Μαραμένα τα ρόδα κι οι βιόλες
Μετά τον Ομπάμα ο Γιούρκας. Τέρας ρητορικής δεινότητας και αναλυτικής πολιτικής σκέψης, όπως και οι άλλοι τρεις τέως ποδοσφαιριστές που τον συνόδευσαν στο μέγαρο Μαξίμου, σε μια… ιστορική συνάντηση με τον πρωθυπουργό Τσίπρα. Τελικά, μόνο τέσσερις από τις φίρμες του 2004 δέχτηκαν να παραστήσουν τις γλάστρες στο γραφείο του Τσίπρα. Ο Δέλλας δεν πήγε. Ούτε ο Ντέμης, που μάλλον έχει αλλάξει… πολιτικό προσανατολισμό. Γενικώς, κανένας φιλόδοξος δεν επενδύει σήμερα στον Τσίπρα. Αν είχε κάνει τη συνάντηση πριν από δύο χρόνια, θα στριμώχνονταν ποιος θα πρωτοπάει. Ενώ τώρα όλοι καταλαβαίνουν ότι έχουν να κάνουν με ένα αστέρι που έχει πάρει τροχιά προς τη δύση του, οπότε κρατάνε πισινή. Για το περιεχόμενο της συζήτησης, έτσι όπως διοχετεύθηκε από τον… διηγηματογράφο του Μαξίμου, δε θα κάνουμε κανένα σχόλιο. Σιγά μη λύσουν τα προβλήματα του επαγγελματικού ποδοσφαίρου κάποιοι βετεράνοι ποδοσφαιριστές που μπορούν να υπάρξουν στο χώρο μόνο υπό την προστασία των μεγάλων «κάπο» (που βάζουν τα λεφτά και κινούν τα νήματα). Γλάστρες μεν, αλλά με… μαραμένα τα λέλουδα.
Εκλεκτή του μονοπωλιακού κεφαλαίου
«Δεχόμαστε επίθεση από τα δεξιά όσο ποτέ άλλοτε στο παρελθόν» δήλωσε η Ανγκελα Μέρκελ, ανακοινώνοντας επίσημα ότι θα είναι υποψήφια καγκελάριος για τέταρτη θητεία (με τη φιλοδοξία να ξεπεράσει τον μέντορά της Χέλμουτ Κολ, που διατέλεσε καγκελάριος για δεκαπέντε χρόνια). Αν δεν πρόκειται για φραστική απροσεξία, τότε η Μέρκελ θεωρεί την «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD) απειλή μεγαλύτερη από το κόμμα των Ναζί! Η ίδια, πάντως έχει κάτι κοινό με τον Χίτλερ: είναι η εκλεκτή του γερμανικού μονοπωλιακού κεφαλαίου.
«Η Μέρκελ δεν είχε εναλλακτική λύση παρά να συνεχίσει» δήλωσε ο πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχανίας Μετάλλου, Ράινερ Ντούλγκερ. Για την οικονομία είναι «αξιόπιστος εταίρος σε ταραγμένους καιρούς» δήλωσε ο πρόεδρος του Συνδέσμου Εργοδοτών Ινγκο Κράμερ, εξαίροντας τη συμβολή της Μέρκελ στο να καταστεί η Γερμανία «λιμάνι σταθερότητας στην Ευρώπη».
Οι καπιταλιστές δε θέλουν πολιτικά πειράματα. Εμπιστεύονται τις παραδοσιακές αστικές δυνάμεις (Χριστιανοδημοκράτες και Σοσιαλδημοκράτες) και ελλείψει καλύτερου (ή καλύτερης) στηρίζουν φανατικά τη Μέρκελ. Ακόμα κι αν η AfD έρθει πρώτο κόμμα το Σεπτέμβρη του 2017, κυβέρνηση θα σχηματίσουν ο δεύτερος με τον τρίτο και η Μέρκελ θα είναι και πάλι καγκελάριος.
Απογοήτευση
Οσοι απογοητεύτηκαν από το γεγονός ότι κατά την επίσκεψη Ομπάμα στο Βερολίνο δεν ακούστηκε λέξη για το ελληνικό χρέος ανήκουν στην κατηγορία των πολιτικά αφελών. Δεν κατάλαβαν τι «παίχτηκε». Ο Ομπάμα ήθελε την Αθήνα ως ντεκόρ για την τελευταία ομιλία του. Και την πολιτική και πολιτειακή ηγεσία της αστικής Ελλάδας σε ρόλο γιουσουφακίων. Ε, έπρεπε να μοιράσει κι αυτός μερικά καθρεφτάκια για να δέσει καλύτερα η παράσταση. Και είπε ό,τι είπε για το χρέος, προσέχοντας τις λέξεις που εκστόμιζε για να μη δημιουργηθούν παρεξηγήσεις. Αυτές οι αναφορές βοηθούσαν επίσης να φιλοτεχνήσει την υστεροφημία του ως πολιτικός με κοινωνική (πέρα από τη δημοκρατική) ευαισθησία.
Ο Σόιμπλε, που δε θα ερχόταν σε επαφή με τον Ομπάμα, άρα είχε λυμένα τα χέρια του, ανέλαβε να παίξει το παιχνίδι του «αντι-Ομπάμα», συνεπικουρούμενος και από το γερμανικό Τύπο. Είπε κι αυτός αυτά που είπε, στέλνοντας το μήνυμα ότι η Γερμανία είναι μια ισχυρή ιμπεριαλιστική δύναμη και δε δέχεται υποδείξεις από κανέναν Ομπάμα. Στο αφιονισμένο δεξιό εκλογικό ακροατήριο τα λόγια του Σόιμπλε ήταν βάλσαμο. Αφόπλισε την ακροδεξιά AfD και την προπαγάνδα της περί «πληρωμής των τεμπέληδων του Νότου».
Η κάθε πλευρά έκανε τη δουλειά της στο επίπεδο της προπαγάνδας, γι' αυτό και δεν υπήρχε κανένας λόγος να μεταφέρουν αυτή τη γιαλαντζί αντιπαράθεση στο επίπεδο των συζητήσεων Ομπάμα-Μέρκελ. Ούτε στο επίπεδο των δημόσιων εμφανίσεών τους. Οταν η αναπληρώτρια εκπρόσωπος της καγκελαρίας Ουλρίκε Ντέμερ ρωτήθηκε αν το ζήτημα του ελληνικού χρέους συζητήθηκε μεταξύ Ομπάμα και Μέρκελ, απάντησε με σαφήνεια και διπλωματικότητα: «Σας παραπέμπω στη συνέντευξη Τύπου Ομπάμα-Μέρκελ». Στη συνέντευξη Τύπου δεν ειπώθηκε κουβέντα, επομένως το θέμα δεν υπήρξε στην ατζέντα. Και δεν υπήρχε περίπτωση να υπάρξει, συμπληρώνουμε εμείς. Εχουν πιο σοβαρά ζητήματα να παζαρέψουν οι ιμπεριαλιστές ηγέτες.
Παρέες
Η παρέα του Ραγκούση («Επόμενη Ελλάδα»), που δήλωνε αδιάφορη για ό,τι συμβαίνει στη «Δημοκρατική Συμπαράταξη», συναντήθηκε με την παρέα του Τούντα («Κινήσεις Πολιτών για τη Σοσιαλδημοκρατία»), η οποία συμμετέχει στη «Δημοκρατική Συμπαράταξη» μαζί με το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ και συμφώνησαν ότι «σε αυτήν την κρίσιμη φάση για τη χώρα και τα αδιέξοδα της κυβερνητικής πολιτικής, είναι η ώρα των αποφάσεων και όχι η διαιώνιση των ατέρμονων συζητήσεων». Το καρφί περί «ατέρμονων συζητήσεων» πάει στο Ποτάμι, αλλά και προς την παρέα του Γιωργάκη. Υπάρχει όμως και μια «ουρά» στο σχετικό ρεπορτάζ: «Αποφάσεων που θα οδηγήσουν, με την άμεση και ενεργή συμμετοχή των προοδευτικών πολιτών, στη δημιουργία του νέου ενιαίου φορέα της δημοκρατικής προοδευτικής παράταξης με τη διοργάνωση ενός ανοιχτού, δημοκρατικού συνεδρίου και με την εκλογή ηγεσίας από τη βάση».
Πρόκειται για κάτι που έχει συμφωνηθεί με την παρέα της Φώφης ή είναι καρφί για τη Φώφη, που από τότε που έγινε η ρήξη με την παρέα του Σταύρου (Ποτάμι) ξέχασε τα περί ανοιχτού συνεδρίου και καλεί όποιον θέλει να ενταχθεί στο ήδη έτοιμο σχήμα της «Δημοκρατικής Συμπαράταξης», ενώ κάνει το κορόιδο για την εκλογή αρχηγού του συμμαχικού σχήματος με απευθείας εκλογή από το λαό; Οχι πως έχουμε καμιά αγωνία να μάθουμε την απάντηση στο ερώτημα, αλλά οπωσδήποτε θα υπάρξει τζέρτζελο αν όλ' αυτά αποτελούν πρωτοβουλίες πίσω από την πλάτη της Φώφης. Και τέτοια τζέρτζελα αποτελούν οξυγόνο για τις παραπολιτικές στήλες. Αλλο πράγμα να βλέπεις καυγά Φωφικών-Αντιφωφικών κι άλλο να μαζευτούν όλοι οι τέως πασόκοι σ' ένα σχήμα που δε θα το λένε ΠΑΣΟΚ αλλά «Δημοκρατική Συμπαράταξη».
Συγκλίνουσες αποκλίσεις
Εσταζε χολή για την αποχωρήσασα από το Ποτάμι Κατερίνα Μάρκου ο επικεφαλής Σταύρος. Κι έκανε και… αυτοκριτική, επειδή μάζεψε στα ποταμίσια λασπόνερα ανθρώπους που νοιάζονται μόνο για την καρέκλα και το μισθό, ενώ ο ίδιος αδιαφορεί και για καρέκλες και για λεφτά (πόσα θες να μας τρελάνεις, ρε Σταυράκο;). For the record, που λένε και οι Αμερικανοί, αξίζει τον κόπο να πούμε δυο λόγια για τη Μάρκου, γιατί δεν αποτελεί μοναδικό φαινόμενο, αλλά τυπικό δείγμα μιας νέας γενιάς επαγγελματιών της αστικής Βουλής, που καταφέρνουν να επιβιώσουν.
Η (διαφημίστρια το επάγγελμα) Μάρκου προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ και ανήκε στη φράξια του Βασίλη Οικονόμου, που την έκανε από το ΠΑΣΟΚ όταν είδε την κατρακύλα. Ο Οικονόμου με τον Δημαρά έστησαν το «Αρμα Πολιτών». Οταν τα έσπασαν, έφτιαξε τους «Ελεύθερους Πολίτες» και σύντομα μπήκε στη ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη, έχοντας μαζί του 101 πρώην πασόκους, μεταξύ των οποίων και η Μάρκου, η οποία όμως δεν υπέγραψε το σχετικό κείμενο, γιατί -όπως είπε- περίμενε να της το ζητήσει ο Κουβέλης αυτοπροσώπως. Η Μάρκου εκλέχτηκε βουλευτίνα το 2012 και πλέον δεν είχε ανάγκη τον Οικονόμου. Το 2015 ο Οικονόμου πήγαινε στη ΝΔ (με την οποία επανεκλέχτηκε), ενώ η Μάρκου πήγαινε στο Ποτάμι (με το οποίο επανεκλέχτηκε). Τώρα που το Ποτάμι βαράει διάλυση, η Μάρκου επιλέγει την επάνοδο στο ΠΑΣΟΚ (περί αυτού θα πρόκειται, όπως κι αν την παρουσιάσει), και θα πασχίσει για την επανεκλογή της, την ώρα που ο Οικονόμου φαίνεται να έχει σίγουρη τη δική του (ο Κούλης ήδη τον όρισε τομεάρχη Υγείας, με αναπληρώτρια την Παπακώστα, με την οποία διεκδικούν σταυρό στην ίδια περιφέρεια).
Man to man
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Κούλης υποβίβασε τον αντιπρόεδρο Μπουμπούκο σε έναν απλό τομεάρχη Αμυνας. Αυτή η τοποθέτηση, όμως, έχει και μια δεύτερη πλευρά. Τον τοποθέτησε εκεί για να παίξει man to man τον Καμμένο, σ' ένα ματς που έχει ως έπαθλο την ψήφο των καραβανάδων, εν ενεργεία και απόστρατων. Το συγκεκριμένο υπουργείο αποτελεί φέουδο του Καμμένου. Από την πρώτη στιγμή, βέβαια, ο Τσίπρας έβαλε και έναν συριζαίο αναπληρωτή υπουργό (τον Ησυχο αρχικά, τον Βίτσα στη συνέχεια και μέχρι σήμερα), με στόχο περισσότερο την παρακολούθηση του Καμμένου για να μη βρεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ προ εκπλήξεων, όμως ο Καμμένος είχε και έχει την αποκλειστικότητα στις σχέσεις με τους καραβανάδες, των οποίων εμφανίζεται ως φύλακας άγγελος. Πέραν αυτού, με τη στρατοκρατική αντίληψη που χαρακτηρίζει κάθε ακροδεξιό, προσπαθεί συνεχώς να αναδείξει θέματα που σχετίζονται με το «αξιόμαχο», την «ετοιμότητα» και τα παρόμοια. Θέματα που συγκινούν το ευρύτερο ακροδεξιό-εθνικιστικό ακροατήριο.
Ο τομεάρχης Μπουμπούκος θα πρέπει να συγκρουστεί με τον Καμμένο σε όλα τα επίπεδα. Να τον αμφισβητήσει, να τον εκθέσει, να του μειώσει την επιρροή στο ακροατήριο της στρατοκρατίας και ευρύτερα της ακροδεξιάς. Αυτό θα είναι και ένα προσωπικό του στοίχημα, δεδομένου ότι ο Κούλης δεν του άφησε άλλα περιθώρια. Επομένως, αναμένεται μάχη… γιγάντων της ακροδεξιάς, με θέαμα που κάποιες στιγμές… θα κόβει την ανάσα.
Λαλημένοι
«Ανεξάρτητα από το τι θα εφαρμόσει ο Τραμπ , που είναι προφανές ότι εκπροσωπεί μία από τις εκδοχές του μεγάλου κεφαλαίου στις ΗΠΑ, όσοι τον ψήφισαν στέλνουν ένα σαφές μήνυμα ότι η παγκοσμιοποίηση σε επίπεδο οικονομίας, προκαλεί οργή στην πλειοψηφία των κοινωνικών στρωμάτων, που μετά από πολύχρονη κρίση, θεωρούν ότι η αφήγηση του “μονόδρομου“ δεν είναι ανεκτή. Αυτό ήταν ένα από τα βασικά μηνύματα της εκλογικής νίκης Τράμπ, κατά τον αρθρογράφο της “Καθημερινής“ Πέτρο Παπακωνσταντίνου» (από ανάρτηση στο youtube του ραδιοσταθμού «Αθήνα 9,84»).
Με τη λογική του πρώην στελέχους του ΝΑΡ και νυν στελέχους της ΛΑΕ, και αυτοί που στήριζαν τον Χίτλερ και αυτοί που στηρίζουν τη Χρυσή Αυγή αμφισβητούν την πιο επιθετική εκδοχή του καπιταλισμού! Λαλημένοι οπορτουνιστές…
Τρικυμία στο φλυτζάνι
Καμιά εκατοστή άτομα ήταν όλα κι όλα αυτά που μαζεύτηκαν στην εκδήλωση του «Plan B» (;) στην Κοπεγχάγη, αλλά η τέως πρόεδρος και νυν επικεφαλής Ζωή δεν περιφρονεί τα μικρά ακροατήρια. Πήγε, μίλησε και χαρακτήρισε «κυβέρνηση προδοτών» την κυβέρνηση Τσίπρα. Κι όταν ο σοσιαλδημοκράτης ολλανδός βουλευτής Τάινι Κοξ είπε «να μην αποκαλούμε προδότες συντρόφους που βλέπουν διαφορετικά τα πράγματα από μερικούς από εμάς», τον έβαλε στη θέση του, προς μεγάλη ικανοποίηση του παριστάμενου Μελανσόν, που θεωρεί ότι ο Τσίπρας τον πούλησε. Εχουν κι αυτοί τα βάσανά τους…
