Επεισόδιο πρώτο: Στις εκλογές για πρόεδρο της ΟΚΕ, οι εκπρόσωποι της ΔΑΚΕ δεν ψήφισαν την πρόταση της ΓΣΕΕ, την οποία εκπροσωπούσαν, αλλά την πρόταση της κυβέρνησης. Ετσι, ο εκλεκτός της κυβέρνησης και του ΣΕΒ, που η εκλογή του είχε αναιρεθεί με απόφαση του ΣτΕ, συγκέντρωσε το 50%+1 των ψήφων και η εκλογή του κατέστη έγκυρη.
Επεισόδιο δεύτερο: Η ΠΑΣΚΕ έκανε ρελάνς στις εκλογές για διοίκηση του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, εκλέγοντας μια πλειοψηφία της δικής της επιλογής. Κι έχει αρχίσει ένας πόλεμος ανακοινώσεων μεταξύ ΔΑΚΕ και ΠΑΣΚΕ.
Δε θα ασχοληθούμε, βέβαια, με το περιεχόμενο των εκατέρωθεν καταγγελιών. Να μιλούν για «δημοκρατικές διαδικασίες» ο Κιουτσούκης με τον Παναγόπουλο, εκλεγμένοι σε συνέδριο-παρωδία με τα ΜΑΤ να κάνουν face control και «πόρτα» στο πολυτελές ξενοδοχείο στο Καβούρι, είναι σαν να μιλάει για ειρήνη και ισοπολιτεία… ο Χίτλερ. Κρατάμε, λοιπόν, μόνο το γεγονός ότι τα συνεταιράκια τα έσπασαν. Θα φανεί αν αυτό θα είναι προσωρινό ή αν έχει χαρακτηριστικά μονιμότητας. Προς το παρόν το κρατάμε ως γεγονός της τρέχουσας περιόδου.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη και ο ΣΕΒ έχουν εντελώς στο φτύσιμο τους πουλημένους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ. Τους αντιμετωπίζουν σαν να μην υπάρχουν, θεωρώντας προφανώς ότι σ’ αυτή τη φάση δεν μπορούν να προσφέρουν τίποτα στο σύστημα κι ότι εν πάση περιπτώσει είναι δεδομένοι. Μένει να δούμε αν ο Παναγόπουλος και η κλίκα του θα προσεγγίσουν τους συριζαίους για να δείξουν όλοι μαζί ότι δεν είναι «δεδομένοι». Με τίποτα ντεμέκ «αγωνιστικές κινητοποιήσεις». Αν γίνει αυτό, τότε η… «προοδευτική διακυβέρνηση» θα έχει ξεκινήσει από το χώρο της αστικοποιημένης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Ιδωμεν…
Eργασιακή μπανανία
«Και ανακάλυψαν (σ.σ. οι μανατζαραίοι της Pfizer) ότι μπορούν να βρουν εξαιρετικά παραγωγικά στελέχη να δουλεύουν στη Θεσσαλονίκη με εξαιρετικά ανταγωνιστικούς μισθούς σε σχέση με αυτό που θα πλήρωναν σε κάποια χώρα της Βόρειας Ευρώπης ή της Βόρειας Αμερικής. Αρα, και μπορούν να έχουν καλή δουλειά και μπορούν να έχουν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Και έτσι η εταιρία, όχι για να μας κάνει χάρη, όχι γιατί απλώς είναι από τη Θεσσαλονίκη ο Αλμπερτ Μπουρλά, αλλά γιατί κερδίζει και η ίδια από το καλό δυναμικό που βρήκε, μεγάλωσε την επένδυσή της».
Το δόγμα της εργασιακής μπανανίας από στόματος του ακροδεξιού τηλεπλασιέ-υπουργού Μπουμπούκου. Τα μονοπώλια τύπου Pfizer στήνουν εδώ κάποια παραρτήματά τους (όχι βιομηχανικά, αλλά του διοικητικού σκέλους τους), επειδή υπάρχουν σημαντικά χαμηλότεροι μισθοί. Αυτό που δεν είπε ο ακροδεξιός-νεοφιλελεύθερος τηλεπλασιέ-υπουργός είναι ότι τέτοια παραρτήματα στήνουν τα μονοπώλια της Δύσης σε χώρες όπως η Ινδία, το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές. Με αυτές τις ζώνες της απόλυτης φτώχειας, του εργασιακού μεσαίωνα, είναι συγκρίσιμη η Ελλάδα που διαμορφώθηκε με τα Μνημόνια.
Οικονομική μπουρδολογία και κινεζοποίηση
Ο Μπουμπούκος συνέχισε με οικονομική μπουρδολογία, μιλώντας για επερχόμενη… θύελλα βιομηχανικών επενδύσεων:
«Γιατί αυτό; Γιατί όταν άρχισε η αποβιομηχάνιση, στην Ελλάδα ταχύτερα και για άλλους λόγους αλλά γενικά στη Δύση, υπήρχε ένας ανταγωνιστής ανίκητος: Ο κινέζος εργάτης που με 60 δολάρια το μήνα μπορούσε να παράγει ένα ανταγωνιστικό προϊόν. Και σιγά – σιγά όλες οι βιομηχανίες πήγαν από τη Δύση στην Ανατολή. Σήμερα αυτό δεν είναι πια το ίδιο. Σήμερα ο Κινέζος βγάζει 600 δολάρια το μήνα. Και το ναύλο του κοντέινερ από την Κίνα από 5.000 ευρώ που είχε έφθασε τώρα να έχει 14.000 ευρώ. Και ο χρόνος για να φτάσει από την Κίνα στην Ευρώπη είναι 40 ημέρες. Ενώ αν το παράγει στην Ελλάδα, το μεταφέρεις την Παρασκευή και τη Δευτέρα είναι στον καταναλωτή στο Αμβούργο, στο Βερολίνο, στο Λονδίνο».
Αν τα έλεγε αυτά σε ακροατήριο σοβαρών αστών οικονομολόγων θα είχαμε… εμφράγματα (πόσο ν’ αντέξουν οι άνθρωποι;). Ούτε στα καφενεία δεν κάνουν τέτοιες αναλύσεις (που αναφέρονται μόνο στους μισθούς και τα μεταφορικά και όχι σε άλλους παράγοντες όπως το ήδη εγκατεστημένο σταθερό κεφάλαιο, οι πρώτες ύλες, η μονοπώληση γενικά κτλ. κτλ.). Εμείς ας κρατήσουμε μόνο το στοιχείο σύγκρισης που θα δώσει το (κατά τον Μπουμπούκο) συγκριτικό πλεονέκτημα του ελληνικού καπιταλισμού: μεροκάματα και εργασιακές σχέσεις θα πρέπει να είναι επιπέδου Κίνας! Αν θυμάστε, την περίοδο των Μνημονίων εμείς καθιερώσαμε τον όρο «κινεζοποίηση», αναφερόμενοι στη βίαιη συντηρητική ανασυγκρότηση του ελληνικού καπιταλισμού.
Θα τους κατσικωθεί, αλλά πού αποβλέπει;
Οπως μας ενημερώνει ο Μανώλης Κοττάκης, βαθιά χωμένος στα παρασκήνια της Δεξιάς, η Αγγελοπουλίνα «αφού κατάφερε να φέρει την αποστολή της εις πέρας, τώρα κάνει νέα σχέδια: Η Επιτροπή “Ελλάδα 2021“ μετασχηματίζεται σε Φόρουμ “Ελλάδα 2040“. Με θεματικές για τη δημοκρατία, την Ορθοδοξία, την οικονομία, τους θεσμούς κ.λπ. Προκλήσεις που, όπως είπε η Αγγελοπούλου στην ομιλία της -όχι τυχαία-, απαιτούν “ευρείες συνεργασίες“». Καταλήγει ο Κοττάκης: «Βλέποντας την Αγγελοπούλου να ομιλεί από του βήματος της Γερουσίας και τον πρωθυπουργό να την παρακολουθεί κάτω από τα έδρανα συμπέρανα τα εξής: Η πρόεδρος του 2021 μοιάζει να έμαθε από τα λάθη της, μερικά από τα οποία της επισημάναμε και εμείς με δηκτικότητα από αυτήν εδώ τη θέση. Και πείσμων όπως είναι η Αγγελοπούλου, δείχνει ότι ήρθε αυτή τη φορά για να μείνει. Το “πώς“ η ίδια η ζωή θα το δείξει».
Είναι προφανές ότι η Αγγελοπουλίνα επέστρεψε και τους κατσικώθηκε. Πού αποβλέπει; Να γίνει ΠτΔ όταν λήξει η θητεία της Σακελλαροπούλου ή να «πάρει» τη ΝΔ όταν αρχίσει να καταρρέει ο Κούλης;
Τον προδώσαν οι φίλοι του…
Kαι τις βόλτες έριξε στην πίστα ο εν αναστολή πρόεδρος Πάνος, και το μιικρόφωνο πήρε κάποια στιγμή για να τραγουδήσει (τι άλλο;) «Με προδώσαν οι φίλοι μου…», και «ζημιά» πρέπει να έκανε στο μαγαζί. Το ερώτημα είναι αν αναζητεί τρόπο να επανέλθει. Η «τιμωρία» του πρέπει να λήγει σιγά-σιγά. Καμιά κίνηση δημιουργίας εξεταστικής επιτροπής για τα εξοπλιστικά δεν έκανε η ΝΔ (θυμάστε ασφαλώς το σκάνδαλο με τα βλήματα που θα πωλούνταν στη Σαουδαραβία). Το θέμα είναι ότι πια δεν τον θέλει κανένας. Ούτε καν το δίδυμο Φαήλου-Τζήμερου…
