Αγαπητά μου παιδιά
Τελειώνουμε σήμερα την ανθολόγηση από τον κήπο των λουλουδιών, την οποία κάναμε μόνο και μόνο για να μην ξεχαστούν και σφραγιστούν τα τεκταινόμενα και λεχθέντα στην…υποδειγματική δίκη του Κορυδαλλού. Ομως στον κήπο εκείνο δεν ήταν μόνο τα…λουλούδια. Ηταν κι άλλοι. Και θ’ αποτυπώσουμε κάποιες σπουδαίες στιγμές τους από βδομάδα, για να κλείσουμε αυτό τον κύκλο.
Μ. Μαργαρίτης (7/8): Μπορεί κι εκεί να γίνουν σφάλματα ιατρικά, τα συνήθη ιατρικά σφάλματα και να πεθάνει.
Χ. Λάμπρου (29/8): Ποιος μιλάει; Για μένα θα μιλήσετε; Ο Γιωτόπουλος για μένα; Ο άνεργος; Ο επικεφαλής;
Μ. Μαργαρίτης (29/8): Θεωρείτε ότι ο λαός σήμερα δεν εκφράζεται σωστά; Δεν εκφράζεται μέσω της βουλής, της κυβέρνησης, των δικαστηρίων, του τύπου, της αυτοδιοίκησης, του συνδικαλισμού; Να καταργηθούν όλα, να μην έχουμε βουλή ας πούμε;… Ο νόμος είναι εργαλείο στα χέρια των αδυνάτων για να προστατεύονται…(5/9): Χαλάρωσε πολύ η κοιλιά σου βρε Σάββα, δεν κάνεις κανένα push up εκεί;
Χ. Λάμπρου (9/9/): Σ’ αυτή την δίκη δικάζονται εγκλήματα και εγκληματίες. Οχι ιδεολογίες, ούτε καν ιδεοληψίες, όπως υποκριτικά προσπαθούν να πουν οι κατηγορούμενοι.
Μ. Μαργαρίτης (10/9): Δεν πρόκειται εσάς να σας ακούσουμε, ούτε να φοβηθούμε κανέναν σας. Δεν υπολογίζουμε κανέναν σας!…Από κανέναν από εσάς δεν περιμένω απαντήσεις λογικές.
Γ. Μαύρος (23/9): Ναζισμός και κομμουνισμός είναι το ίδιο ακριβώς πράγμα… Αυτό το κτήνος (τον κομμουνισμό) πρέπει να το αλυσοδέσετε όσο πιο σφιχτά μπορείτε, γιατί είναι ένα κτήνος που δεν πεθαίνει.
Γ. Πέτσος (24/9): Ιδιωτικοποίηση σημαίνει παίρνω μια επιχείρηση που ήταν καταχρεωμένη προκειμένου να τη λειτουργήσω για να μη δημιουργήσω ανεργία.
Ε. Βόζενμπεργκ (26/9): Είναι μεροκαματιάρηδες όπως όλοι αυτοί εδώ οι άνθρωποι που υπηρετούν στα σώματα ασφαλείας.
Μ. Μαργαρίτης (30/9): Μόνο στην Ελλάδα γίνονται αυτά τα πράγματα. Ούτε στο Μεξικό που λένε δυο-τρεις μέρες δουλεύουμε και δώδεκα χορεύουμε. Εδώ θα χορεύουμε τις δεκαπέντε…Εμείς έχουμε μάθει να εργαζόμαστε γύρω στις δεκατέσσερις ώρες την ημέρα, αλλά δεν απαιτούμε και από τους άλλους να κάνουν το ίδιο… (10/10): Εκ καθήκοντος καθόμαστε και σας ακούμε. Μακάρι να μην μπορούσαμε να σας ακούμε, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Εδώ μέσα δεν ξέρεις, παράθυρο να πηδήξεις, να σηκωθείς να φύγεις, όταν έχεις τον κ. Μυλωνά, αλλά τι να κάνουμε, είμαστε υποχρεωμένοι να τον ακούσουμε και θα τον ακούσουμε μέχρι το τέλος…Ομολογώ, έχω 34 χρόνια, δεν έχω δει άλλον σαν εσάς. Δεν θα μας κάνετε λοιπόν εμάς πλύση εγκεφάλου εδώ μέσα…(13/10): Δοκιμάσατε στο έπακρο τα νεύρα μου, τα οποία είναι πάρα πολύ γερά και αντέχουν ακόμα σας πληροφορώ, θα περιμένω να τελειώσετε. Πάρα πολύ αντέχω, γιατί εάν δεν άντεχα θα έπρεπε να έχω πεθάνει με σας… (22/10): Αν βλέπετε την πατρίδα σας διαφθορείο έχετε πολύ λάθος σας λέω εγώ. Η πατρίδα μου δεν είναι διαφθορείο, η ελληνική δημοκρατία ΗΤΑΝ η καλύτερη που υπήρξε ποτέ και κοιτάτε τους γείτονες εδώ πέρα που στέλνουν τα κορίτσια τους υπηρέτριες δεξιά-αριστερά, ενώ σήμερα καλοζούμε εμείς εδώ. Αυτό να δείτε και αφήστε τα αυτά…Να την αφήσετε να προχωρήσει μπροστά την κοινωνία… Ο δικός σας χιτώνας είναι λίγο μεγάλος και δεν θα πηγαίνει σε όλους, ο δικός μου είναι μικρός, πάλι δεν θα πηγαίνει σε όλους. Λοιπόν, δεν βγαίνει τίποτα έτσι… (24/10): Μπορούμε να οργανώσουμε ένα βραδινό, να πούμε για τη δίκη Μπάαντερ-Μάινχοφ. Εκεί ήταν άλλες οι συνθήκες. Εδώ έχουμε άλλο πολιτισμό… (5/11): Ξέρετε σε κανένα άλλο δικαστήριο στον κόσμο να υπάρχουν συνέχεια γύρω στους 70-80 δημοσιογράφους συνεχώς μέσα στην αίθουσα; Για να μην λέμε τελείως παραμύθια. Ο,τι και να πείτε, οι σαρδέλες για μας δεν γίνονται λαυράκια. Οσες φορές να τις πείτε λαυράκια, δεν σας ακούμε…Πείτε τα, θέλουμε δεν θέλουμε θα τα ακούσουμε.
Χ. Λάμπρου (6/11): Ο Σαρδανάπαλος τι ήταν;…(7/11): Εγώ τις αγαπώ τις γυναίκες.
Μ. Μαργαρίτης (7/11): Τον τύπο τον κάνατε ότι είναι, ποιος ξέρει τι, δηλαδή τα τέρατα. Εδώ είμαστε δημοκρατικό κράτος, η πατρίδα μας έχει τύπο ελεύθερο, ό,τι θέλει λέει.
Χ. Λάμπρου (11/11): Ολα εδώ θα πληρωθούν κ. Κουφοντίνα! Ολα εδώ πληρώνονται.
Μ. Μαργαρίτης (24/11): Αιχμάλωτοι της ζωής είμαστε όλοι… (8/12): Αν δεν σας αρέσει, σηκωθείτε να φύγετε. Να πάτε σε άλλα δικαστήρια αν δεν σας αρέσουν… (10/12): Κύριε Χριστόδουλε Ξηρέ, προσχωρήσατε εκεί τελικά; Ζητωκραυγάζετε εδώ μέσα την 21η Απριλίου, είναι απαράδεκτο… Χ. Λάμπρου: Κύριε πρόεδρε, εκεί είναι όλοι. Μ. Μαργαρίτης: Εγώ είμαι ανεκτικός. Θα λένε «Δεν είμαι και Μαργαρίτης» σε λίγο. Θα είμαι και παράδειγμα ανεκτικότητος… Χ. Λάμπρου: Η δικαιοσύνη είναι αυτή που και πριν και τώρα και πάντοτε θα κρατά αυτό το λαό ήρεμο, ήσυχο και τη δημοκρατία ακριβώς στο ύψος εκείνο που σήμερα όλοι με θαυμασμό παρακολουθούμε.
Μ. Μαργαρίτης (15/12): Να μην μπω στο ρεκόρ Γκίνες ότι είμαι ο πιο υπομονετικός άνθρωπος στον κόσμο. Είμαι στην Ελλάδα, όχι και στον κόσμο όμως.
(Και μη χειρότερα)
