♦ Ο κόσμος αγανάκτησε ν’ ακούει για απολύσεις, πού είναι όσοι ψηφίσαμε να ‘ρθουν να βρούμε λύσεις (πικέτα απολυμένου διαδηλωτή)
Δεν είναι καθόλου άσχημο, ίσα-ίσα, να αγανακτεί ο κόσμος, ο εργαζόμενος κόσμος, ακούγοντας για απολύσεις. Τι θα ‘πρεπε να κάνει δηλαδή; Να αδιαφορεί; Να λέει δε βαριέσαι και τι έγινε; Ή μήπως να κλειστεί στο κλουβί του και να μην ακούει, να μη βλέπει, να μην αντιλαμβάνεται τίποτα; Γιατί όμως δεν εμφανίζονται αυτοί που ψηφίσατε για να δώσουν λύσεις; Αν ήταν καμιά δεξίωση, αν ήταν καμιά συνεστίαση, αν ήταν καμιά απονομή βραβείων, τρέχοντας θα έρχονταν. Οταν ακούνε, όμως, απολύσεις, ανεργία, μη τους είδατε, μη τους απαντήσατε. Οχι μόνο γιατί ξέρουν ότι δεν μπορούν να δώσουν καμιά απολύτως λύση, αλλά και γιατί δεν έχουν καμιά διάθεση να χαλάσουν τις σχέσεις τους μ’ αυτούς που απολύουν. Με τους εργοδότες, με τα αφεντικά, με την πλουτοκρατία. Οι λύσεις που ψάχνετε να βρείτε, αγαπητοί συνάδελφοι, για να μη χάσετε το ιερό μεροκάματό σας, δεν βρίσκονται από τα εκμεταλλευτικά λαμόγια, με τους απολογητές, τους διαχειριστές, τους υπερασπιστές του συστήματος της καπιταλιστικής σκλαβιάς. Βρίσκονται από τους εργαζόμενους, τους συναδέλφους, τους συντρόφους. Βρίσκονται από τον κόσμο της δουλειάς, που μπορεί να στηρίζει αποφασιστικά τον αγώνα. Γιατί ο αγώνας είναι η μοναδική λύση. Γιατί η αγανάκτηση μπορεί να τροφοδοτήσει και να ατσαλώσει τον αγώνα.
♦ Οποιον και αν ψηφίσεις δεν θα βρεις δουλειά
Κάποιοι άλλοι στην ίδια πόλη έχουν διαφορετική προσέγγιση. Τι να κάνουμε; Δεν είναι όλοι ρεαλιστές. Υπάρχουν και οι ονειροπόλοι. Αλλά, για βαστάτε, ρε παιδιά. Μήπως όταν ψηφίζατε αυτούς που τώρα έχουν χαθεί και τους ψάχνετε, είχατε την εντύπωση ότι έτσι θα εξασφαλίζατε τη δουλειά σας; Αν ναι, τότε εσείς είσαστε οι ονειροπόλοι. Εσείς πιστέψατε σε ψεύτικες υποσχέσεις. Εσείς εξαπατηθήκατε. Αλλά ούτε αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία. Σημασία έχει τώρα τι γίνεται. Τώρα τι κάνουμε. Τώρα τι πιστεύουμε. Τώρα τι προωθούμε. Το τώρα είναι το πρόβλημα. Αρκεί αυτό να αντιμετωπίζεται μέσα από την εμπειρία, μέσα από τα διδάγματα του χθες. Αλλιώς, πάλι θα ψάχνουμε τι να ψηφίσουμε. Πάλι θα ψάχνουμε δηλαδή.
♦ Ζήσε το μύθο σου στην Ελλάδα (Υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης)
Ελλάδα, η χώρα του μύθου. Του πράσινου, του μπλε, του ροζ. Δεν μας φτάνουν οι δικοί μας, καλούμε και τους άλλους να φέρουν τους δικούς τους μύθους. Κάποτε, ο θείος είχε χαρακτηρίσει τη χώρα ένα απέραντο φρενοκομείο. Τώρα, ο ανηψιός θέλει να την κάνει ένα απέραντο παραμύθι. Για να ζήσουν αυτοί καλά κι αυτοί καλύτερα.
