερικούς κλάδους (μεταφορές, ενέργεια), που είχαν μεγάλη δύναμη απεργιακού πυρός. Τώρα, ήρθε η σειρά αυτών των κλάδων. Ο Σαρκοζί έβαλε μπροστά το χτύπημα των θεμελιωδέστερων ασφαλιστικών τους δικαιωμάτων (όρια ηλικίας, ύψος συντάξεων).
Οι εργαζόμενοι αντέδρασαν, πλην όμως η συνδικαλιστική γραφειοκρατία είχε άλλη γνώμη. Αναγκάστηκε να κάνει μια 48ωρη απεργία στα μέσα Οκτώβρη και άφησε να περάσει ένας μήνας χωρίς να γίνει τίποτα. Το ‘ριξε στο «διάλογο» με την κυβέρνηση, «πουλώντας» την αύξηση των ορίων ηλικίας και διαπραγματευόμενη το ύψος των συντάξεων. Και μάλιστα, ζητώντας διαπραγματεύσεις ανά κλάδο και όχι συνολικά!
Ο Σαρκοζί το ‘παιξε σκληρός, αρνούμενος κάθε συζήτηση. Ετσι, τα συνδικάτα αναγκάστηκαν να κηρύξουν άλλη μια 48ωρη απεργία στις 14 Νοέμβρη. Κι ενώ οι ηγεσίες κηρύσσουν υποχώρηση και «διάλογο», οι απεργοί τους χαλούν τα σχέδια, αποφασίζοντας συνέχιση της απεργίας. Ο Σαρκοζί αναδιπλώνεται και δέχεται το «διάλογο». Και οι εργατοπατέρες όλων των χρωμάτων ετοιμάζονται να στείλουν τους εργάτες στη δουλειά, για να διαπραγματευτούν σε κάποιες τριμερείς επιτροπές (επιχειρήσεις-συνδικάτα-κράτος) την έκταση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων που θα περικοπούν. Και μάλιστα, όχι συνολικά, αλλά σε διαπραγματεύσεις ανά κλάδο!
Αιτήματα ταξικά, που να συνενώνουν το σύνολο των εργαζόμενων δεν διατυπώνουν. Η απαίτηση της κατάργησης των αντιασφαλιστικών ρυθμίσεων του 2003 δεν συζητιέται. Την περασμένη Τρίτη, εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι κατέβηκαν στους δρόμους των γαλλικών πόλεων. Μόνο που είχαν διαφορετικά αιτήματα. Ασφαλιστικά οι κλάδοι που συνεχίζουν την απεργία, μισθολογικά κάποιοι κλάδοι δημόσιων υπαλλήλων. Ετσι, όσοι αντιστέκονται στην αντιασφαλιστική λαίλαπα εμφανίζονται σαν συντεχνίες που δίνουν μια μάχη οπισθοφυλακών παζαρεύοντας προνόμια. Κι ο Σαρκοζί αλωνίζει, κυριαρχώντας ιδεολογικά και πυροδοτώντας τα πιο συντηρητικά ανακλαστικά των μικροαστών και εργαζόμενων που έχουν χτυπηθεί σε προηγούμενη φάση.
Πόσο μοιάζουν όλ’ αυτά με όσα έχουν γίνει στη χώρα μας την τελευταία δεκαπενταετία, με τις συνεχείς ήττες στο μέτωπο του Ασφαλιστικού και τη διάσπαση των εργαζόμενων. Πόσο μοιάζουν και με τα σημερινά: με την ανυπαρξία ταξικών αιτημάτων, με τον καθαγιασμό των προηγούμενων αντιασφαλιστικών νόμων, με την προσπάθεια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας να κρατήσει τον έλεγχο, για να τα ξεπουλήσει και πάλι όλα. Και πόσο επιτακτική καθιστούν την ανάγκη για ανεξάρτητη ταξική οργάνωση και δράση.
