♦ Ενωμένοι για την Κύπρο, για δίκαιη και ανθρώπινη κοινωνία (Δημήτρης Χριστόφιας)
Η κεντρική προεκλογική αφίσα του Χριστόφια. Με φόντο τη σημαία της Ευρωπαϊκής Ενωσης και φυσικά την κυπριακή σημαία. Κάποτε, ο Φλωράκης απαντούσε για τα όρια των συμβιβασμών και των υποχωρήσεων, με την αγαπημένη του θυμοσοφία, λέγοντας ότι μπορούμε να βάζουμε νερό στο κρασί μας αρκεί αυτό να μη το χαλάει, να το αφήνει κρασί. Το πόσο νερό έχει βάλει στο κρασί του ο Χριστόφιας δεν χρειάζεται να το πούμε εμείς, το λένε οι πάντες. Το ωραίο είναι ότι τα συντροφάκια του Χριστόφια στην ελληνική αριστερά της φαιδράς πορτοκαλέας, το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ, τσακώνονται για το ποιος θα πρωτοπιεί από το νερωμένο σίχαμα του Χριστόφια. Αριστερά των υπουργείων, της γραφειοκρατίας. Αριστερά των γραφείων, των θεσμών, του κράτους. Χωρίς νεύ-ρο, χωρίς πάθος, χωρίς όραμα. Ξενέρωτη αριστερά.
♦10+1 προτάσεις για την Κύπρο μας 1. Κυπριακό: Αμεση και διαρκής ανάληψη πρωτοβουλιών ουσίας προς κάθε κατεύθυνση, για να περάσει η Κύπρος μπροστά. 2. Οικονομία και επιχειρηματικότητα: Αύξηση των εσόδων του κράτους μέσα από υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης χωρίς την επιβολή νέων φορολογιών. 3. Κοινωνική πολιτική: Αναγνώριση της πολυτεκνικής ιδιότητας στις τρίτεκνες οικογένειες. Κανένας Κύπριος να μη ζει κάτω από το όριο φτώχειας… κλπ… κλπ…
Η πρώτη απορία μου είναι γιατί θεωρείται αριστερός ο Χριστόφιας και δεν θεωρείται αριστερός ο Καραμανλής. Βεβαίως, αν η απορία μου είναι εύλογη, τότε πρέπει να αντιμετωπιστούν τα πράγματα υπό ΑΚΕΛική γωνία. Διότι, αγαπητοί σύντροφοι, όλοι κρινόμαστε εκ του αποτελέσματος. Μόνο που και το αποτέλεσμα κρίνεται από εμάς. Ανάλογα με το που θέλουμε να πάμε τα πράγματα. Αλλού κρίνεται η αποτελεσματικότητα μιας κοινοβουλευτικής τακτικής, αλλού κρίνονται τα αποτελέσματα μιας επαναστατικής γραμμής. Ο λόγος είναι, λοιπόν, για τα κοινοβουλευτικά κόμματα στην Ελλάδα, τα εντός και εκτός κοινοβουλίου. Ο σύντροφός(τους) Χριστόφιας δείχνει το δρόμο. Εν αρχή είναι το πρόγραμμα. Στην Ελλάδα είναι εύκολο να γίνει, καθώς ο Λούλης που είναι σύμβουλος του Καραμανλή είναι και σύμβουλος του ΑΚΕΛ. Ετοιμα πράγματα. Ετσι, δε θα κουραστεί και ο ΣΥΡΙΖΑ να διατυπώσει στην εναλλακτική πρόταση εξουσίας το πλαίσιο συνεργασίας μεταξύ του κεφάλαιου και της εργασίας. Θα μου πείτε σιγά το δύσκολο, λες και αν το διατυπώσουν θα το πάρουν υπ’ όψη τους, όταν ή αν κάτσουν στην καρέκλα. Μετά, έχουμε το ποια κόμματα θα είναι στην κυβέρνηση. Αντιμετωπίσιμο. Αφού το πρόγραμμα θα είναι περίπου από ΝΔ και ο Χριστόφιας είναι στενός σύντροφος του ΚΚΕ, τότε πάμε μέχρι και για οικουμενική. Το θέμα σε μια τέτοια περίπτωση είναι πώς δε θα βγαίνουν εύκολα στη μοιρασιά τα υπουργεία. Γιατί έχουν μαζευτεί και πολλοί πρώην ντούροι επαναστάτες σε όλο το φάσμα των κοινοβουλευτικών κομμάτων και οι θέσεις όσο να ‘ναι δεν είναι και άπειρες . Εδώ ο σύντροφός(τους) Χριστόφιας θα μπορούσε να βοηθήσει ουσιαστικά. Καθότι έχει μια ξεχωριστή εμπειρία. Αλλά γιατί όλη αυτή η ταλαιπωρία; Πάντα πρέπει να ζητάνε τον εύκολο δρόμο. Αλλωστε, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και ως η αριστερά της ευκολίας. Γιατί δεν ενεργοποιούν το παλιό σύνθημα της δεξιάς –πρόβλημα δεν έχουν, μέχρι και το κυβερνητικό της πρόγραμμα αντέγραψαν– το «Ελλάς – Κύπρος – Ενωση»; Ετσι θα έχουμε σοσιαλισμό μια ώρα αρχύτερα. Σοσιαλισμό offshore.
