Κόντρες

Από τη μια ξιφουλκούν με πύρινα άρθρα ενάντια σε κείνους που καταγγέλλουν την καθιέρωση του 10 ως βάσης για την εισαγωγή στα ΑΕΙ-ΤΕΙ, παραβλέποντας όλα τα ουσιαστικά στοιχεία αυτής της υπόθεσης. Από την άλλη, ζητούν την ίδρυση ιδιωτικών ΑΕΙ για να μην υπάρχει φοιτητική μετανάστευση. Να μη χάνεται στο εξωτερικό συνάλλαγμα από φοιτητές που δεν εισάγονται στα δημόσια ΑΕΙ-ΤΕΙ. Πώς είναι δυνατόν να γίνεται δεκτός κάποιος που δεν πιάνει τη βάση; Αναρωτιούνται κουτοπόνηρα. Αν, όμως, ο μπαμπάς αυτού που δεν πιάνει τη βάση έχει λεφτά ή μπορεί να χρεωθεί, τότε μπορεί να μπει σε κάποιο ιδιωτικό ΑΕΙ, όπου κριτήριο είναι η δυνατότητα καταβολής διδάκτρων και όχι η βάση (αρκεί το απολυτήριο, το οποίο βέβαια δεν έχει καμιά σχέση με το βαθμό εισαγωγής στις πανελλαδικές εξετάσεις).
 

Φαινομενικά, πρόκειται για παραλογισμό. Δεν είναι, όμως. Απλώς, αυτός ο παραλογισμός αποκαλύπτει ότι η βάση στο βαθμό εισαγωγής δεν έχει καμιά επιστημονική αξία. Μπαίνει για να πετάξει έξω από το δημόσιο σύστημα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης όσο γίνεται περισσότερα παιδιά (τη στρόφιγγα μπορούν να την ανοιγοκλείνουν χρησιμοποιώντας τη δυσκολία των θεμάτων) και έτσι να πετυχαίνουν μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: και τις δαπάνες για την Παιδεία να μειώνουν και πελατεία στους Σχολάρχες να εξασφαλίζουν.

 

Καλά, τη σύλληψη υπουργών, βουλευτών και δημάρχων της Παλαιστίνης από τα σιωνιστικά στρατεύματα την έκανε και πάλι «γαργάρα» η… διεθνής κοινότητα. Ομως, ο στοχευμένος βομβαρδισμός εργοστάσιου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και ο επίσης στοχευμένος βομβαρδισμός των δεξαμενών νερού (σε μια περίοδο που η θερμοκρασία φτάνει τους 40 βαθμούς) είναι καραμπινάτα εγκλήματα πολέμου (καταδικάζουν τον άμαχο πληθυσμό) που δεν καταπίνονται με τίποτα. Ομως, η «διεθνής κοινότητα» έχει πολύ γερό στομάχι, καταπίνει και χωνεύει τα πάντα, όταν πρόκειται για τα εγκλήματα του αγαπημένου παιδιού της «συμμαχίας ενάντια στην τρομοκρατία». Δεν είναι η πρώτη φορά που το ‘χει αποδείξει αυτό.

 

Η Γιαννάκου «είχε δώσει καλές εξετάσεις σε ορισμένους τομείς» και γι’ αυτό την αντιμετώπισαν χωρίς προκατάληψη. Ομως, «είτε επειδή δεν είχε το επιτελείο είτε επειδή τα μπέρδεψε επειδή είναι περίπλοκα τα θέματα, καταλήφθηκε από μια νευρωτική αντίδραση απέναντι στους συνομιλητές της, έχει χάσει τον έλεγχο, υπάρχει πρόβλημα εμπιστοσύνης». Γι’ αυτό και «μ’ αυτή την έννοια (σ.σ. μόνο μ’ αυτή, έτσι;) πρέπει να αναζητηθεί ένα πρόσωπο που να έχει τα χαρακτηριστικά της ευρύτερης εμπιστοσύνης όσο είναι δυνατόν». Ποιος δήλωσε τα παραπάνω; Αν σπεύσατε να απαντήσετε «ο Μπαμπινιώτης» ή «ο Αρης Σπηλιωτόπουλος», χάσατε. Η δήλωση προέρχεται από το βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Μ. Ανδρουλάκη και μας προσφέρει μια ακόμη απόδειξη για το ότι το ΠΑΣΟΚ προτίθεται να λειτουργήσει ως δεκανίκι της κυβέρνησης για να περάσει τις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση. Κανένα πρόβλημα με τις προωθούμενες μεταρρυθμίσεις δεν έχουν. Η αγωνία τους είναι μη τυχόν και δεν τα καταφέρει η κυβέρνηση. Γι’ αυτό και προτείνουν να πάει στην άκρη η Γιαννάκου και να μπει στη θέση της κάποιος άλλος, πιο καπάτσος.
 

ΥΓ1: Μη μας πει κανείς ότι αυτά είναι προσωπικές απόψεις του Ανδρουλάκη, γιατί θα του θυμίσουμε ότι στην πρώτη κιόλας συνεδρίαση της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ Α. Λοβέρδος δήλωσε, απευθυνόμενος προς την κυβέρνηση, ότι το ΠΑΣΟΚ ξέρει πως ο διάλογος στην Επιτροπή συνιστά «χειρισμό» εκ μέρους της κυβέρνησης, αλλά θα τη βοηθήσει όσο μπορεί (αναλυτικό ρεπορτάζ στο προηγούμενο φύλλο της «Κ»).
 

ΥΓ2: Την ίδια άποψη με τον Ανδρουλάκη έχει εκφράσει σε κύριο άρθρο της και η καθαρόαιμη δεξιά «Καθημερινή».

 

1979. Νόμος 815. Φοιτητικές καταλήψεις. Ο Περισσός αντίθετος και τότε. Απόσπασμα από το «Ριζοσπάστη» της εποχής μας θύμισε ο «Ιός»:
 

«Οι κομμουνιστές φοιτητές, μαζί με την πλειοψηφία του δημοκρατικού φ.κ. είναι κατηγορηματικά αντίθετοι με τη χρησιμοποίηση, στις σημερινές συνθήκες, τέτοιων μορφών πάλης. Λένε ΟΧΙ στις καταλήψεις, γιατί δεν βοηθούν σήμερα τους αγώνες ενάντια στον αντιδραστικό ν. 815. Η χρησιμοποίηση τέτοιων μορφών πάλης απομονώνει κι αποσυνδέει το φ.κ. από τους φυσικούς συμμάχους του. Δημιουργεί προσχήματα για να συκοφαντηθεί στην κοινή γνώμη το φοιτητικό κίνημα. Εξυπηρετεί αντικειμενικά, έστω και αν δεν το κατανοούν μερικοί φοιτητές που παρασύρονται, την κυβερνητική πολιτική».
 

Η εξέλιξη είναι γνωστή. Αυτές οι μορφές πάλης, οι καταλήψεις, που κατά τον Περισσό «εξυπηρετούσαν την κυβερνητική πολιτική», ανάγκασαν την κυβέρνηση Καραμανλή να πάρει πίσω νόμο ψηφισμένο από τη Βουλή. Τελικά, ποιος εξυπηρετούσε και ποιος εξυπηρετεί «αντικειμενικά» την κυβερνητική πολιτική;

 

Ξέρετε τι απάντηση έδωσε ο Πολύδωρας σε επίκαιρη ερώτηση του Απ. Κακλαμάνη για την απουσία των αστυνομικών μαρτύρων κατηγορίας από τη δίκη των φοιτητών που συνελήφθησαν στη διαδήλωση της 8ης Ιούνη; Οτι οι δύο δεν πήραν κλήσεις, ενώ οι άλλοι δύο πήραν κλήσεις μη σύννομες, αλλά παρά ταύτα πήγαν στο δικαστήριο. Εκεί, όμως, δεν άκουσαν τα ονόματά τους, λόγω του μεγάλου θορύβου! Ψεματάκια του υπουργού των μπάτσων, με τη γνώση ότι αυτά θα γίνουν δεκτά (ο νταλκάς του Κακλαμάνη ήταν άλλος: τι θα γίνει, πότε θα συλληφθούν οι «γνωστοί άγνωστοι»). Κανένας μπάτσος δεν εμφανίστηκε στο δικαστήριο, όχι μία αλλά δύο φορές. Την πρώτη φορά δεν εμφανίστηκαν στο αυτόφωρο (την Τρίτη 13 Ιούνη), μολονότι έπρεπε να είναι εκεί χωρίς καμία κλήση. Και την άλλη φορά (στις 21 Ιούνη) δεν εμφανίστηκαν, ανεξάρτητα αν πήραν κλήση ή όχι. Η υπηρεσία τους ήξερε πολύ καλά ότι θα γινόταν η δίκη (τα ΜΑΤ ήταν εκεί) και τους διέταξε να μην πάνε για προφανή λόγο. Για να αναβληθεί η δίκη. Γιατί σ’ αυτή οι ΜΑΤάδες θα στιγματίζονταν ως ψευδομάρτυρες, τα παιδιά θα αθωώνονταν και το μπατσοϋπουργείο θα εισέπρατε τη γενική κατακραυγή.

 

Την αγιογραφία του αποχωρήσαντα εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δ. Λινού ανέλαβε να φτιάξει η Γ. Παπαδάκου στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία». Μόνο που βγήκε εντελώς διάτρητη. Γιατί δεν χρειάζεται να ξέρει κανείς νομικά για να καταλάβει ότι ο κυρ-εισαγγελέας «μπάζει» στο θέμα των υποκλοπών, αλλά η αγιογράφος (συγνώμη η δημοσιογράφος θέλαμε να πούμε) δεν του έκανε καν την ερώτηση που πηγάζει από την κοινή λογική. Στο θέμα των υποκλοπών -λέει ο Δ. Λινός- «νομικά δεν μπορούσα να κάνω τίποτε άλλο από το να διατάξω τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης. Την ανέθεσα στον προϊστάμενο της Εισαγγελίας Πρωτοδικών, Δημ. Παπαγγελόπουλο, διότι του έχω εμπιστοσύνη». Καταλήγει δε: «Πίστευα ότι πρέπει το όλο θέμα να κριθεί στο Εφετείο. Γι’ αυτό και συγκαλώ την Ολομέλεια του Εφετείου».
 

Εμείς, λοιπόν, που δεν είμαστε αγιογράφοι αλλά δημοσιογράφοι, ας θέσουμε το (εκ των πραγμάτων ρητορικό) ερώτημα: Προκαταρκτική εξέταση για υπόθεση υποκλοπών, που κράτησε ένα χρόνο, χωρίς τη χρήση τεχνικών συμβούλων και χωρίς την ανάμιξη της ΑΔΑΕ, της υπηρεσίας που έχει το τεχνικό και επιστημονικό προσωπικό για τον έλεγχο;
Προκαταρκτική εξέταση με 12 καταθέσεις (μία το μήνα!) που ήταν όλες περί ανέμων και υδάτων; Και σύγκληση της Ολομέλειας του Εφετείου τώρα; Και με βάση το υλικό της ΑΔΑΕ που την κρίσιμη περίοδο κρατήθηκε σκόπιμα μακριά, γιατί δεν ήταν ελεγχόμενη; Μας δουλεύετε, κυρ-εισαγγελέα μας;

 

Το αν θα έχουν ή όχι συνδικαλιστική οργάνωση οι αξιωματικοί του στρατού ουδόλως μας ενδιαφέρει. Πρόκειται για έναν εχθρικό προς την κοινωνία μηχανισμό του κράτους, που έχει τις δικές του σχέσεις με τη διοίκηση του κράτους, όπως οι μπάτσοι, οι δικαστές, οι ΚΥΠατζήδες και όλα τα άλλα κομμάτια του μηχανισμού καταστολής.. Γεγονός είναι, πάντως, ότι μια «Ενωση Αξιωματικών» που δημιούργησαν κέρδισε την υπόθεση και στο δεύτερο βαθμό, οπότε μόλις καθαρογραφεί η απόφαση θα έχουμε πλέον και καραβανοσυνδικαλισμό. Ξέρετε ποιος εισαγγελέας κυνήγησε την υπόθεση για να μην επιτραπεί ο συνδικαλισμός στο στρατό; Ο Γιάννης Διώτης. Οσοι λένε ότι είναι το παιδί των επικίνδυνων αποστολών είναι κακεντρεχείς. Εμείς πιστεύουμε ότι ξύπνησε μέσα του ο παλιός… επαναστάτης.

 

Εκδρομή και κατασκήνωση στο Γράμμο οργάνωσε για τους Κνίτες ο Περισσός, για να τιμήσουν υποτίθεται τον αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας και να ορκιστούν ότι θα… συνεχίσουν στον ίδιο δρόμο. Και ποιο ήταν το κεντρικό σύνθημα της όλης διοργάνωσης; «Αγώνας-Ρήξη-Ανατροπή, η Ιστορία γράφεται με ανυπακοή»!!! Και μεις που νομίζαμε ότι η Ιστορία γράφεται με ταξική πάλη, η οποία κορυφώνεται σε επαναστάσεις, που όπως έγραφε ο γερο-Ενγκελς είναι πάντοτε εξαιρετικά βίαιες πράξεις, κατά τις οποίες ένα μέρος του πληθυσμού, μια τάξη, επιβάλλει τη θέλησή της με εξαιρετικά βίαια μέσα, με λόγχες και με κανόνια.
 

Αυτά, βέβαια, είναι… αναχρονιστικά πράγματα. Παλαιοκομμουνιστικά. Ομως, όπως και να το κάνουμε, χρειάζεται απίστευτη ξεδιαντροπιά για να αναφέρεσαι στο ΔΣΕ και να μιλάς για «ανυπακοή». Ο ΔΣΕ έκανε ένοπλο αγώνα, έκανε επανάσταση, προσπαθούσε να πάρει την εξουσία με τα όπλα. Δεν έδειχνε ανυπακοή στην αστική εξουσία, αλλά προσπαθούσε να την τσακίσει.