♦ Οχι στην Ευρωσυνθήκη. Δημοψήφισμα τώρα (ΣΥΡΙΖΑ)
Βεβαίως είναι σωστό ότι η Ευρωσυνθήκη θα έπρεπε να επικυρωθεί με δημοψηφίσματα στις χώρες-μέλη. Βεβαίως και είναι σωστό ότι οι αστικές δυνάμεις επέλεξαν να την επικυρώσουν από τα κοινοβούλια για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο. Ωραία και καλά όλ’ αυτά. Αλλά προκύπτουν και ορισμένα πολιτικά προβληματάκια στα οποία οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας και κυρίως αυτές που είναι έτοιμες να κυβερνήσουν –ο ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή– υποχρεούνται να απαντήσουν. Ολη αυτή η ιστορία δε θέτει επί τάπητος ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα αντιδημοκρατικής-αυταρχικής λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης; Πώς και με ποια τακτική θα το αντιμετωπίσει ο ΣΥΡΙΖΑ όταν γίνει κυβέρνηση; Τη στιγμή μάλιστα που δεν θα είναι μόνος του στην κυβέρνηση –τι κρίμα– αλλά θα συνεργάζεται με τις προοδευτικές και τίμιες δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ, που διακρίνονται για την ευρωλαγνεία τους. Εχω την εντύπωση ότι αυτό το θέμα ειδικά ο σύντροφος Αλαβάνος, λόγω της προηγούμενης θητείας του στο Ευρωκοινοβούλιο, το παίζει στα δάχτυλα. Γιατί δεν μας λέει δυο κουβέντες; Ετσι για να γελάσει και το χειλάκι του λαού που τόσο ζορισμένος είναι από την ακρίβεια και από το φουντάρισμα του πειρατικού του Ρεχάγκελ.
♦ Και στην καρδιά και στην κάλπη ΚΚΕ εσωτερικού – Μάης ’68 η άνοιξη της κομμουνιστικής αριστεράς. 40 χρόνια από την γέννηση του ΚΚΕ εσωτερικού και του Ρήγα Φεραίου (ΑΚΟΑ)
Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι η «άνοιξη» του εσωτερικού έφερε λαμπρές ιδέες στην Ελλάδα. Για ξεκίνημα, ας πούμε, έφερε την αγάπη στο σοσιαλισμό του Τσαουσέσκου και του Τίτο. Μετά έφερε την αποθέωση της αστικής δημοκρατίας και του κοινοβουλευτισμού, δηλαδή της δικτατορίας της αστικής τάξης. Στη συνέχεια βοήθησε με τα μπούνια την αστική τάξη για την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ, με την λαμπρή της επεξεργασία για την «ΕΟΚ των εργαζομένων». Δημιουργήθηκε έτσι μια ολόκληρη γενιά αριστερών-ευρωλιγούρηδων-ευρωτσεπάκηδων. Ολα αυτά δείχνουν μια ξεχωριστή αριστερή ποιότητα και κουλτούρα του συγκεκριμένου πολιτικού ρεύματος. Του οποίου η μεγαλύτερη αριστερή αρετή είναι –όπως φαίνεται και από τις αφίσες– η απεριόριστη λατρεία, εκτίμηση, θαυμασμός στον εαυτό του. Τη στιγμή μάλιστα που το συγκεκριμένο πολιτικό ρεύμα έχει φάει άπειρες πολιτικές χλαπάτσες, με πιο κορυφαίες την αυτοδιάλυση και του ΚΚΕ εσωτερικού και του Ρήγα Φεραίου, για τα οποία δηλώνουν τόσο υπερήφανοι. Και κυρίως, την πολιτική στιγμή που όλοι οι αριστεροί οφείλουν να απαντήσουν σε τεράστιας σημασίας θέματα. Να λοιπόν μια ακόμη λαμπρή ιδέα που πλασάρει η ανανεωτική αριστερά στο κίνημα. Τον ναρκισσισμό.
♦ 90 χρόνια ΚΚΕ. Πρωτομαγιά 2008. Εργάτη-εργάτρια. Τιμή στο κόμμα σου. Εμπιστοσύνη στη δύναμή σου.
Το κόμμα ζητάει από τους εργάτες να το τιμούν για τα 90 χρόνια του. Να αρχίσουμε να λέμε τώρα και για τον Περισσό τα πεπραγμένα του, όπως κάναμε με τους άλλους; Δεν χρειάζεται. Αρκεί που από την αφίσα φαίνεται καθαρά ότι το κόμμα αντιμετωπίζει την κατάστασή του, αντιμετωπίζει την κατεδάφιση του λεγόμενου σοσιαλισμού. Που γκρεμίστηκε όπως οι δίδυμοι πύργοι, αντιμετωπίζει την κατάσταση του κινήματος, με την ίδια πολιτική-αριστερή αρετή που την αντιμετωπίζουν οι ανανεωτικοί της ΑΚΟΑ. Με τον ναρκισσισμό.
♦ Εμπρός για μια περήφανη πατρίδα της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού. Το κοινωνικό κράτος δεν χαρίζεται με αγώνες κερδίζεται (Αριστερή Πρωτοβουλία ΠΑΣΟΚ)
Η καθιερωμένη αφίσα στην επέτειο του θανάτου του Αντρέα. Και του χρόνου.
