♦ Βασιλικότερος
Βασιλικότερος του βασιλέως ο Γιωργάκης στο ζήτημα της ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων. Μάλιστα, αυτός δεν μασάει τα λόγια του με φιοριτούρες περί «μη κρατικών, μη κερδοσκοπικών». Μιλάει ευθέως για ανάμιξη του ιδιωτικού κεφάλαιου και τη βγαίνει από τα δεξιά στην… ελληνική κεφαλαιοκρατία. Για του λόγου του αληθές, ιδού απόσπασμα από την πολύ πρόσφατη ομιλία του σε εκδήλωση του τομέα Παιδείας του ΠΑΣΟΚ (εκεί προΐσταται η Μαρούλα με το καρφιτσωμένο χαμόγελο, αν δεν το θυμάστε), με θέμα «Νέο Πανεπιστήμιο – Πρόταση του ΠΑΣΟΚ»: ««Εγώ θα αντέστρεφα, μάλιστα, τη λογική κάποιων – διότι κάποιοι το κατηγορούν αυτό – ότι αυτό σημαίνει ιδιωτικοποίηση στο χώρο της Παιδείας. Είναι ευθύνη κοινωνική του ιδιωτικού κεφαλαίου να επενδύσει στην Παιδεία. Είναι μια κοινωνική ευθύνη, στην οποία δεν έχουν ανταποκριθεί οι Ελληνες επιχειρηματίες, σε σχέση με τους ομόλογούς τους σε άλλες χώρες και ιδιαίτερα στην Ευρώπη». Χαίρε Γιωργάκη, οι καπιταλιστές σε υμνούν. Κάνουν την αυτοκριτική τους και… αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους. Μόλις εσύ με τον Κωστάκη και τ’ άλλα παιδιά αλλάξτε το Σύνταγμα, αφαιρώντας αυτόν τον αναχρονισμό που απαγορεύει τη λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων, αυτοί θα σπεύσουν να δημιουργήσουν και ένα και δύο και πολλά ιδιωτικά πανεπιστήμια, ανταποκρινόμενοι στην κοινωνική τους αποστολή.
♦ Ουφ!!!
Ο βιομήχανος Γιάννης Μπουτάρης (δημοτικός σύμβουλος με την παράταξη του Περισσού και περιπλανηθείς στο παρελθόν στις παρατάξεις του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ) ανακοίνωσε ότι κατεβαίνει ως υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης, επικεφαλής μη κομματικής δημοτικής παράταξης. Επιτέλους, μεγάλε, το είπες και ησυχάσαμε. Γιατί μέχρι τώρα μας έλεγες άλλα. Μας έλεγες ότι δεν σε ενδιαφέρει να είσαι υποψήφιος δήμαρχος, αλλά να υπάρξει αλλαγή στο Δήμο Θεσσαλονίκης, με συνεννόηση όλης της αντιπολίτευσης, και πως αν δεν ανταποκριθούν τα κόμματα σ’ αυτό το κάλεσμά σου, θα πας στη μπάντα. Εμείς, βέβαια, ξέραμε ότι μας παραμύθιαζες, αλλά τι να σου κάνουμε, δε φταις εσύ αλλά εκείνοι που σε έκαναν και πολιτικό παράγοντα (εκτός από καπιταλιστή).
♦ Ποιον κοροϊδεύουν;
Βγήκε εκείνος ο Οικονόμου, ο εκπρόσωπος Τύπου των μπάτσων, και δήλωσε ότι η Αστυνομία δεν έδωσε κανένα όνομα καταζητούμενου για την υπόθεση της ληστείας στη Σόλωνος. Αδειασε δηλαδή τα παπαγαλάκια, που δεν περιορίστηκαν στις «φωτογραφίσεις» υπόπτων και καταζητούμενων, αλλά άρχισαν να ρίχνουν και ονόματα στην πιάτσα. Ονόματα που, βέβαια, δεν τα έβγαζαν από το μυαλό τους, αλλά τους τα σερβίριζαν οι ασφαλίτες, για να τροφοδοτηθεί η τρομοϋστερία και να δημιουργηθεί κλίμα ευνοϊκό για κυνήγι μαγισσών. Δεν ενοχλούνται, όμως, τα παπαγαλάκια από τέτοια αδειάσματα. Ξέρουν πολύ καλά ότι έτσι παίζεται το παιχνίδι. Αλλωστε, οι Βρετανοί που έχουν το know how έκαναν μαθήματα και στους μπάτσους και στα παπαγαλάκια τους. Και τα φακελάκια από τα μυστικά κονδύλια εξακολουθούν να φεύγουν κανονικά από την Κατεχάκη.
♦ Ψαλίδα
Στο καπιταλιστικό μάρκετινγκ χρησιμοποιείται συχνά η μέθοδος της ψαλίδας. Παίρνουν ένα ανταγωνιστικό προϊόν, το κλείνουν στη μέση με δυο δικά τους προϊόντα, ένα ακριβό και ένα φτηνό, και του παίρνουν μεγάλο μερίδιο αγοράς. Τη μέθοδο αυτή εφαρμόζει η ΝΔ στο θεσσαλικό κάμπο. Ο περιβόητος Κοκκινούλης βρίζει την κυβέρνηση (χαρακτήρισε «ξεφτίλα» το γεγονός ότι ο Παπαληγούρας δεν δέχτηκε να αμνηστεύσει με νόμο τις διώξεις αγροτών για παλιότερες κινητοποιήσεις της), ο δε Ρουσόπουλος απαντά ότι «λυπάται για λογαριασμό του» Κοκκινούλη. Θα πει κανείς, ότι η κυβέρνηση υφίσταται πολιτικό κόστος από το «αντάρτικο» του Κοκκινούλη. Οχι η κυβέρνηση, αλλά κάποιοι υπουργοί. Ως κόμμα, όμως, η ΝΔ εξακολουθεί να ασκεί έλεγχο σε μεγάλο τμήμα του αγροτικού κόσμου της Θεσσαλίας και ο Κοκκινούλης, αναβαθμισμένος στην περιοχή, θα εξακολουθήσει να δουλεύει για λογαριασμό της ΝΔ (και για την πάρτη του).
♦ Πρακτοράτζες
Επειδή η ρωσική αντικατασκοπεία δεν είναι ελληνική ΚΥΠ και ξέρει τι κάνει, φρόντισε να ντοκουμεντάρει τα στοιχεία της, όταν συνέλαβε βρετανούς πράκτορες με υπερσύγχρονα μηχανήματα (ή μήπως τους συνέλαβε για να γνωρίσει αυτά τα καινούργια μηχανήματα;). Το ωραίο, όμως, είναι άλλο. Αποδείχτηκε ότι οι συγκεκριμένοι πράκτορες είχαν επαφή και χρηματοδοτούσαν κάποιες μη κυβερνητικές οργανώσεις. Δεν είναι η πρώτη φορά, βέβαια, που αποδεικνύεται ότι ΜΚΟ αποτελούν προκάλυμμα ή συνεργάζονται με μυστικές υπηρεσίες. Το σημειώνουμε απλώς γιατί υπάρχουν ακόμα αφελείς που πιστεύουν στον φιλανθρωπικό, κοινωνικό ή όποιο άλλο ρόλο των διάφορων ΜΚΟ, αυτού του φρούτου που είναι δημιούργημα της τελευταίας εικοσαετίας.
♦ Εκλογή δι’ ορισμού
Μέχρι τώρα δεν γνωρίζουμε άλλη εκλογική διαδικασία που τυπικά τουλάχιστον να μη συνοδεύεται από κάθοδο διαφορετικών υποψηφίων και κάποιου είδους αντιπαράθεση μεταξύ τους, εκτός από τις εκλογές στον ΣΕΒ. Οι καπιταλιστές παζαρεύουν πρώτα μεταξύ τους, άτυπα, παρασκηνιακά, καταλήγουν στα πρόσωπα που θα μοιραστούν τα διάφορα πόστα και στη συνέχεια καταρτίζουν ένα και μοναδικό ψηφοδέλτιο το οποίο ψηφίζουν όλοι. Τώρα, βλέπουμε να εισάγεται και στην πολιτική αυτή η μέθοδος. Μιλάμε πάντοτε για το τυπικό μέρος της εκλογής, που έχει κι αυτό τη σημειολογική του σημασία. Ο Γιωργάκης, λοιπόν, εκλέχτηκε πρόεδρος της Σοσιαλδημοκρατικής Διεθνούς χωρίς αντίπαλο, χωρίς εκλογική διαδικασία. Μια επιτροπή ανέλαβε να κάνει τα παζάρια, συμφώνησαν προ καιρού στο πρόσωπο του Γιωργάκη και ήρθαν στην Αθήνα να κάνουν την τυπική εκλογή. Οπως ακριβώς εκλέγει τη διοίκησή του ο ΣΕΒ. Είναι και αυτή μια πλευρά της… συμμετοχικής δημοκρατίας.
♦ Ποια τρομοκρατία, ρε;
Τον είδατε το Μιχαλολιάκο στην τηλεόραση, δακρυσμένο να προσεύχεται ως αρσενική Μάρθα Βούρτση, ευχαριστώντας το θεό που σώθηκε από την επίθεση της τρομοκρατίας σε βάρος του; Μας την έδειξαν όλα τα κανάλια τη σκηνή και ούτε ένα δεν τόλμησε να αμφισβητήσει τα λεγόμενά του. Χτύπησε καμιά οργάνωση του αντάρτικου πόλης τον Μιχαλολιάκο και μας διέφυγε; Εβγαλε καμιά προκήρυξη, υπήρξε ανάληψη ευθύνης; Κατηγορήθηκαν οι συλληφθέντες ως μέλη της 17Ν και του ΕΛΑ για την απόπειρα κατά Μιχαλολιάκου; Οχι βέβαια. Ούτε οι ασφαλίτες δεν τόλμησαν να ισχυριστούν κάτι τέτοιο και να φορτώσουν σε οποιαδήποτε οργάνωση αυτή την απόπειρα. Φρόντισαν απλά να ξεχαστεί η ιστορία όσο πιο γρήγορα γινόταν. Γιατί αυτοί ήξεραν τι τρέχει. Μέχρι που ήρθαν οι αποκαλύψεις για την εμπλοκή Μαντούβαλου στο «παραδικαστικό» και άρχισαν να γράφονται διάφορα για μανιάτικες μαφίες στον Πειραιά και ανταγωνισμούς κλικών, στους οποίους αποδόθηκε και η επίθεση κατά Μιχαλολιάκου (επιβεβαιώνοντας αυτά που παλιότερα λέγονταν στο ψιθυριστό). Μόλις κατάκατσε αυτός ο θόρυβος, ο Μιχαλολιάκος έστησε την α’λα Μάρθα Κλάψα παράσταση στην εκκλησιά του Πειραιά, για να ξαναπάρει τον τιμητικό τίτλο «θύμα της τρομοκρατίας», αντί του ονειδιστικού «θύμα ξεκαθαρίσματος μαφιόζικων λογαριασμών».
♦ Αυτός είναι ο καπιταλισμός
Με το που ξέσπασε ο χιονιάς άρχισε να «τσιμπάει» το πετρέλαιο θέρμανσης και η βενζίνη. Χωρίς να δικαιολογούνται οι ανεπαίσθητες ανατιμήσεις από τις εξελίξεις στις διεθνείς τιμές των καυσίμων. Πήρε σβάρνα τα ραδιόφωνα εκείνος ο ανεκδιήγητος πρόεδρος των βενζινοπωλών για να εξηγήσει πως οι έκτακτες περιστάσεις δικαιολογούν κάποιες ανατιμήσεις! Αυτός είναι ο καπιταλισμός. Κερδοσκοπικός και αδίστακτος. Είτε αφορά τους μεγαλοκαρχαρίες του κεφάλαιου, είτε αφορά του λεγόμενους μικρομεσαίους.
♦ Καμιά εμπιστοσύνη στο ρεφορμισμό
Ακούς οργισμένους εργάτες της Coca Cola να εμφανίζοντα στα ΜΜΕ και να καταγγέλλουν την εταιρία για τη συμπεριφορά της απέναντί τους. Εμείς -λένε- κάναμε τόσες θυσίες. Τη δεκαετία του ‘80 δουλεύαμε πέντε χρόνια χωρίς αύξηση, χωρίς υπερωρίες, χωρίς συντάξιμα ένσημα, χωρίς νυχτερινά και σήμερα που η εταιρία έχει στηθεί στα πόδια της και έχει γίνει κολοσσός μας πετάνε στο δρόμο.
Απολύτως δικαιολογημένη η οργή, η εκδήλωσή της, όμως, αποκαλύπτει ταξική αφέλεια, που οδήγησε στην ταξική υποταγή. Οι εργατοπατέρες που διοικούσαν το συνδικάτο έπεισαν τους εργάτες να απεμπολήσουν στοιχειώδη δικαιώματά τους, να δεχτούν ακόμα και κραυγαλαίες παραβιάσεις της εργατικής νομοθεσίας, «για το καλό της επιχείρησης». Το καλό της επιχείρησης, όμως, δεν είναι καλό και για τους εργάτες, αλλά μόνο για τ’ αφεντικά. Τ’ αφεντικά που δεν έχουν μπέσα, κάτι που δεν φάνηκε για πρώτη φορά στην περίπτωση της Coca Cola, αλλά έχει φανεί στις περιπτώσεις όλων των επιχειρήσεων που μεταναστεύουν ή κάνουν απολύσεις. Εκείνο που πρέπει να συνειδητοποιηθεί είναι πως το κεφάλαιο δεν παράγει για να παράγει. Το κεφάλαιο παράγει για να αποκομίσει μέγιστο κέρδος. Αυτό είναι το μοναδικό κριτήριο στη δράση του και στην αντιμετώπιση που επιφυλάσσει για τους εργάτες. Γι’ αυτό και από τη μεριά των ρεφορμιστών εργατοπατέρων συνιστά ξεπούλημα κάθε πρόταση «για το καλό της επιχείρησης», ενώ από τη μεριά των εργατών συνιστά αφέλεια η έκφραση εμπιστοσύνης προς τους εργατοπατέρες και η υιοθέτηση των προτάσεών τους.
