♦ Απεργούμε για να δικαιωθούμε – Τέλος η ομηρία – Ολοι ή κανένας (Συμβασιούχοι Κ.Ε.Π. Ν. Ηλείας)
Ολοι ή κανένας! Καιρό είχαμε να δούμε ένα καλό σύνθημα. Ενα σύνθημα συλλογικότητας, αλληλεγγύης, ενότητας. Θα μπορέσει να υψωθεί πάνω από τη μιζέρια του ατομικισμού; Πάνω από την κατάρα του «ας είναι καλά ο κώλος μου και απο εδώ παν οι άλλοι»; Πάνω από την αρρώστια του συμβιβασμού; Πάνω από την κατάντια της φιλήσυχης ζωής; Ηδη η κυβέρνηση άρχισε τον τεμαχισμό. Τόσοι πρώτα, μετά οι άλλοι κ.ο.κ. Θα πλαγιοκοπήσουν, όπως πάντα, οι γραφειοκράτες: « Ε, και σεις μην τα θέλετε όλα δικά σας. Ας μπουν πρώτα κάποιοι, να έχουμε μια κατάκτηση και θα συνεχίσουμε τον αγώνα με άλλες μορφές». Ολοι ή κανένας! Το πιστεύουν αυτοί που το γράψανε; Είναι η αγωνία τους; Είναι η πεποίθησή τους; Είναι ο στόχος τους; Αν ναι, τότε πολλά μπορούν να γίνουν. Ή καλύτερα όλα μπορούν να γίνουν.
♦ Οι δρόμοι της αντίστασης οδηγούν στην Αθήνα (4ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ)
Πήρα τους δρόμους μια βραδιά και τους γνωστούς ρωτούσα… Αν ο δρόμος για τη βίαιη ανατροπή του συστήματος οδηγεί στην Αθήνα. Αν ο δρόμος της αντιπαράθεσης με τους θεσμούς τους συστήματος οδηγεί στην Αθήνα. Αν ο δρόμος της αντιπαλότητας με την νομιμόφρονα αριστερά και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία οδηγεί στην Αθήνα. Αν ο δρόμος ενάντια στο κεφάλαιο και τους μηχανισμούς του οδηγεί στην Αθήνα. Αν ο δρόμος ενάντια στη διαχείριση της καπιταλιστικής σκλαβιάς οδηγεί στην Αθήνα. Αν ο δρόμος ενάντια στην απάτη της σταδιακής μετατροπής της βαρβαρότητας σε κοινωνία της ελευθερίας οδηγεί στην Αθήνα. Οδηγεί, μου είπαν. Στην Αθήνα, στην Παλαιστίνη, στο Ιράκ, σε όλο τον κόσμο. Στο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ δεν οδηγεί.
♦ Κάτω τα χέρια από τα λιπάσματα – Μη χτυπάτε άλλο τη Θεσσαλονίκη (Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης)
Στο κλίμα της κατατρεγμένης συμπρωτεύουσας και το Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης. Τα Λιπάσματα δεν κλείνουν λόγω της καπιταλιστικής ασυδοσίας, λόγω των πολιτικών των κυβερνήσεων. Κλείνουν γιατί κάποιοι χτυπάνε τη Θεσσαλονίκη ενώ χαϊδεύουν την Αθήνα, την Πάτρα, τη Νάουσα. Εκεί δηλαδή που οι θέσεις εργασίας ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια. Η καημένη η Θεσσαλονίκη. Από τα χτυπήματα δεν έμεινε τίποτα από τις κοινωνικές αντιθέσεις. Δεν υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί. Δεν υπάρχουν πλούσιοι που γίνονται πλουσιότεροι. Δεν υπάρχουν φτωχοί που γίνονται φτωχότεροι. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι που αντιδρούν στη διάλυσή της. Ο Ψωμιάδης, ο Παπαγεωργόπουλος, ο Μπουτάρης, ο Ζουράρις, ο Ακης, ο Βενιζέλος και εσχάτως ο Καρατζαφέρης. Και βεβαίως το Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, ο συλλογικός εκφραστής όλων αυτών των κακομοίρηδων, των καταπιεσμένων.
