♦ Η “Daily Mirror” έδωσε στη δημοσιότητα το εναλλακτικό πρωτοσέλιδο που είχε ετοιμάσει για την περίπτωση που κέρδιζαν τις βρετανικές εκλογές οι Εργατικοί του Κόρμπιν. «Τρολιά» είναι, φυσικά. Σιγά μη χρειαζόταν να έχει μια μεγάλη εφημερίδα έτοιμα δύο πρωτοσέλιδα. Μια σύσκεψη δέκα λεπτών ανάμεσα στα κορυφαία στελέχη της θα ήταν αρκετή. Σε λιγότερο από μισή ώρα οι γραφίστες θα είχαν έτοιμο το πρωτοσέλιδο. Περισσότερη δουλειά θα είχαν οι συντάκτες που θα έκαναν τις αναλύσεις στις μέσα σελίδες. Κανένα εναλλακτικό πρωτοσέλιδο δεν είχαν έτοιμο. Εφτιαξαν ένα, για να «την πουν» στον Κόρμπιν.
♦ «Περισσότερες σαρδέλες και λιγότερα πρόβατα» γράφει το πλακάτ στα χέρια του διαδηλωτή. Δεν ήταν και λίγοι αυτοί που μαζεύτηκαν στην πλατεία Σαν Τζιοβάνι της Ρώμης. Σε 100.000 τους υπολόγισαν. Διαδήλωσαν ενάντια στο νεοφασισμό, το ρατσισμό, τον Σαλβίνι. Ο γνωστός παρτιζάνικος ύμνος «Μπέλα τσιάο» δονούσε τη διαδήλωση. Αντίστοιχες διαδηλώσεις έγιναν και στο Μιλάνο, τη Νάπολη, το Παλέρμο, τη Φλωρεντία. Πρόκειται για μια αυθόρμητη κινητοποίηση του αριστερού κόσμου της Ιταλίας, που ξεκίνησε από τα λεγόμενα Μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ετσι δημιουργήθηκε το «κίνημα της σαρδέλας», καθώς οι διαδηλωτές στέκονται κοντά ο ένας στον άλλο, όπως οι σαρδέλες σ' ένα κουτί κονσέρβας. Πρόκειται για έναν κόσμο με αναμφισβήτητα αντιφασιστικά αισθήματα, παραζαλισμένου πολιτικά όμως. Βλέπει τον Σαλβίνι να καλπάζει προς την εξουσία (την οποία την επόμενη φορά μπορεί να πάρει μόνος του) και φρίττει. Εχει μάθει, όμως, δεκαετίες τώρα, να εκφράζεται κυρίως μέσω της κάλπης. Στην πραγματικότητα, αυτό γίνεται και με το «κίνημα της σαρδέλας». Ισως αύριο δούμε να δημιουργείται ένα κόμμα με σήμα τη σαρδέλα. Μπας και καταφέρει να κόψει ψήφους από τον Σαλβίνι ή έστω να συγκεντρώσει ένα σημαντικό τμήμα της διάσπαρτης αριστερής ψήφου, για να υπάρξει η δυνατότητα μιας κυβέρνησης χωρίς τον Σαλβίνι. Μέχρις εκεί…
♦ Μπορεί να φαίνεται «χαμένη υπόθεση», όμως η ιστορία του εργατικού κινήματος και των διεκδικήσεών του στο πεδίο των άμεσων σχέσεών του με το κεφάλαιο είναι γεμάτη από «χαμένες υποθέσεις» που στο τέλος αποδείχτηκε ότι δεν ήταν χαμένες. Επειδή κάποιοι επέμειναν πεισματικά να τις κρατούν στον «αφρό», να αγωνίζονται, να προσπαθούν να συσπειρώσουν τους συναδέλφους, να μην απογοητεύονται και να προετοιμάζουν την αντεπίθεση. Ετσι και εγκαταλείψεις τους στόχους, έχεις χάσει από τα αποδυτήρια.
